Модаре ба писарчааш таълим дода буд: «Худованд чӯпони ман аст, ман ҳеҷ чиз намехоҳам», ҳамчун матни субҳона, ва шом аз ӯ пурсид, ки оё ӯ метавонад онро такрор кунад. Ӯ дарҳол ҷавоб дод: «Худованд чӯпони ман аст, аз ин рӯ ман онро намехоҳам».
Ин албатта матн набуд, аммо чӣ қадар аҷиб аст, ки онҳое, ки метавонанд аз дониши дили худ бигӯянд: «Худованд чӯпони ман аст», чизҳои бешумореро, ки дигарон орзу мекунанд, намехоҳанд. Онҳо дунёро намехоҳанд, онҳо аз ҷалоли он ҷалб намешаванд.
Онҳо ҳикояи ширинтарро шунидаанд, Ва фоидаи ҳақиқӣ ёфтанд. Қисми зиёди бадбахтӣ ва норозигӣ дар ҷаҳон аз шаҳвати чизҳое, ки одамон надоранд ва ҳасад ба онҳое, ки доранд, ба вуҷуд меояд. Агар мо маънои калимаҳои «Худованд чӯпони ман аст»-ро донем, аз ин бадбахтиҳо эмин хоҳем монд.
Ман тафсири кӯдаконаи матнро ба онҳое, ки васвасаи дарёфти дунё ва аз паи лаззатҳои он рафтан доранд, мегӯям: «Худованд чӯпони ман аст, аз ин рӯ ман онро намехоҳам».
Ганҷе, ки ман дар муҳаббати Ӯ ёфтам Маро дар ин ҷо зоир гардонд. Мисли Криштиан ва Файтфул дар Ярмаркаи Ҳавобаландӣ, ки метавонистанд аз ҳама чизҳои шодмонӣ рӯй гардонанд ва ба садои сиренаҳо дар он гӯш надиҳанд; зеро рӯъёи дурахшонтаре ба ҷонҳои онҳо дурахшида буд ва муҳаббати бузурге онҳоро фаро гирифта буд.
Ман достони Иброҳим, он қаҳрамони имонро ба ёд меорам. Ӯ дар вақти зарурӣ ҷанговар буд ва метавонист барои ҳақ ва озодӣ зарбаи зуд ва қатъӣ занад, чунон ки исбот шуд, вақте ки ӯ шабона аз паи шоҳ Кедорлаомер ва шоҳони ҳамроҳаш рафт ва онҳоро шикаст дод ва асирони онҳоро озод кард.
Иброҳим дар он рӯз марди бузург буд, аммо вақте ки ӯ дар ҳузури шоҳи Садӯм истода гуфт: «Ман аз ришта то бандчаи пойафзол чизе нахоҳам гирифт; ва ман ҳеҷ чизеро, ки аз они туст, нахоҳам гирифт, мабодо ту бигӯӣ: «Ман Иброҳимро сарватманд кардам»,
Чӣ ӯро ин қадар аз ҷиҳати ахлоқӣ бузург кард? «Ман дасти худро ба Худованд, Худои Таоло, соҳиби осмон ва замин бардоштам», — гуфт ӯ. Ин сир буд. Аз ин рӯ, ӯ он чизеро, ки шоҳи Садӯм метавонист ба ӯ диҳад, намехост. Худо насиби абадии ӯ, сипари ӯ ва мукофоти бузурги ӯ буд.
Ҳамаи мо метавонем ҳамин бартарии ахлоқиро ба ҷаҳон нишон диҳем. Ҳамаи мо метавонем бигӯем: «Худованд чӯпони ман аст, аз ин рӯ ман онро намехоҳам».
