Радди доимии Исои Масеҳ дар ҷаҳон

«Ӯро хор карданд ва аз дигарон рад карданд; марди ранҷу ошно бо беморӣ; ва чун касе, ки дигарон аз ӯ рӯй мегардонанд, ӯро хор карданд, ва мо ӯро ҳеҷ ҳисоб накардем.» (Ишаъё 53:3) Пайғамбар Ишаъё, солҳои дароз пеш аз омадани Масеҳ, пешгӯӣ карда буд, ки вақте одамон Ӯро дар шакли фурӯтанӣ ва файз бубинанд, дар Ӯ чизе нахоҳанд ёфт, ки онҳоро водор кунад, ки Ӯро «хоҳанд», балки Ӯ «аз одамон хор ва рад карда хоҳад шуд» (Ишаъё 53:3). Ӯ «хор» буд, зеро шакли фурӯтанӣ ва набудани он «бузургӣ»-ро дошт, ки дар байни одамон эҳтиром дорад. «Рад карда шуд», зеро Ӯ аз роҳҳои одамон дур буд, на шарафҳои пешниҳодшудаи онҳоро қабул мекард (Юҳанно 6:15), на ҳамчун ҳакам дар баҳсҳои шахсии онҳо (Луқо 12:13-14) ё миллӣ амал мекард; балки ҳамеша барои Худо ва Ҳақиқати Ӯ шаҳодат медод (Юҳанно 8:40; 16:37). Ва ба сабаби шаҳодати содиқонаи Ӯ, ки гуноҳи инсонро фош мекард ва талаботи Худоро ба виҷдон меовард, Писари Худо «аз одамон рад карда шуд». Ин на аз ҷониби баъзеҳо, балки аз ҷониби ҳамаи табақаҳо ва шароити инсоният буд.

Дар атрофи Салиби Ӯ, коҳинон, китобдорон ва сарбозон истода, масхара мекарданд (Матто 28), ҳокимон ва мардум тамасхур мекарданд (Луқо 23:35). Ва тавре ки Аъмол 4:27 ба мо хабар медиҳад, дар ҳисоби Худо ва осмон, хоҳ дар он рӯзи фоҷиаи бузурги Ҷолҷота ҳузур дошта бошанд ё набошанд, «Ҳиродус, Понтиюс Пилат, халқҳои дигар ва мардуми Исроил» «бар зидди Худованд ва бар зидди Масеҳи Ӯ» дар он рӯз ҷамъ омадаанд, ки бо қудратҳои дӯзах дар куштори Худованди Ҷалол ҳамроҳ шудаанд. Ва ин ҳама нест. Зеро пас аз эҳёи Ӯ аз мурдагон – ва мӯҳри Худо бар шаҳодат ва кори Ӯ гузошта шуда буд – ва сууд кардани Ӯ ба осмон барои нишастан дар дасти рости Худо тасдиқ шуда буд, радкунандагони Ӯ паёми таҳқиромезро пас аз Ӯ фиристоданд – тавре ки дар масали Шариф (Луқо 19:14) – «Мо намехоҳем, ки ин Мард бар мо ҳукмронӣ кунад». Ва ин қарор, сабтҳои радди сафирони Масеҳ ва паёми онҳо, бешубҳа тасдиқ мекунанд.

Ва ҷаҳон ҳанӯз ҳам ҳамон ҷаҳони Масеҳро радкунанда аст. Он муносибати худро нисбат ба Масеҳи Худо ҳеҷ гоҳ тағйир надодааст. Дуруст аст, ки он қисми он, ки «Масеҳият» номида мешавад, Номи Ӯро гирифтааст ва ҳоло «Ҷаҳони Масеҳӣ» номида мешавад. Он он чизеро, ки «Дини Исои Масеҳ» меномад, эътироф мекунад, аммо барои Носираи хоршуда, ки Худо Ӯро «Худованд ва Масеҳ» гардонидааст (Аъмол 2:36), ҳамон қадар ҷой надорад, ки вақте Ӯро ба Салиб шитофтанд. Ва ин ҷаҳонест, ки дар он наҷотёфтагони Худованд ҳоло ҳастанд. Дар ин ҷо, дар миёни онҳое, ки Худованд ва Дӯстдори худро хор ва рад мекунанд, онҳо даъват шудаанд, ки ҳаёти ҳаррӯзаи худро гузаронанд ва шаҳодати ҳаррӯзаи худро ба ҳақиқати Ӯ диҳанд. Оё онҳо бояд ҳайрон шаванд, агар бо ҳамон нафрат рӯ ба рӯ шаванд, ки Худованд ва Устоди осмонии онҳо рӯ ба рӯ шуд? Онҳо набояд, зеро Ӯ ба онҳо гуфт, ки рӯ ба рӯ хоҳанд шуд (Юҳанно 15:18-19). Агар онҳо рӯ ба рӯ нашаванд, тағйирот бояд дар онҳо бошад.

Аммо оё дар асл ва таҷриба чунин аст? Оё бо мо, бо ту, эй ҷони ман, чунин аст? Бешубҳа, тиллои холис дар бисёриҳо, ки Номи Наҷотдиҳандаи бузургро доранд, хира шудааст. Созиш ба кор даромадааст. Шаҳодати равшани ҷаҳон дар бораи гуноҳ ва ҳалокати ояндаи он хомӯш карда шудааст. Роҳи равшани ҷудоӣ, ки дар Китоби Худо барои пайравони Масеҳи аз замин радшуда нишон дода шудааст, васеътар шудааст, ва масеҳияте, ки ҷаҳон метавонад онро дастгирӣ кунад ва шайтон онро сарпарастӣ кунад, маъмул шудааст. Аммо Худо дар бораи ин ҳама чӣ фикр мекунад? Баҳодиҳии Ӯ ба Писари маҳбуби Худ ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад, ҳеҷ гоҳ дигар намешавад. Ва муносибати Ӯ ба он ҷаҳон ва ҳокимони он, ки Масеҳи Ӯро салиб заданд, халқи Ӯро таъқиб карданд ва шоҳидони Ӯро аз роҳи ҷудоӣ, ки дар он Ӯ онҳоро даъват карда буд, ки барои Масеҳи аз замин радшуда роҳ раванд ва шаҳодат диҳанд, то ислоҳгарони ҷаҳон ва дӯстдорони ҷаҳон шаванд (2 Тимотиюс 4:10), тағйир намеёбад. Зеро оё Каломи Ӯ шаҳодат надодааст, «Агар касе ҷаҳонро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар ӯ нест» (1 Юҳанно 2:16)? Ва оё Ӯ ба халқи Худ бо овози равшан намегӯяд, «ки дӯстии ҷаҳон душманӣ бо Худост, пас, ҳар кӣ хоҳад дӯсти ҷаҳон бошад, ХУДРО ДУШМАНИ ХУДО МЕГАРДОНАД» (Яъқуб 4:4, R.V.).″n}