Яҳёи Таъмиддиҳанда ин ваҳйи аз ҷониби Худо додашударо эълон кард, аммо фикри он ки Худованд Исои Масеҳ ҳамчун барра пешниҳод карда мешавад, «пешакӣ муайян шуда буд» пеш аз бунёди ҷаҳон» (1 Петрус 1:18-20). Ваҳй 13:8 мегӯяд, ки Ӯ, ҳамчун Барра, «кушташуда» дониста мешуд аз бунёди ҷаҳон». Ин ҳақиқатҳои гаронбаҳо дониши пешакии Худоро нишон медиҳанд, ки таърихро аз Ҳастӣ 1 то Ваҳй 22 муайян кардааст.
Баррае, ки Ҳобил пешниҳод кардааст
Инсон ҳанӯз офарида нашуда буд, вақте ки нақшаи қурбонии Барра таҳия шуд, аммо мо мебинем, ки Худо пешакӣ медонист, ки Одам ва Ҳавво гуноҳ мекунанд. Аз ин рӯ, қурбонӣ лозим буд – қурбонии Барраи Худо. Ӯ ҳамон касест, ки бо қурбонии Ҳобил, писари дуюми Одам ва Ҳавво, ба Худованд тасвир шудааст. Ибриён 11:4 мегӯяд: «Бо имон Ҳобил ба Худо қурбонии аълотаре аз Қобил овард, ки ба воситаи он шаҳодат ёфт, ки ӯ одил аст, Худо ба ҳадияҳои ӯ шаҳодат дод». Он «аъло» буд, зеро қурбонӣ барра буд (Ҳастӣ 4:2,4). Ояти Ибриён бо гуфтани ин суханон ба охир мерасад: «...Ва ба воситаи он ӯ мурда бошад ҳам, ҳанӯз сухан мегӯяд». Ин аз он сабаб аст, ки қурбонии ӯ дар бораи Худованд Исо ва «хуни пошидашуда, ки аз хуни Ҳобил беҳтар сухан мегӯяд» (Ибриён 12:24) сухан мегуфт. Баръакс, Қобил, бародари калонии Ҳобил, он чиро, ки аз ирода ва кори ӯ буд, пешниҳод кард. Худо ба он қурбонӣ эҳтиром надошт (Ҳастӣ 4:4). Ин, «роҳи Қобил» (Яҳудо 11), беэътиноии комил ба роҳи ҳақиқии Худост: Барраи Худо ва хуни рехтаи Ӯ.
Барра барои Фисҳ
Дар Хуруҷ 12:3-11 мо дар бораи барраи Фисҳ ва чӣ гуна онро қурбонӣ кардан лозим буд, мехонем. Он барои як хонавода кофӣ буд, беайб ва наринаи соли аввал. Дар шом кушта шуда, як қисми хуни онро ба болои дарвоза ва ду сутуни дарвозаи хона гузоштан лозим буд, ки амнияти нахустзодаи Исроилро таъмин мекард. Дар тӯли ин дастурҳо мо ҳеҷ гоҳ дар бораи шикастани устухонҳои барра намехонем – на устухонҳои Худованд Исо, чунон ки Забур 34:20 шаҳодат медиҳад (ниг. Забур 22:17, Юҳанно 19:33). Павлус, ки дар рӯзҳои файзи мо ба имондорон менавишт, навишт: «Масеҳ, Фисҳи мо, барои мо қурбонӣ шуд» (1 Қӯринтиён 5:7).
Барра, чунон ки Ишаъё пешгӯӣ кардааст
Ишаъё дар бораи Худованд Исо навишта, соатҳои охири Ӯро пеш аз маслуб шуданаш пешгӯӣ кардааст: «Ӯро ситам карданд ва Ӯро азоб доданд, вале Ӯ даҳони Худро накушод; Ӯро мисли барра ба қатл бурданд, ва мисли гӯсфанд дар назди бурандагонаш хомӯш аст, ҳамин тавр Ӯ даҳони Худро накушод» (Ишаъё 53:7). Ин пешгӯӣ воситаи наҷот барои марде аз Эфиопия буд (Аъмол 8:27-39).
Баъдтар дар Ишаъё 53 мо мебинем, ки Худованд ҳеҷ кори нодурусте накарда буд, ва ҳатто «фиреб дар даҳони Ӯ набуд» (ояти 9). Ӯ «қурбонӣ барои гуноҳ» шуд ва «бисёриҳоро сафед хоҳад кард, зеро Ӯ гуноҳҳои онҳоро бардошт» (оятҳои 10-11). Ин нуктаҳо дар Аҳди Ҷадид низ мавҷуданд. Петрус гуфт, ки Масеҳ бегуноҳ буд: «баррае беайб ва бедоғ» (1 Петрус 1:19). Павлус навишт: «[Худо] Ӯро, ки гуноҳро намедонист, барои мо гуноҳ кард, то ки мо дар Ӯ адолати Худо шавем» (2 Қӯринтиён 5:21). Танҳо бо бегуноҳ будан Ӯ метавонист «гуноҳҳои моро дар ҷисми Худаш бар дарахт» бардорад (1 Петрус 2:24). Агар Ӯ бегуноҳ намебуд, Ӯ наметавонист барои мо коре кунад.
Барра дар Ваҳй
Исо ҳамчун Барра 22 маротиба дар Ваҳй зикр шудааст. Ишораи аввал Ваҳй 5:6 аст, ки дар он мо Барраро дар мавқеи қудрат меёбем, на мутеъ ва азобкаш барои гуноҳҳои мо. Ояти қаблӣ мегӯяд, ки Ӯ «Шери қабилаи Яҳудо, Решаи Довуд» аст. Ӯ «ғолиб омад, то ки китобро кушояд», ки ҳукмҳои ояндаро бар замин муфассал баён мекунад. Чаро? Зеро Ӯ харид ин ҷаҳонро бо хуни Худаш – ба ғайр аз он ки Ӯ Офаридгор аст (Ибриён 1:2; Қӯлассиён 1:16). Аз ин рӯ, Ӯ дар Ваҳй 5:6 ҳамчун Барра тасвир шудааст. Сипас ҳавворӣ Юҳанно дар оятҳои 11-12 сабт кард, ки ӯ, дар Рӯҳ, «нигарист ва овози фариштагони бисёреро дар атрофи тахт, мавҷудоти зинда ва пиронро шунид; ва шумораи онҳо даҳ ҳазор маротиба даҳ ҳазор ва ҳазорҳо ҳазор буд, ки бо овози баланд мегуфтанд: ‘Баррае, ки кушта шуд, сазовори гирифтани қудрат ва сарват ва ҳикмат ва қувват ва шараф ва ҷалол ва баракат аст!’»
Дар Ваҳй 6 мо мебинем, ки Барра мӯҳрҳоро мекушояд ва ҳукмҳо оғоз мешаванд, ки то боби 19 идома доранд. Дар Ваҳй 7 ба мо дар бораи наҷоти издиҳоми бешумор аз бисёр миллатҳо гуфта мешавад. Ин наҷотёфтагон, дар ояти 10, «бо овози баланд фарёд мезананд, ки ‘Наҷот аз Худои мост, ки бар тахт нишастааст, ва аз Барра!’» Баръакс, онҳое, ки аз Худо ҳукм мебинанд, аз кӯҳҳо ва сангҳо хоҳиш мекунанд, ки бар онҳо афтанд ва онҳоро «аз рӯи Он ки бар тахт нишастааст ва аз хашми Барра» пинҳон кунанд (Ваҳй 6:15). Худованд Исо дар Луқо 23:30, вақте ки Ӯро ба салиб мебурданд, дар ин бора пешгӯӣ карда буд.
Дар Ваҳй 14:1 Барра «бар кӯҳи Сион истода, ва бо Ӯ саду чилу чор ҳазор нафар, ки номи Падари Ӯ бар пешониашон навишта шудааст» дида мешавад. Баъдтар, дар бобҳои 19 ва 20, мо ҳамон шахсро ҳамчун Подшоҳи подшоҳон ва Худованди худовандон мебинем, ки 1000 сол ҳукмронӣ мекунад, ки ин давраи «замон»-ро ба охир мерасонад.
Ваҳй 21 «Ерусалими муқаддас»-ро (ояти 10) тасвир мекунад, ки аз осмон фуруд меояд. Ин шаҳр зани Барра номида мешавад. Дар ин ҷо мо «Худованд Худои Қодир ва Барра»-ро ҳамчун маъбад (ояти 22) ва девори шаҳрро мебинем, ки бар «дувоздаҳ таҳкурсӣ сохта шудааст, ва бар онҳо номҳои ҳаввориёни Барра» (ояти 14) буданд. «Ба офтоб ё моҳтоб лозим нахоҳад буд, ки дар [шаҳр] битобад, зеро ҷалоли Худо онро равшан кард. Барра нури он аст» (ояти 23). Сипас, дар Ваҳй 22 мо Барраро меёбем, ки қисме аз тахти Худоро дорад (оятҳои 1,3).
Гарчанде ки бисёр оятҳои дигарро низ баррасӣ кардан мумкин аст, биёед танҳо ба Ваҳй 21:27 назар андозем, ки ба мо мегӯяд, ки танҳо одамоне, ки аз абадият бо Худованд лаззат мебаранд, «онҳое ҳастанд, ки дар Китоби Ҳаёти Барра навишта шудаанд» – имондорон. Инҳо одамоне ҳастанд, ки бо марги Ӯ дар салиб наҷот ёфтаанд. Ҳамаи дигарон, ки номҳояшон «дар Китоби Ҳаёт навишта нашудаанд, ба кӯли оташ партофта мешаванд» (Ваҳй 20:15). Биёед «Барраи Худоро, ки гуноҳи ҷаҳонро мебардорад, бубинем!»
Барраро бубин, ки хуни гаронбаҳои Ӯ аз паҳлӯи шикастааш рехтааст, Қудрат дошт, ки моро бо Худо оштӣ диҳад, ва ҳеҷ доғе намегузорад. Пас, сурудҳои мо ба Ӯ баланд шаванд, ки бо файз ин қадар паст шуд: Ба Масеҳ, Барра, Дӯсти гуноҳкорон, ситоишҳои беист равон бошанд. —Уилям Троттер (1818-1865)
