Масали Худованд дар Матто 25:31-46
- Оё бузҳое, ки ба кӯли оташ мераванд, пок мешаванд ва дар ниҳоят наҷот меёбанд?
- Оё кӯли оташ ҳукми сеюм аст?
- Агар Худо ҳама ва дар ҳама бошад, оё онҳое, ки Исоро рад мекунанд, имкони тавба кардан дар кӯли оташро доранд?
ҶАВОБ: Ҷавоби кӯтоҳ ба ҳар як саволи боло як НЕИ қатъӣ аст!
Ин масали Худованд ба ҳукми халқҳои зиндаи рӯи замин ишора мекунад, вақте ки Ӯ дар охири мусибат бо қудрат ва ҷалол ба ин замин бармегардад. Дар солҳои даҳшатноки мусибат, Худованд боз бо Исроил муносибат хоҳад кард. Мувофиқи Румиён 11, Ваҳй 12, бобҳои охири Закарё ва бисёр дигар порчаҳо, як боқимондае хоҳад буд, ки ба Худо рӯ меоранд ва Инҷили абадии салтанати ояндаро, ки дар Ваҳй 14:6-7 зикр шудааст, паҳн мекунанд. Инҳо ин Инҷилро дар саросари ҷаҳон паҳн хоҳанд кард.
Мувофиқи 2 Таслӯникиён 2:9-12, ба ҳамаи онҳое, ки аз қабули Инҷил ва наҷот ёфтан дар ин асри файзи мо саркашӣ кардаанд, як фиреби қавии дурӯғ фиристода мешавад, то онҳо имкони дуюми наҷот ёфтанро надошта бошанд. Аммо бисёриҳо, ки ҳеҷ гоҳ Инҷилро рад накардаанд, паёмеро, ки яҳудиёни табдилшуда эълон хоҳанд кард, қабул хоҳанд кард.
Ин имондорон аз тамғаи ҳайвон саркашӣ хоҳанд кард ва аз ин рӯ аз муносибатҳои муқаррарии тиҷоратӣ маҳрум хоҳанд шуд. Бадтар аз ин, онҳо таъқиб карда мешаванд ва бояд барои ҳаёти худ гурезанд. Баъзе халқҳо ба онҳо паноҳ медиҳанд; дигарон онҳоро рад мекунанд. Худованд ин халқҳоро вақте ки салтанати Худро барпо мекунад, доварӣ хоҳад кард. Омили муайянкунанда ин хоҳад буд, ки онҳо бо онҳое, ки Ӯ бародарони Худро меномад, дар ҳоле ки онҳо таъқиб мешуданд, чӣ гуна муносибат кардаанд. Онҳое, ки ба халқи Ӯ паноҳ доданд ва кӯмак карданд, «гӯсфандон» дар масал ҳастанд; онҳое, ки ин корро накарданд, «бузҳо» ҳастанд.
Гӯсфандон идома хоҳанд дод барои пур кардани замин. Бузҳо «ба оташи абадӣ, ки барои иблис ва фариштагони ӯ тайёр карда шудааст» (Матто 25:41), «ҷазои абадӣ» (ояти 46) фиристода мешаванд. Чӣ тақдири даҳшатнок! Дар бораи ин ҷой сухан ронда, Ваҳй 19:20 онро «кӯли оташи сӯзон бо кибрит» меномад ва оятҳои 14 ва 15-и боби 20 ҳарду мегӯянд, «кӯли оташ». Ваҳй 21:8 ба он ҳамчун «кӯле, ки бо оташ ва кибрит месӯзад» ишора мекунад. Худованд дӯзахро шаш маротиба ҳамчун «оташе, ки ҳеҷ гоҳ хомӯш нахоҳад шуд» ё «оташ хомӯш намешавад» дар Марқӯс 9:43-48 зикр кардааст.
Ин оташ барои поксозӣ нест. Он барои доварӣ аст ва он абадӣ аст. Аз дӯзах хатм, фирор ё озодӣ нест. Ҳамон тавре ки ҳаёти абадӣ барои имондор беохир аст, ҳамон тавр ҷазои беимон – шахсе, ки Наҷотдиҳандаро рад кардааст, ки Худоро таҳқир кардааст ва наҷотеро, ки дар салиби Ҷолҷото аз ҷониби Писари Худо, Худованд Исои Масеҳ ба амал омадааст, нафрат карда ва рад кардааст, низ беохир аст. Он касе, ки Наҷотдиҳандаро дар зиндагӣ рад кардааст, наметавонад аз ҷазое, ки Худо барои Иблис ва фариштагони ӯ пешбинӣ кардааст, канорагирӣ кунад ё фирор кунад.
Ҳатто ин далели раҳмати Худост, зеро агар он касе, ки Наҷотдиҳанда ва пешниҳоди Худои наҷоти ройгонро дар зиндагӣ рад кардааст, дар осмон мебуд, ки дар он ҳама якҷоя Худоро абадӣ ҳамду сано мегӯянд, ӯ ноумедона, вале бефоида ҷои пинҳон шуданро меҷуст. Дар дӯзах ӯ он чизеро, ки барои худ интихоб кардааст, хоҳад дошт – абадӣ ва абадӣ бе Худо будан! Пушаймонӣ дар дӯзах вуҷуд дорад – гиря ва нола – аммо имкони тавба нест. Вақте ки дар он ҷост, ҳар гуна имкони наҷот ёфтан абадӣ ба охир расидааст. Дӯзах ҷудоии абадӣ, беохир, бепоён аз Худост. Даҳшатнокии дӯзахро аз ҳад зиёд таъкид кардан ғайриимкон аст. Худованд дар бораи он ҳамчун ҷои торикии берунӣ сухан гуфт. Одамон баъзан дар бораи вақти гарм бо дӯстони худ дар он ҷо шӯхӣ мекунанд; аммо не, он ҷои бадбахтӣ хоҳад буд. Он ҷои танҳоии комил хоҳад буд!
Кӯли оташ «марги дуюм» номида мешавад дар Ваҳй 20:14. Марг ҷудоӣ аст. Он чизе, ки мо одатан марг меномем, вақте ки рӯҳ ва ҷон аз бадане, ки онҳоро дар тӯли ҳаёти инсон ҷой дода буд, ҷудо мешаванд. Марги дуюм ҷудоии абадии шахси комил – рӯҳ, ҷон ва бадан, ки дар эҳёи маҳкумият дубора муттаҳид шудаанд – аз Худост. Ҳукми сеюм вуҷуд надорад. Марги дуюм ниҳоӣ аст.
Се ҳикояте, ки Худованд дар масалҳо дар Матто 25 овардааст, дар бораи чизҳое сухан меронанд, ки пас аз рабудан рӯй медиҳанд:
- Арӯси Масеҳ, Калисо ё дурусттараш, Ҷамъомад, комил хоҳад шуд ва Ӯ онро ба худ хоҳад гирифт. Он вақт барои масеҳиёни нонаҷотёфтаи эътирофкунанда барои наҷот ёфтан хеле дер хоҳад буд.
- Хизматгорони содиқи Масеҳ барои он чизе, ки бо он чизе, ки Ӯ ба онҳо супурдааст, кардаанд, мукофотонида мешаванд.
- Халқҳои зинда дар асоси он ки чӣ гуна бо бародарони Ӯ, шоҳидони Ӯ, дар ҳоле ки онҳо дар давраи мусибат таъқиб мешуданд, муносибат кардаанд, доварӣ карда мешаванд.
Худованд пас аз он барпо хоҳад кард Салтанати заминии Худро ва 1000 сол ҳукмронӣ хоҳад кард. Ин салтанат аз ҷониби дигар фатҳ ё иваз карда нахоҳад шуд, ҳарчанд вақте ки Шайтон аз зиндон дар чоҳи бетаг, ки дар тӯли ҳазор сол дар он маҳбус буд, озод карда мешавад, ӯ лашкари исёнгарро бар зидди Худованд ва муқаддасони Ӯ ҷамъ хоҳад кард ва роҳбарӣ хоҳад кард. Кӯшиши онҳо бо фиристодани оташ аз осмон аз ҷониби Худо ба онҳо, ҳукми Ӯ бар шарорати онҳо, боздошта мешавад. Худованд Исо пас аз он салтанатеро, ки ҳазор сол ҳукмронӣ кардааст, ба Худо, ки Ӯро бар он таъин карда буд, месупорад. Ҳукми ниҳоие, ки мо дида баромадем, дар тахти бузурги сафед сурат мегирад. Он гоҳ Худо ҳама дар ҳама аст. Худо бо инсон сокин хоҳад шуд. Бадӣ абадӣ дар дӯзах маҳдуд аст. Мо ин чизҳоро дар 1 Қӯринтиён 15:24-28 ва Ваҳй 20 ва 21:1-8 пайдо мекунем. Тавба пас аз марг имконнопазир аст. Ҳоло вақти тавба аст!
