«Барои мо кӯдаке таваллуд шуд, ба мо Писаре дода шуд»

«Барои мо кӯдаке таваллуд шуд, барои мо писаре дода шуд»

«Барои мо кӯдаке таваллуд шуд; барои мо писаре дода шуд.» —Ишаъё 9:6 JND «Вақте ки вақти муайян расид, Худо Писари Худро фиристод, ки аз зан таваллуд шуда, зери қонун омад.» —Ғалотиён 4:4 «Ва мо медонем, ки Писари Худо омадааст.» —1 Юҳанно 5:20

Чӣ аҷиб аст, ки Ӯ, ки абадӣ Худои Писар аст, ба ин ҷаҳон омад ва Инсон шуд. Мо инро «таҷассум» меномем. Худо Инсон шуд: «Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд» (Юҳанно 1:14).

Баъзан, махсусан дар моҳи декабр, вақте ки воизони дар бораи таҷассум сухан мегӯянд, онҳо ба инсонияти Худованди мо чунон таъкид мекунанд, ки қариб ба хатари инкори илоҳияти Ӯ дучор мешаванд. Як бародари калонсол дар Масеҳ ба бисёре аз мо гуфтаи зеринро омӯзонд, ки нависанда онро муфид ёфтааст:

Ӯ ҳеҷ гоҳ аз он чизе ки ҳамеша буд, даст накашид, Вақте ки Ӯ он чизе шуд, ки қаблан ҳеҷ гоҳ набуд.

Худованд Исо ҳамеша Худо буд ва Ӯ пас аз таҷассум Худо буданро идома дод. Ӯ Инсон шуд, ки қаблан ҳеҷ гоҳ набуд. Худо ва Инсон дар як шахси муборак! Ин як сирри бузург аст, ки мо онро пурра шарҳ дода ё фаҳмида наметавонем. Мо танҳо даъват шудаем, ки ба он бовар кунем!

Се сифати бузурги Худо

Дар Забур 139, се сифати бузурги Худо зикр шудааст. Ҳар се дар Худованд Исо дида мешаванд. Онҳо инҳоянд:

Ҳамадонӣ – Ӯ ҳама чизро медонад. Масалан, Худованд Исо фикрҳои одамонро, ҳатто «чизҳои бад»-и дилро медонад (Матто 9:4). Ӯ дар бораи хислати Натанъил пеш аз он ки ӯ назди Исо омад (Юҳанно 1:46-48) ва баъдтар, сӯҳбати Петрус бо ҷамъоварандагони андоз (Матто 17:24-25) ҳама чизро медонист.
Ҳамаҷоӣ – Ӯ дар ҳама ҷост. Дар сӯҳбати Худованд бо Никодим, Исо дар бораи Худаш сухан гуфт: «Ва ҳеҷ кас ба осмон нарафтааст, магар Ӯ, ки аз осмон фуруд омад, Писари Одам, ки дар осмон аст» (Юҳанно 3:13). Таваҷҷӯҳ кунед, ки ҳангоме ки Ӯ бо Никодим сӯҳбат мекард, Ӯ метавонист дар бораи Худаш ҳамчун «дар осмон будан» сухан гӯяд. Ӯ ҳамчун Худо то ҳол ҳамаҷоӣ аст.
Ҳамақудратӣ – Ӯ ҳамақудрат аст. Кӣ метавонист тӯфонро ором кунад, магар Худо (Марқӯс 4:35-41)? Қудрате, ки Худованд Исо бар марг нишон дод, хоҳ дар эҳёи дигарон ё Худаш (Румиён 1:4; Матто 9:18-26; Луқо 7:11-17; Юҳанно 10:17), нишон медиҳад, ки Ӯ Худост. Ӯ Писари Худост.
Доштани сифатҳои инсон Дар айни замон мо инсонияти Ӯро кам намекунем. Исо як Инсони ҳақиқӣ бе гуноҳ шуд. Ӯ ба Падари Худ итоаткор буд (Филиппиён 2:8). Писар ба Падари Худ вобаста буд ва Инсони дуогӯ буд (Марқӯс 1:35; Луқо 3:21, 5:16, 6:12, 9:18, 22:41-45). Худованд медонист, ки гурусна будан (Матто 4:2) ва ташна будан (Юҳанно 4:7, 19:28) чӣ маъно дорад. Ӯ ҳар субҳ бедор мешуд, то ҳамчун шахси таълимгирифта бишнавад (Ишаъё 50:4), то сухане дар мавсим барои онҳое, ки хаста буданд, дошта бошад – чизе, ки Ӯ низ аз сар гузаронида буд (Юҳанно 4:6).

Боз мегӯем, ки ин як сирри бузург аст! Биёед илоҳияти ҳақиқии Ӯро барои инкори инсонияти ҳақиқии Ӯ (бе гуноҳ) истифода набарем, ё баръакс, балки ба ҳарду бовар кунем ва ибодат кунем! Ба он чизе ки Навиштаҳо мегӯянд, пайравӣ кунед!

Пешгӯии Аҳди Қадим

Баъзе пешгӯиҳоеро, ки омадани аввалини Ӯро пешгӯӣ карда буданд, баррасӣ кунед. Ваъдаи аввал дар бораи Насли зан буд, ки сари морро пахш мекунад ё мекӯбад, аммо пошнаи ӯ пахш мешавад (Ҳастӣ 3:15). Аз лаҳзаҳои пас аз афтидан, Одам ва Ҳавво ва насли онҳо умеди омадани Наҷотдиҳандаро доштанд. Онҳо инчунин медонистанд, ки ин шахс бояд азоб кашад: пошнаи ӯ пахш мешавад.

Дар Ишаъё 7 Яҳува ба хонадони Довуд ваъда дод, ки «Худованд Худаш ба шумо нишонае медиҳад: Инак, бокира ҳомиладор мешавад ва писаре ба дунё меорад, ва номи ӯро Иммануил меноманд (ояти 14 KJV). «Иммануил» маънои «Худо бо мост»-ро дорад. Ин оят ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр ин Наҷотдиҳандаи оянда, ки баъдтар ҳамчун Масеҳи Исроил номида мешавад, ба ин ҷаҳон меояд. Ӯ аз бокира таваллуд мешавад, чизе ки қаблан ҳеҷ гоҳ рух надода буд!

Дар Ишаъё 9 боз як пешгӯии аҷиб дода шуд: «Зеро барои мо кӯдаке таваллуд шуд, барои мо писаре дода шуд» (ояти 6). Кӯдак аз бокира таваллуд мешуд, аммо Писар дода мешуд. Аҳди Ҷадид ҳардуи ин ҳақиқатҳоро тасдиқ мекунад. Кӯдак таваллуд шуд, чунон ки Матто 1:18,25 тасдиқ мекунад. 1 Юҳанно 4:14 шаҳодат медиҳад, ки Писар дода шуд, зеро «Падар Писарро фиристод, то Наҷотдиҳандаи ҷаҳон бошад.»

Дар Мико 5, худи ҷое, ки наҷотдиҳанда ва Масеҳи оянда таваллуд мешавад, ба мо дода шудааст. «Ва ту, Байт-Лаҳми Эфрото … аз ту барои Ман он ки Ҳоким дар Исроил хоҳад буд, берун хоҳад омад: ки баромадани ӯ аз қадим, аз рӯзҳои абадият аст» (ояти 2 JND).

Ҳушаъ 11:1 ба мо мегӯяд, ки Худо Писари Худро «аз Миср» даъват мекунад. Иҷрои ин дар Матто 2:19-21 дода шудааст, вақте ки Юсуф, Марям ва Кӯдаки хурдсол аз Миср баргаштанд.

Пуррагии замон

Мо дидем, ки Аҳди Қадим дар бораи омадани Масеҳ пешгӯӣ карда буд. Аз Одам ва Ҳавво то солҳои зиёди миёна, ин умеди ҳамаи онҳое буд, ки ба Худо бовар доштанд. Сипас, 40 аср пас аз ваъдаи аввал, Масеҳи Худо дар ин ҷаҳон зоҳир шуд. Дар пуррагии замон Худо Писари Худро фиристод, ки аз зан таваллуд шуда, зери қонун таваллуд шуд (Ғалотиён 4:4). Падар Писарро фиристод, то Наҷотдиҳанда бошад, на танҳо барои яҳудиён, балки барои ҷаҳон (1 Юҳанно 4:14). Ӯ омадааст!

Ин чӣ маъно дорад, ки Ӯ дар пуррагии замон омад? Ҳар як хонандаи Аҳди Қадим метавонад бубинад, ки Худои мо инсонро бо роҳҳои гуногун озмудааст, то бубинад, ки оё инсони афтода метавонад худаш барқарор шавад. Пеш аз тӯфон, инсоният ба худаш ва виҷдони худ вогузор шуда буд. Мо мехонем, ки зӯроварӣ ва фасод заминро пур карда буд (Ҳастӣ 6:5,11). Аз ин рӯ, виҷдон ба инсон кӯмак карда натавонист.

Сипас мо мехонем, ки пас аз тӯфон, дар Нӯҳ, Худо ҳукумати инсониро таъсис дод. Оё ин ба инсон барои баргаштан ба Худо кӯмак кард? Не, худи Нӯҳ маст шуд ва худро идора карда натавонист. Инсон инчунин кӯшиш кард, ки дар Бобил бурҷе созад. Ба ҷои кӯшиши ҷалол додани Худо, инсон мехост худро ҷалол диҳад (Ҳастӣ 11:4). Ин, мувофиқи пешгӯӣ, хислати мардони гуногуне хоҳад буд, ки дар давраи мусибат дар ҳукумат иштирок хоҳанд кард (нигаред ба Дониёл 11:36; Ваҳй 13:6,14).

Сипас мо мехонем, ки Худо Иброҳимро аз Ури Калдониён даъват кард ва ба ӯ ваъдаҳо дод. Набераи ӯ Яъқуб бояд иқрор мешуд: «Ман сазовори ҳеҷ яке аз раҳматҳои [Ту] ва ҳақиқати [Ту] нестам (Ҳастӣ 32:10 KJV). Пас аз ин қонуни Мусо омад, ва Аҳди Ҷадид ба мо итминон медиҳад, ки бо аъмоли қонун ҳеҷ ҷисме дар назди Худо сафед карда намешавад (Румиён 3:20).

Аз ин рӯ, хоҳ таҳти виҷдон, ҳукумат, ваъда ё қонун, пурра исбот шуд, ки инсон наметавонад худаш ба Худо барқарор шавад. Агар инсоният бо Худо оштӣ шавад, Худо Худаш бояд амал кунад. Аз ин рӯ, пуррагии замон вақтест, ки барои инсоният дигар умеде набуд, магар ин ки Худо Писари Худро фиристад!

Ҳисобот дар Матто

Инҷили Матто ба мо Худованд Исоро ҳамчун Подшоҳ муаррифӣ мекунад, ки бо гуфтани «Китоби насли Исои Масеҳ, Писари Довуд, Писари Иброҳим» (1:1 JND) оғоз меёбад. Ҳамчун Писари Довуд, Ӯ бар тахт менишинад. Ҳамчун Писари Иброҳим, Ӯ «Ҳа» ва «Омин»-и ҳамаи ваъдаҳост (нигаред ба 2 Қӯринтиён 1:20). Матто, ки аз Рӯҳулқудс роҳнамоӣ мешуд, сипас ба мо мардони хирадмандро муаррифӣ мекунад, ки аз шарқ барои эҳтироми Подшоҳи яҳудиён омадаанд. Чунин ба назар мерасад, ки мардони хирадманд чанде пас аз таваллуди Худованд Исо аз шарқ омадаанд. Далели он ки Ҳиродус мехост ҳамаи кӯдакони писари дусола ва хурдтарро бикушад, нишон медиҳад, ки мардони хирадманд фавран пас аз таваллуди Худованд ҳамчун Инсон ба ин ҷаҳон дар Байт-Лаҳм набуданд. Онҳо Худовандро дар он ҷое ки Ӯ дар охур гузошта шуда буд, надиданд, балки ба хона даромаданд (Матто 2:11) – Юсуф ва Марям дар вақти омадани мардони хирадманд дар хона зиндагӣ мекарданд.

Чаро онҳо, аз паи «ситораи Ӯ» (ояти 2) дар сафари тӯлонӣ ба Ерусалим омаданд? Пешниҳод шудааст, ки онҳо аз минтақаи Форс омадаанд, ки дар он ҷо Дониёл зиндагӣ мекард. Дониёл, албатта, яке аз мардони хирадманд, ё мушовирон, дар империяҳои Бобил ва баъдтар Форс буд.

Дар китоби Дониёл як қатор ишораҳо ба Масеҳи оянда мавҷуданд. Ӯ Сангест, ки бе даст бурида шудааст (2:45) ва ҳамчун «Писари одам … ба Ӯ ҳукмронӣ, ва ҷалол, ва подшоҳӣ дода шуд» (оятҳои 13-14). Мо аниқ намедонем, аммо шояд ин як порчае буд, ки онҳоро ба сафари худ барои ёфтани Подшоҳи яҳудиён водор кард. Таваҷҷӯҳ кунед, ки Навиштаҳо ба мо мегӯянд, ки ситорае, ки онҳо дар Шарқ диданд, онҳоро водор кард, ки ба Ерусалим оянд ва сипас бар хона дар Байт-Лаҳм буд.

Вақте ки онҳо ба хонае, ки Юсуф ва Марям ва Исои хурдсол дар он ҷо меистоданд, расиданд, мардони хирадманд тӯҳфаҳои худро пешниҳод карданд: тилло, ладан ва мур (Матто 2:11). Ҳар сеи ин ашё дар бораи ҷалоли Худованд Исо сухан мегӯянд:

Тилло дар бораи илоҳияти Ӯ сухан мегӯяд. Ӯ Худост, ҳарчанд ҳоло дар ҷисм зоҳир шудааст. Чунон ки Ишаъё гуфт: «Барои мо кӯдаке таваллуд шуд, барои мо писаре дода шуд» (9:6).
Ладан дар бораи ҳаёти комили Ӯ нақл мекунад, ки ҳамеша барои Падари Ӯ хушбӯй буд. Худованд дуруст гуфт: «Ман ҳамеша корҳоеро мекунам, ки ба Ӯ писанданд» (Юҳанно 8:29). Чӣ аҷиб аст, ки пас аз 4000 соли бӯи бади инсони гунаҳкор дар назди Худо, як Инсони муборак буд, ки дар ҳама чиз барои Ӯ хушбӯй мебуд!
Мур нишонаи азобҳо ва марги Ӯст – он бӯи ширин дорад, аммо таъми хеле талх. Ҳаёти Худованд, ҳарчанд аҷиб буд, моро наҷот дода наметавонист. Ӯ бояд салибро таҳаммул мекард, ҳукми гуноҳҳои моро азоб мекашид ва ба марг мерафт. Ӯ «маргро барои ҳар чиз» чашид (Ибриён 2:9).
Дар оғози ҳаёти Ӯ ҳамчун Инсон дар рӯи замин, мо шахсияти Ӯро (тилло), ҳаёти комили Ӯро (ладан) ва азобҳо ва марги Ӯро (мур) мебинем. Тааҷҷубовар нест, ки мардони хирадманд вақте ки Ӯро ёфтанд, «бо шодии бузург шодӣ карданд» (Матто 2:10). Машғул шудан бо Масеҳ ҳатто дар миёни озмоишҳо ва азобҳо шодӣ меорад. Бигзор ҳамаи мо бештар ва бештар бо Ӯ машғул бошем!

Инҷили Луқо

Дар Малокӣ 3:16-18 мо як боқимондаи хурди яҳудиёнро меёбем, ки ба Худованд содиқ буданд, дар миёни бисёриҳое, ки қурбониҳои олуда меоварданд (1:7-8) ва номи Худовандро нафрат мекарданд (ояти 6). Вақте ки мо ду боби аввали Инҷили Луқоро оғоз мекунем, мо меёбем, ки ҳанӯз ҳам як боқимондае буд, ки бо Худованд роҳ мерафт ва омадани Писари Худоро интизор буд. Закарё, Элизабет, Юсуф, Марям, Шимъӯн ва Анна барои мо номбар шудаанд. Дигарон низ буданд, зеро Анна бо ҳамаи онҳое, ки «наҷотро дар Ерусалим» интизор буданд, сухан гуфт (2:38).

Инҷили Луқо ба инсонияти ҳақиқии Худованд Исо таъкид мекунад. Ӯ Писари Одам аст. Мувофиқи ин, ба мо бисёре аз тафсилоти ҳодисаҳое дода шудаанд, ки таваллуди Ӯро ба ин ҷаҳон иҳота карда буданд, аз ҷумла тафсилот дар бораи пешгузаштаи Ӯ: Яҳёи Таъмиддиҳанда. Пас аз таваллуди Яҳё, падари ӯ Закарё ҳангоми пур аз Рӯҳулқудс будан сухани пайғамбарона гуфт (1:67-79). Дар оятҳои 67-75 ӯ дар бораи наҷот аз душманони онҳо сухан гуфт, сипас дар оятҳои 76-79 Закарё дар бораи наҷот аз гуноҳҳои онҳо нақл кард. Хонандаи азиз, оё шумо тавассути имон медонед, ки гуноҳҳои шумо бахшида шудаанд? Ин яке аз сабабҳоест, ки Худованд Исо ба ҷаҳон омад.

Тақрибан шаш моҳ пас аз шарҳҳои пайғамбаронаи Закарё, Худованди муборак – Масеҳи яҳудиён ва Наҷотдиҳандаи ҷаҳон – омад. Мо аз сабти он чизе ки рух дод, ба монанди Луқо 2:10-11 лаззат мебарем: «Ва фаришта ба онҳо гуфт: Натарсед, зеро инак, ман ба шумо хушхабари шодии бузургро эълон мекунам, ки барои ҳамаи одамон хоҳад буд; зеро имрӯз дар шаҳри Довуд барои шумо Наҷотдиҳандае таваллуд шудааст, ки Масеҳи Худованд аст.» Оятҳои атрофи ин ҳодисаи бузург – омадан ва таваллуди Ӯ – аксар вақт дар вақти Мавлуди Исо хонда мешаванд, аммо онҳо сазовори мулоҳизаи мо дар тамоми сол ҳастанд!

Дар Луқо мо дар бораи дидани мардони хирадманд аз Худованд дар хона намехонем. Ба ҷои ин, мо меёбем, ки чӯпонон фавран пас аз таваллуди Ӯ ба дидани Худованд меоянд. Чӣ қадар мувофиқ аст, зеро Худованд Худаш ҳамчун Чӯпони Нек омад, ки ҷони Худро барои гӯсфандони Худ медиҳад! Аз паи дастури фаришта, онҳо фавран пас аз таваллуди Ӯ, ки дар охур хобида буд, ба дидани Худованд расиданд. «Чӯпонон баргаштанд, Худоро барои ҳама чизҳое, ки шунида ва дида буданд, ҷалол доданд ва ситоиш карданд, чунон ки ба онҳо гуфта шуда буд» (ояти 20). Агар мо имрӯз донем, ки Писари Худо ба ин ҷаҳон омадааст, мо метавонем шодӣ ва ситоиши чӯпононро хуб дарк кунем. Бигзор мо дар ибодат ба онҳо ҳамроҳ шавем!

Пас аз ин мо ҳисоботи овардани Худованд Исоро ба маъбад барои хатна кардан дорем, «чунон ки дар қонуни Худованд навишта шудааст» (ояти 23). Ин ба мо нишон медиҳад, ки Юсуф ва Марям дар итоат ба Каломи Худо эҳтиёткор буданд. Бигзор мо аз онҳо омӯзем, ки Каломи пурраро, ки имрӯз дорем, қадр кунем ва итоат кунем. Ҳангоме ки онҳо дар он ҷо буданд, марде бо номи Шимъӯн наздик шуд ва Худованд Исоро ба оғӯш гирифт. Ба ӯ «аз ҷониби Рӯҳулқудс илоҳӣ хабар дода шуда буд, ки ӯ маргро нахоҳад дид, то он даме ки Масеҳи Худовандро набинад» (ояти 26), ки Масеҳи Худост. Шимъӯн Худованд Исоро дар оғӯши худ дошт ва гуфт: «Чашмони ман наҷоти Туро дидаанд, ки Ту дар пеши назари ҳамаи халқҳо омода кардаӣ; нуре барои ошкор кардани халқҳо ва ҷалоли халқи Ту Исроил» (оятҳои 30-32). Чӣ аҷиб аст, ки ӯ наҷоти Худоро дар оғӯш дошт! Насли ваъдашудаи зан мувофиқи Ҳастӣ 3, ки Кӯдак ва Писари Ишаъё 9 аст, омадааст!