Ҳақиқатҳои бузурги арзиши абадӣ барои халқи Худои замони ҳозира, аз ҷониби Худованд ба «Худои худ» (Юҳанно 13:1) дар соатҳои охири ҳузури Ӯ бо онҳо дар «хонаи болоӣ» дар шаҳри Ерусалим, пеш аз он ки Ӯ ба азоби Ҷатсамонӣ ва азобҳои Ҷолҷота равад, гуфта шуданд. Дар байни ин суханони охирин эълони равшани набудани шахсии Худованд аз Худои худ ва бозгашти Ӯ ба осмон, осмоне, ки аз он омада буд, на барои фаромӯш кардани онҳо, балки барои наздиктар будан ба онҳо ва наздиктар будан бо онҳо аз он ки Ӯ дар солҳои ҳузури заминии худ бо онҳо буд, мебошад.
Ва Ӯ ҳамчунин ба онҳо ваъдаи муайян дод, ки вақте ки Ӯ ба он осмон, ки аз он омада буд, расид ва дар он ҷо ба мақоми шараф ва эҳтиром ҳамчун Инсони ҷалолёфта дар дасти рости Худо баланд бардошта шуд, Ӯ аз Падар «тӯҳфаи Рӯҳи Муқаддас», Тасаллидиҳандаро қабул хоҳад кард ва Ӯро ҳамчун Парақлит мефиристад, то дар миёни халқи худ, дар наслҳои пайдарпай, дар тамоми давраи набудани шахсии Ӯ аз онҳо бошад.
Ин ду далели бузург давраи ҳозираро аз ҳама давраҳои пеш аз он ва ҳама давраҳое, ки пас аз он меоянд, фарқ мекунанд:
(1) Баланд бардоштани Писар ба тахт дар осмонҳо, бо «ҳамаи қудрат» ба дасти Ӯ супурдашуда (Матто 28:18), то аз ҷониби халқи Ӯ ба таври инфиродӣ ҳамчун Худованд эътироф (Румиён 10:9) ва соҳибӣ карда шавад (Қӯлассиён 2:6), ва ҳамчун Сарвари ва бар ҳамаи калисои Ӯ ба таври дастаҷамъӣ. Ва (2) ҳузури Рӯҳи Муқаддас ҳамчун Парақлит ва Қувватдиҳандаи муқаддасон, барои ҳаёт ва барои хидмат ба таври шахсӣ, ва ҳамчун Сокин (1 Қӯринфӣ 3:16) ва Идоракунанда (1 Қӯринфӣ 11:4-11) дар «Калисо» ҳамчун як бадан (1 Қӯринфӣ 12:13) дар ягонагии худ, ва дар «калисоҳои муқаддасон» дар фардияти худ. Ин ду далел тамоми давраи байни рафтани Ӯ ва омадани Ӯро тавсиф мекунанд. Ва пас аз он ки Масеҳ мурд ва эҳё шуд ва дар дасти рости Худо ҷалол ёфт, ваъдае, ки дар хонаи болоӣ дода шуда буд, дар рӯзи Пантикост ба таври дуруст иҷро шуд (Аъмол 2:1-3). Ва ин аст, ки чӣ тавр шогирдони Ӯ, ки ба онҳо дар он шаби суханони видоъ дар хонаи болоӣ дода шуда буд, онро фаҳмиданд, чунон ки Петрус дар кӯчаҳои Ерусалим дар он рӯз шаҳодат дод.
«Бинобар ин,» гуфт ӯ, «Ӯ аз дасти рости Худо баланд бардошта шуда, ваъдаи Рӯҳи Муқаддасро аз Падар қабул карда, инро рехтааст, чунон ки шумо ҳоло мебинед ва мешунавед» (Аъмол 2:33).
Ин ду далели бузург ба замони ҳозира хусусияти махсус медиҳанд.
(1) Худованди ҷалолёфта дар осмон, дар натиҷаи қабул шудани кори анҷомёфтаи Ӯ дар замин, ва худи Ӯ ҳамчун Инсон баланд бардошта шуда, ба марг итоат карда, ҳоло аз ҷониби Худо бо «ҳамаи қудрат» сармоягузорӣ шудааст, то аз ҷониби халқи Ӯ дар «ҳамаи чизҳое, ки Ӯ фармудааст» дар Каломи худ ҳамчун Худованд эътироф, эҳтиром ва итоат карда шавад. Зеро он Калом ифодаи пурра ва доимии қудрати Ӯст, ки ҳеҷ гоҳ бекор, тағйир ё илова карда намешавад, балки танҳо, содиқона ва бовафоёна дар ҳама чиз, дар ҳама ҳолатҳо, дар ҳама шароит, бе созиш ва бе тарс итоат карда мешавад. Зеро Ӯ Худованд ва «Устод дар осмон» аст (Эфсӯсиён 6:9), ки халқи Ӯ ба Ӯ он эҳтиром ва тарсеро қарздоранд, ки ба устод тааллуқ дорад (Малокӣ 1:6), аммо дар байни масеҳиён дар ин рӯзҳои охир хеле кам аст. Ва (2) ҳузури доимӣ, сокин ва абадии Рӯҳи Муқаддас, Тасаллидиҳанда, ки бо «ҳамаи қудрат» (Эфсӯсиён 3:16) онҳоеро, ки дар онҳо сокин аст, барои иҷрои ҳамаи он чизе ки Ӯ «фармудааст», тақвият медиҳад. Ба тавре ки барои беэътиноӣ ё нофармонӣ ба ягон «фармони Худованд» (1 Қӯринфӣ 14:27), ҳам дар ҳаёти инфиродӣ ва ҳам дар ҳаёти ҷамъомад, баҳонае набошад. Зеро мо дар Калом дар тамоми равшании худ он чизеро, ки Ӯ фармон медиҳад, медонем, ва мо дар файз ва қудрати Рӯҳи Муқаддас, ҳамаи он чизеро, ки барои итоат ба «ҳамаи чизҳое, ки Худованд фармудааст» (Матто 28:19) лозим аст, дорем. Инҳо он чизеро, ки мо дар ҳаёти инфиродии худ ба Ӯ қарздорем, ва он чизеро, ки Ӯ аз мо дар муносибатҳои калисои мо ва хидмат барои Номи Ӯ талаб мекунад, дар бар мегиранд. Аммо барои доштан ва таҷриба кардани он тақвият, ки аз Рӯҳи Муқаддас аст, мо бояд дар роҳи итоат ба Худованд бошем, чунон ки Ӯ он роҳро дар Каломи худ ба мо маълум кардааст, зеро танҳо дар он ҷое ки Каломи Худованд соҳибӣ ва эҳтиром карда мешавад, ва роҳи Худованд, чунон ки он Калом онро нишон медиҳад, пайравӣ карда мешавад, мо метавонем ба кӯмаки файзбахши Рӯҳи Худо, ҳам дар ибодат, ҳам дар хидмат ва ҳам дар хидмат барои Номи Худованд такя кунем. Ин як намуди «рӯҳонӣ»-и қалбакӣ аст, ки дар бораи тақвият ва роҳнамоӣ ва пуррагии Рӯҳ бисёр мегӯяд, ки дар айни замон қисмҳои Каломи Худовандро паст мезанад ё дар бораи онҳо ҳамчун беаҳамият ё «ғайримуҳим» сухан мегӯяд. Зеро «ҳамаи Навиштаҳо аз илҳоми Худо дода шудаанд,» «аз Рӯҳ нафас гирифта шудаанд,» ва «барои таълим муфид мебошанд,» чунон ки барои рӯҳонӣ солим ва мутавозин дар онҳое, ки халқи Худо мебошанд, зарур аст.
