Ҳама чизро ба Исо таслим мекунам, Ҳама чизро ба Ӯ озодона медиҳам; Ман ҳамеша Ӯро дӯст медорам ва ба Ӯ бовар мекунам, Ҳар рӯз дар ҳузури Ӯ зиндагӣ мекунам. Ман ҳама чизро таслим мекунам, Ман ҳама чизро таслим мекунам; Ҳама чизро ба Ту, Наҷотдиҳандаи мубораки ман, Ман ҳама чизро таслим мекунам. — Ҷудсон В. Ван де Вентер (1855-1939)
Ҷудсон В. Ван Де Вентер соли 1855 дар оилаи масеҳӣ таваллуд шуда, дар синни 17-солагӣ Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул кард. Пас аз хатми донишгоҳ бо дараҷаи санъат, ӯ муаллими санъат дар мактаби миёна шуд. Ӯ инчунин мусиқинавози моҳир буд ва метавонист тақрибан 13 асбоби гуногунро навозад, инчунин суруд хонад ва мусиқӣ эҷод кунад.
Дар синни сӣ-солагӣ Ҷудсон худро дар назди як мушкилот қарор дод ва қариб панҷ сол ӯ дар бораи он ки чӣ кор кунад, мубориза бурд. Оё ӯ бояд касби омӯзгории худро тарк карда, ба кори башоратдиҳӣ тамаркуз кунад? Ҳангоми иштирок дар як чорабинии калисо дар соли 1896 Худованд ӯро даъват кард ва ин ҷавон ба иродаи Худованд таслим шуд ва кори дунявии худро тарк кард. Ин таҷриба ӯро водор кард, ки гимни ибодатӣ нависад, ки ба бисёр китобҳои гимн роҳ ёфтааст: «Ҳама чизро ба Исо таслим мекунам». Оҳанги зебое, ки гимн ба он суруда мешавад, аз ҷониби Винфилд С. Виден эҷод шудааст. Ӯ калимаҳои гимнро чунон дӯст медошт, ки пас аз маргаш се калимаи «Ман ҳама чизро таслим мекунам» дар санги қабраш кандакорӣ карда шуд.
Таҷрибаи Ҷудсон В. Ван Де Вентер таҷрибаест, ки бисёриҳо доштанд. Саволе ба шахс дар бораи он ки ӯ бояд чӣ кор кунад, рӯ ба рӯ шудааст. Чизе, ки аз он гурехтан мумкин нест, бояд рӯ ба рӯ шавад – ва ин осон набуд. Ин барои як гурӯҳи интихобшуда беназир нест. Баръакс, ин чизест, ки ҳар як масеҳии ҳақиқӣ бояд бо он муросо кунад. «Худованд» калимае нест, ки бепарвоёна [беандеша] истифода шавад; истифодаи он маънои соҳибияти ҳокимияти он касеро дорад, ки ба ӯ муроҷиат карда мешавад. Худи Худованд Исо гуфт: «Чаро Маро Худованд, Худованд мегӯед ва он чизҳоеро, ки Ман мегӯям, иҷро намекунед?» (Луқо 6:46 KJV). Ба ҳамин монанд, суруд хондани калимаҳои таъсирбахши гимни пурмазмуни Ҷудсон Ван Де Вентер осон аст, вақте ки эҳсосот ба ҳаяҷон меоянд, вале онҳоро самимона дар назар надоранд.
Албатта, ин маънои онро надорад, ки гимн номуносиб аст ва набояд истифода шавад. Аҳди Ҷадид ба таври возеҳ нишон медиҳад, ки ҳар як фарзанди Худо бояд тавонад бигӯяд: «Ман ҳама чизро таслим мекунам», дар ҳақиқат ва аз таҳти дил. Се мисол ва се насиҳат ин далелро худ аз худ равшан мегардонанд.
Се мисол
Беҳтарин ва дар айни замон хоксортарин мисол бояд мисоли Худованд ва Наҷотдиҳандаи мо Исои Масеҳ бошад. Вақте ки Ӯ ба авҷи хидмати заминии худ расид, Ӯ дар як шаби фаромӯшнашаванда ба торикии Ҷатсамонӣ дохил шуд. Дар зери сояи дарахтони зайтун ва дур аз шогирдони маҳбуби худ, Писари Худо дар дуо дар назди Падари худ зону зад. Азоб дар пеши Ӯ буд: Ӯ, Бегуноҳ, ба зудӣ дар он се соати торикии ногузаранда дар салиб «гуноҳ карда мешуд» (2 Қӯринтиён 5:21). Ҳоло, пеш аз он вақт, ҷони муқаддаси Ӯ «ғамгин буд, ҳатто то марг», вақте ки Ӯ дар дуо «ба рӯи худ афтод» (Матто 26:38-39). Аммо, дархост, ки косаи талх аз Ӯ дур шавад, бо калимаҳои зерин танзим карда шуд: «На иродаи Ман, балки иродаи Ту иҷро шавад» (Луқо 22:42). Ӯ ба иродаи Падар комилан итоат кард.
Ин чӣ қадар аҷиб аст! Муҳаббати Ӯ ба мо беҳамтост, аммо инчунин муҳаббат ва садоқат ба Падари Ӯ буд, ки Ӯро водор кард, ки чунин дуо кунад. Роҳи дигаре набуд, ки гуноҳкорони гунаҳкор наҷот ёбанд, аз ин рӯ Ӯ аз дуо бархост, то бо душманоне рӯ ба рӯ шавад, ки барои дастгир кардани Ӯ омада буданд. Иродаи Падари Ӯ муҳимтарин буд. Агар пайравони Ӯ ба Ӯ монанд бошанд, калимаҳои «На иродаи ман, балки иродаи Ту иҷро шавад» низ бояд аз ҷониби онҳо гуфта шаванд.
Барои мисоли дуюм мо метавонем яке аз содиқтарин пайравони Худованд Исои Масеҳ, ҳавворӣ Павлусро баррасӣ кунем. Ҳангоми таъқибкунандаи нафратангези Масеҳ дар як рисолати шайтонӣ [иблисӣ] барои нобуд кардани пайравони Худованд, Шоул аз Тарсус (чунон ки он вақт номида мешуд) аз нуре, ки аз офтоб равшантар буд, кӯр шуд, ки ӯро ба хок афтонд. Дар роҳи Димишқ бо Худованд дар тамоми ҷалоли Ӯ рӯ ба рӯ шуда, дарк карда, ки чӣ қадар бад ва бечора аст, Шоул он калимаҳои фаромӯшнашавандаро гуфт: «Худованд, чӣ мехоҳӣ, ки ман кунам?» (Аъмол 9:6). Ин воқеан як лаҳзаи бӯҳронӣ буд. Шоул муддати тӯлонӣ роҳи худро пеш гирифта, он чизеро, ки дуруст меҳисобид, карда буд. Аз ҷониби Масеҳи эҳёшуда даъват шуда, ӯ хоксор шуда, дар роҳи худ боздошта шуд. Ӯ акнун марде буд, ки самимона омода буд ба худи Худованд итоат кунад.
Мисоли сеюм аз китоби охирини Китоби Муқаддас меояд. Ин дафъа мо ба касе, ки ҷавон ва дилгарм аст, наменигарем, балки ба касе, ки пайрави пиронсоли Масеҳ буд. Ҳавворӣ Юҳанно аз ҷониби мақомоти Рум ба ҷазираи Патмос барои садоқаташ ба кори Масеҳ бадарға шуда буд. Аммо гарчанде ки бадарға шуда буд, Юҳанно танҳо намонд. Пас аз дидани рӯъёи Писари Одам дар тамоми ҷалоли Ӯ – Исо, ки ӯро дар давраи хидмати заминии худ хеле хуб мешинохт – Юҳанно «ба пойҳои Ӯ мисли мурда афтод» (Ваҳй 1:17). Ӯ боз чӣ кор карда метавонист? Мисли Шоул, ӯ ба Устоди осмонӣ таслим шуд ва ҳама чизро таслим кард, вақте ки ӯ дар пойҳои Ӯ хобида буд.
Ҳардуи ин мардон, ҳамроҳ бо Худованд Исо, ба мо бо мисол чизи муҳимро меомӯзонанд. Мисли ду ҳавворӣ мо бояд худро дар назди Худованди Ҷалол хоксор кунем, худро дар ихтиёри Ӯ ва дар пойҳои Ӯ гузорем. Бо муносибати худ ҳар яки онҳо, дар асл, мегуфтанд: «На иродаи ман, балки иродаи Ту иҷро шавад». Мо на танҳо мисолҳоро дар Навиштаҳо пайдо мекунем; инчунин насиҳатҳое ҳастанд, ки моро ба таслим кардани ҳаёти худ ба Худованд ташвиқ мекунанд.
Се насиҳат
Насиҳати аввалини мо бояд аз Худованд Исои Масеҳ ояд. Ӯ, ки чунин итоатро ба мақсадҳои Худо дар тӯли ҳаёти заминии худ, ва махсусан дар Ҷатсамонӣ, нишон дод, мардон ва занонро даъват кард, ки ҳама чизро ба Ӯ таслим кунанд. Исо гуфт: «Агар касе хоҳад, ки аз паси Ман ояд, бигзор худро инкор кунад ва ҳар рӯз салиби худро бардорад ва аз паси Ман ояд» (Луқо 9:23). Пайравӣ аз Масеҳ як варианти «осон» нест, ки метавонад дар ҳаёти мо ҷои дуюмро ишғол кунад. Агар мо аз паси Ӯ равем, бояд ҳама манфиатҳои шахсиро рад кунем ва воқеан худро инкор кунем. Хоҳишҳои худи мо бояд ҳеҷ чиз ҳисоб нашаванд! Ҳар рӯз бардоштани салиб маънои эътирофи онро дорад, ки худ, дар асл, мурдааст. Пайравӣ аз Масеҳ маънои онро дорад, ки Ӯ бояд роҳнамоӣ кунад ва мо аз паси Ӯ равем – ба он ҷое ки Ӯ роҳнамоӣ мекунад, на ба он ҷое ки мо интихоб карда метавонем.
«Ин хеле серталаб аст», – шояд касе эътироз кунад. Бале, ҳамин тавр аст! Дар асл, он ҳама чизро талаб мекунад! Агар мо фикр кунем, ки аз мо хеле зиёд талаб карда мешавад, ин танҳо нишон медиҳад, ки мо аз шартҳо ва хислати масеҳияти Аҳди Ҷадид то чӣ андоза дур шудаем. Мо набояд ин чизҳоро зери суол барем. Исои Масеҳ набояд танҳо ҳамчун Наҷотдиҳанда ҳисобида шавад; Ӯ бояд Худованди ҳаёти мо бошад. Баъдтар дар Луқо 9 мо дар бораи баъзе шахсоне мехонем, ки ба пайравӣ аз Исо таваҷҷӯҳ зоҳир карданд, аммо гуфтанд: «Худованд, ман аз паси Ту меравам... аммо бигзор аввал ман...» (оятҳои 57-61). Агар Масеҳ Худованди ҳаёти мо бошад, мо ҷуръат намекунем, ки «ман аввал» гӯем. Ҳокими ҷавони сарватманд мехост аз паси Масеҳ равад, аммо бо ифодаи ғамгин рӯй гардонд, зеро ӯ моликияти худро бештар аз Худованд Исо дӯст медошт (Марқӯс 10:17-22). Бале, шогирд даъват карда мешавад, ки ҳама чизро ба Масеҳ таслим кунад.
Ҳавворӣ Павлус, ки дар роҳи Димишқ ба таври драмавӣ ба хок хоксор шуда буд, ҳеҷ гоҳ он таҷрибаи тағйирдиҳандаи ҳаётро фаромӯш накард. Омӯзиши ҳаёти ӯ, ки барои мо дар Навиштаҳои Муқаддас сабт шудааст, касеро нишон медиҳад, ки комилан ба Масеҳ фурӯхта шуда буд. Ӯ медонист, ки Худованд аз ӯ чӣ интизор аст. Дар номаи худ ба Румиён Павлус ҳақиқати аҷиби Инҷил ва таъсиреро, ки он бояд ба ҳаёти мо дар амал дошта бошад, шарҳ дод. Ҳамчун насиҳати дуюми мо, ӯ навишт: «Пас, эй бародарон, шуморо бо раҳматҳои Худо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас ва писандидаи Худо пешкаш кунед, ки ин хидмати оқилонаи шумост» (Румиён 12:1).
Худо дар наҷот додани мо аз ҷазои абадӣ, ки мо сазовор будем, раҳмати бузург нишон дод. Бо назардошти он чизе ки Ӯ барои мо тавассути Масеҳ кардааст, ки худро ихтиёрона барои азоб кашидан дар салиб дод, танҳо «оқилона» аст, ки мо бояд бо таслим кардани худ ба Ӯ ҷавоб диҳем. Он ҳаётҳое, ки наҷот ёфтаанд, дигар аз они мо нестанд! Онҳо ба Ӯ тааллуқ доранд ва бояд ихтиёрона барои истифодаи Ӯ пешкаш карда шаванд. Дар асл, чунон ки мо аллакай дидем, Ӯ мехоҳад, ки мо ба худ бимирем ва ҷисмҳои худро ҳамчун қурбониҳои «зинда» ба Ӯ пешкаш кунем. Ӯ барои ҳар яки мо коре дорад, ки бояд анҷом диҳем.
Насиҳати сеюм, дар байни бисёр дигарҳое, ки метавонанд баррасӣ шаванд, аз навиштаҳои Петрус меояд. Мисли Юҳанно, Петрус як вақтҳо ҳама чизро тарк карда, аз паси Исо рафта буд (Марқӯс 1:16-20). Солҳои зиёд пас, ҳамчун марди хеле пиронсол, Петрус дар бораи зарурати «итоат» кардани ҷавонон ва «бо фурӯтанӣ пӯшида» шудани ҳама фарзандони Худо навишт (1 Петрус 5:5). Сипас ӯ ин калимаҳои душворро навишт: «Пас, худро дар зери дасти пурқудрати Худо хоксор кунед, то ки Ӯ шуморо дар вақти муносиб баланд бардорад» (ояти 6). Дасти Худо дасти меҳрубонест, ки бо раҳмат ба сӯи мо дароз карда шудааст. Аммо биёед фаромӯш накунем, ки он инчунин дасти пурқудрат аст. Мо дар назди Қодири Мутлақ чӣ қадар заиф ва ночиз ҳастем! Мисли Юҳанно дар Патмос, мо бояд худро дар пойҳои Худованд, ки ба Ӯ тааллуқ дорем, хоксор кунем.
Мушкилоти бузург
Дар охири солҳои 1800-ум Чарлз Т. Стад касби варзишии касбиро тарк карда, миссионер ба Чин шуд. Дар синни 25-солагӣ ӯ инчунин сарвати оилавиро барои дастгирии кори башоратдиҳии Ҳудсон Тейлор1, Ҷорҷ Мюллер2 ва дигарон бахшид. Ин калимаҳое, ки ӯ навиштааст, бисёриҳоро илҳом бахшидаанд, ки ҳаёти худро ба Масеҳ таслим кунанд: «Агар Исои Масеҳ Худо бошад ва барои ман мурд, пас ҳеҷ қурбоние барои ман барои Ӯ хеле бузург буда наметавонад.»
Воқеан, дигар чизе гуфтан лозим нест. Агар мо дар бораи раҳмат ва муҳаббати Худо чизе донем, бояд ҳаёти худро бо хурсандӣ ба Ӯ таслим кунем. Камтар аз ин кор кардан беинсофӣ аст.
Ин мақола бо иҷозат аз www.skywaymessages.co.uk, мутобиқ карда шудааст.
ЭЗОҲҲОИ МУҲАРРИР
- Ҷеймс Ҳудсон Тейлор (1832-1905) миссионери бритониёӣ буд. Ӯ 51 солро дар Чин гузаронида, Миссияи дохилии Чин (ҳоло OMF International) -ро таъсис дод. Ӯ бо ғайрати башоратдиҳӣ дар ҳоле ки ба фарҳанги маҳаллӣ ҳассос буд, маъруф буд. Ҳазорон нафар тавассути коре, ки ӯ оғоз кард, наҷот ёфтанд.
- Ҷорҷ Мюллер (1805-1898) башоратдиҳандае буд, ки ятимхонаи Эшли Даунро дар Бристол, Англия таъсис дод. Ӯ ва онҳое, ки бо ӯ хидмат мекарданд, ба беш аз 10,000 ятим ғамхорӣ карданд, қариб 120 мактаб таъсис доданд ва беш аз 120,000 кӯдакро таълим доданд. Тамоми кор кори имон буд, ки танҳо аз Худо барои таъминоти зарурӣ талаб мекард.
