Яъқуб 4:2 мегӯяд: «Надоред, зеро намепурсед». Мо намепурсем, ва аз ин рӯ, намегирем. Мо намекӯбем, ва аз ин рӯ, дар ба рӯи мо кушода намешавад. Мо намеҷӯем, ва аз ин рӯ, намеёбем.
Дар натиҷа, мо ҳеҷ ҳикмате намегирем, табдили кам ё ҳеҷ намебинем, наҷот нест, рушди рӯҳонӣ нест, табдил ба сурати Масеҳ нест – ҳамаи ин ва бисёр чизҳои дигар, оқибатҳои ғамангези танбалии мо дар дуо мебошанд. Аз ин сабаб, мо бисёр баракатҳоро аз даст медиҳем ва кори Худо зарар мебинад.
Яке аз бародарони Уэсли боре хоберо, ки дида буд, нақл кард. Фариштае ӯро аз анбори бузурге дар осмон гузаронд, ки дар он қуттиҳо ва рафҳо то шифт ҷамъ шуда буданд. Пас аз он ки онҳо ҳама чизро диданд, ӯ аз фаришта пурсид, ки ин ҳама қуттиҳо чӣ маъно доранд ва чаро онҳо дар ин ҷо ҳастанд. Фаришта ҷавоб дод: «Инҳо ҷавобҳо ба дуоҳое мебошанд, ки масеҳиён ҳеҷ гоҳ накардаанд».
Ҳудсон Тейлор ва Миссияи дохилии Чин моро дар ин нур даъват мекунанд. Дар ҳоле ки бисёр созмонҳои миссионерӣ мубориза мебурданд ё сахт қарздор буданд, Миссияи дохилии Чин рушд кард ва шукуфоӣ ёфт. Он Инҷилро ба миллионҳо нафар паҳн кард ва пайваста коргарони нав мефиристод. Ин натиҷаи дуоҳои содиқонаи Ҳудсон Тейлор ва дастаи ӯ буд.
Фикр кардан, ки мо метавонем барои Худо кори самарабахшро бе он ки онро бо дуо – ҳам дуои худамон ва ҳам дуои дигарон – пурра обшор кунем, анҷом диҳем, чандон оқилона нест.
