Агар Еводия ва Синтихия танҳо роҳ гашта метавонистанд, ҳеҷ бархӯрд, ҳеҷ низоъ намешуд. Аммо онҳо даъват шуда буданд, ки якҷоя роҳ гарданд, ва ин ҷо талаби таслим шудан буд. Ва бигзор ҳамеша дар хотир дошта бошем, ки масеҳиён аъзои клуб, мазҳаб ё ассотсиатсия нестанд; онҳо аъзои як бадан ҳастанд, ки ҳар яке бо ҳама пайваст аст, ва ҳама бо далели сокин будани Рӯҳи Муқаддас бо Сарвари эҳёшуда ва ҷалолёфта дар осмон пайвастаанд.
Ин як ҳақиқати бузург аст, ва амалӣ гардонидани он на танҳо ҳамаи он чиро, ки дорем, балки ҳамаи он чиро, ки ҳастем, аз мо талаб мекунад. Дар тамоми коинот ҷое нест, ки нафс мисли Ҷамъияти Худо ин қадар пора-пора шавад. Ва оё ин хуб нест? Оё ин далели қавии заминаи илоҳие нест, ки дар он Ҷамъият ҷамъ омадааст? Оё мо набояд шод бошем, ки нафси нафратангези мо ин тавр пора-пора мешавад? Оё мо бояд аз онҳое, ки ин корро барои мо мекунанд, гурезем? Еводия метавонист гуноҳро ба гардани Синтихия гузорад, ва Синтихия ба гардани Еводия; ҳавворӣ саволи кӣ ҳақ буд ё кӣ хато буд, намегузорад, балки ҳардуро илтимос мекунад, ки «дар Худованд якдил бошанд.»
Дар ин ҷо сирри илоҳӣ ниҳон аст. Ин таслим шудан аст. Аммо ин бояд як чизи воқеӣ бошад. Мо баъзан бо шавқу шӯр дуо мекунем, ки нафсро дар хок поймол кунем, ва ҳамон лаҳзаи дигар, агар касе ба роҳи мо халал расонад, нафс мисли хорпушт бо ҳамаи хорҳояш боло мешавад. Ин ҳеҷ гоҳ намешавад. Худо мехоҳад, ки мо воқеӣ бошем. Албатта, мо метавонем бо тамоми заъф ва аблаҳии худ бигӯем, ки мо мехоҳем воқеӣ бошем — дар ҳама чиз воқеӣ, ва аз ин рӯ, вақте ки мо барои қудрати таслим шудан дуо мекунем, воқеӣ бошем. Аммо бешубҳа, ҷое нест, ки барои ин файзи зебо талаботи фаврӣ бештар аз синаи Ҷамъияти Худо бошад.
