Инсонияти Ӯ зебост
Зебогии Масеҳ пеш аз ҳама дар инсонияти комили Ӯст. Ба ғайр аз гуноҳ ва табиати бад, Ӯ бо мо як аст. Ӯ дар қаду балоғат, файз, меҳнат, гиря, дуо ва муҳаббат рушд кард. Ӯ «дар ҳама чиз мисли мо васваса шуд, вале бе гуноҳ» (Ибриён 4:15).
Ӯ муҷассамаи дурдаст дар поя нест, балки ҳузури зинда ва гарм аст. Ӯ шогирдонашро бо ном даъват мекунад, онҳоро тасаллӣ медиҳад ва ба онҳо муҳаббати Худро кафолат медиҳад. Камоли Ӯ на танҳо дурахшон, балки медурахшад.
Муқаддасоти Ӯ зебост
Муқаддасоти Исо гарм ва ҷолиб аст, мисли садбарг ё боғи бунафша. Ӯ ҳамаи гуноҳкоронро қабул мекунад — аз Никодим, марди ахлоқӣ ва диндор, то Марями Маҷдалия, ки аз ҳафт дев озод шудааст (Юҳанно 3; Луқо 8:2). Ҳузури Ӯ мисли ҷараёни соф, ки ба ҳавзи рукуд ворид мешавад, пок мекунад.
Хидмати Ӯ зебост
Тасаввур кунед, ки Исо як анҷумани фарисиёнро барои банақшагирии хидмати оммавӣ даъват мекунад. Аммо, Ӯ ба ҳаёт фурӯтанона дар байни мардум ворид шуд ва гуфт:
«Ман дар миёни шумо чун касе ҳастам, ки хидмат мекунад» (Луқо 22:27), пойҳои шогирдонашро шуст (Юҳанно 13:5).
Ҳамдардии Ӯ зебост
Ӯ «аз раҳмдилӣ ба ҳаракат омад» (Матто 9:36). Гуруснагон, бевазан, кӯдаки мурда, девона — ҳама ба дили Ӯ даст расониданд. Хашми Ӯ нисбат ба фарисиён аз ҳамдардӣ ба онҳое, ки зери ҳукмронии сахти онҳо азоб мекашиданд, ба вуҷуд омад.
Файзи Ӯ ҳангоме дурахшид, ки Ӯ ба махавии рондашуда даст расонид ва инсонияти ӯро бо як ламс барқарор кард.
Мулоимати Ӯ зебост
Мулоимати Ӯ бо гуноҳкорон беҳамтост. Никодим, ки аз аз даст додани мавқеи худ метарсид, шабона ба Ӯ наздик шуд (Юҳанно 3:2), аммо Исо ҳеҷ сухани сахте нагуфт, ки ӯро захмӣ кунад. Вақте ки Ӯ занеро, ки дар зино дастгир шуда буд, наҷот дод (Юҳанно 8:3-11), Ӯ барои «зан» истилоҳи мулоимро истифода бурд, ҳамон истилоҳеро, ки Ӯ ҳангоми муроҷиат ба модари худ аз салиб истифода бурд.
Оромии Ӯ зебост
Хусусияти Масеҳ мувозинати комилро нишон медиҳад. Мулоимати Ӯ ҳеҷ гоҳ заиф нест; шуҷоати Ӯ ҳеҷ гоҳ бераҳмона нест. Ҳангоми ҳабс ва мурофиаи Ӯ — дар назди саркоҳин, Пилат ва Ҳиродус — Ӯ бераҳмиро бе аз даст додани шаъну шараф таҳаммул кард.
Сухани Ӯ зебост
Дар чоҳи Яъқуб, Исо бо зани сомарӣ бо сабр ва содиқона сухан гуфт, гуноҳи ӯро бе осеб расонидан ба шаъну шарафи ӯ оҳиста ошкор кард. Ҳатто дар салиб, вақте ки Ӯро масхара мекарданд ва мехкӯб мекарданд, оромии Ӯ ҳеҷ гоҳ суст нашуд.
Оё Ӯро зебо меҳисобед?
Ӯ гуноҳҳои моро дар дарахт бардошт (1 Петрус 2:24). Ӯ ба ҳамаи онҳое, ки ба Ӯ имон меоваранд, ҳаёти ҷовидонӣ ваъда медиҳад (Юҳанно 6:47).
Оё шумо ин Шахси комилан зеборо ҳамчун Наҷотдиҳанда, Худованд ва Дӯсти худ қабул кардаед? Агар не, оё имрӯз қабул мекунед?
