Дар ин мисоли Аҳди Қадим, Маноҳ аз Худованд пурсид. Ҳам ӯ ва ҳам занаш аз фариштаи Худованд фаҳмиданд, ки ба онҳо писаре таваллуд хоҳад шуд, ва ӯ кӯдаки хеле махсус хоҳад буд. Ҳар як кӯдак дар назари Худо махсус аст, ва барои волидон муҳим аст, ки аз Худованд пурсанд, ки чӣ тавр фарзандони худро тарбия кунанд. Вақте ки мо ҷавон ҳастем, мо аксар вақт худбовар ҳастем ва барои қабули маслиҳат суст ҳастем, ва онҳое, ки барои додани маслиҳат шитоб мекунанд, на ҳамеша дар маслиҳати худ ё дар тарзи додани он доно ҳастанд. Як чиз аниқ аст: маслиҳате, ки Худо медиҳад, нарм ва меҳрубон аст, на дағал, аммо хеле самаранок ва боэътимод. «Ба Худованд бо тамоми дили худ таваккал кун, ва ба фаҳмиши худ такя накун; дар ҳамаи роҳҳои худ Ӯро бишнос, ва Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард» (Мас. 3:5–6).
Дар тарбияи фарзандон, мисли аксари чизҳо, мо аз фарҳанге, ки дар он зиндагӣ мекунем, сахт таъсир мегирем. Чӣ маслиҳате метавон дод, ки боэътимод бошад? Китоби Муқаддас, Каломи Худо, ҳама фарҳангҳоро мепайвандад ва дастури боэътимод аст. Хатари бузург барои волидони масеҳӣ ин аст, ки бо ҷараён раванд. Овозҳои зиёди мухолиф мавҷуданд, ки ҳар яке таваҷҷӯҳро талаб мекунад, аммо овози ором ва хурд аксар вақт шунида намешавад. Ҳавворӣ Павлус огоҳ кард: «Метарсам, ки мабодо, чунон ки мор Ҳавворо бо макри худ фиреб дод, ақли шумо аз соддагие, ки дар Масеҳ аст, фасод шавад» (2 Қӯр. 11:3).
Ҳеҷ яке аз мо намегӯем, ки мо ба меъёри баланди Худо расидаем, аммо меъёри Ӯ тағйир намеёбад. Меъёр, нуқтаи истиноди Ӯ, Масеҳ аст, ва Ӯ тағйир намеёбад! Ин мушкилоти ҳаррӯзаест, ки мо бо он рӯ ба рӯ мешавем: «На ин ки ман аллакай ба даст овардаам, ё аллакай комил шудаам; балки ман пеш меравам, то он чиро, ки Масеҳ Исо низ маро барои он ба даст овардааст, ба даст орам» (Фил. 3:12).
