Калимаи «тавба» маъмулан ҳамчун «тағйири ақл» муайян карда мешавад. Румиён 12:2 инро «навсозии ақли шумо» меномад (NKJV).
Мо шояд ҳайрон шавем, «Оё ин чизест, ки тавассути кӯшишҳои худи мо ба амал меояд?» Юҳанно 1:13 ба мо ҷавоб медиҳад, зеро дар ишора ба аз нав таваллуд шудан ва аз ин рӯ доштани ақли нав, мо мехонем, ки ин нест аз «иродаи ҷисм, на аз иродаи инсон, балки аз Худо».
Навиштаҳо моро водор мекунанд, ки ақли Масеҳро дошта бошем. Биёед ба се оят дар бораи ақли Ӯ назар андозем ва онҳоро дар робита бо худамон баррасӣ кунем.
Дастур гирифтан
Зеро «кӣ ақли Худовандро донистааст, ки Ӯро дастур диҳад?» Аммо мо ақли Масеҳро дорем. — 1 Қӯринтиён 2:16
Павлус, дар ин ҷо, ба ҳамаи мо, ки ба Худованд Исои Масеҳ имон дорем, ишора мекард (ниг. 1 Қӯринтиён 1:2), ба мо таълим медод, ки чӣ тавр бо Рӯҳи Худо зиндагӣ кунем. Тавассути Ӯ мо метавонем «чизҳоеро, ки Худо ба мо ройгон додааст, бидонем» (1 Қӯринтиён 2:12). Мо метавонем бигӯем, ки ин мисли он аст, ки Худо ба мо меояд ва ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр зиндагӣ кунем.
Агар шахс намедонад, ки чӣ тавр зиндагӣ кунад, оё бо Рӯҳи Муқаддас ё бо шахс чизе нодуруст аст? Мушкилот, албатта, шахс хоҳад буд. Дар ин айб мо хислати «инсони табиӣ»-ро мебинем, касе ки Рӯҳи Муқаддас надорад ва наметавонад чизеро аз Худо дарк кунад, зеро «онҳо барои ӯ беақлӣ ҳастанд» (1 Қӯринтиён 2:14). Чунин шахс Худоро намедонад ва ақли нав надорад. Ӯ бояд наҷот ёбад, ба Худованд Исои Масеҳ таваккал кунад.
Аммо барои имондор, мо мебинем, ки Рӯҳи Муқаддас барои мо Муаллим ва Ошкоркунанда аст, то мо доварии дуруст дошта бошем (1 Қӯринтиён 2:15). Мо ба донистани ақли Худованд Исои Масеҳ идома медиҳем. Павлус калимаи «дастур додан»-ро истифода бурд (1 Қӯринтиён 2:16). Оё мо худро дуруст дастур гирифташуда меҳисобем? Муҳимтар аз ҳама, Худо моро чӣ гуна мебинад? Ба Калом дохил шавед ва бубинед, ки Рӯҳ чӣ таълим медиҳад!
Масеҳиёни эътирофкунандае ҳастанд, ки аз мардони табиӣ чандон фарқ намекунанд. Ҳарчанд мумкин аст, ки ин қисман ба набудани таълим аз ҷониби пирон ё пасторҳо вобаста бошад, ҳар як имондор бояд Каломи Худоро бихонад, мустақиман аз Ӯ омӯзад.
Фурӯтанӣ доштан
Бигзор ин ақл дар шумо бошад, ки дар Масеҳ Исо низ буд. — Филиппиён 2:5
Мо бояд ақле дошта бошем, ки аз Ӯ, Масеҳ Исо пур шудааст. Агар ин тавр набошад, он аз чизе пур хоҳад шуд, ки хуб нест ё арзиши камтар дорад.
Дар ин нома ба имондорони Филиппӣ, Павлус дар бораи он ки ақли Масеҳ чӣ гуна буд, сухан ронд. Исои Масеҳ комилан Худо буд ва ҳамеша хоҳад буд. Ӯ ҳангоми таваллуд аз Марям Худо буд, аммо Ӯ «Худро беобрӯ кард, шакли ғуломро гирифт» (Филиппиён 2:7). Сипас «Ӯ худро фурӯтан кард … то ба дараҷаи марг, ҳатто марги салиб, итоаткор буд» (Филиппиён 2:8). Танҳо Ӯ, Бегуноҳ, метавонист ба марг итоат кунад. Марг, барои одамон, амали итоат нест, балки як қисми доварии Худо бар зидди гуноҳ аст (Ҳастӣ 2:17).
Бигзор мо, барои худамон, умқи фурӯтании Ӯро баррасӣ кунем.
Барои Ӯ азоб кашидан
Аз ин рӯ, азбаски Масеҳ барои мо дар ҷисм азоб кашид, шумо низ худро бо ҳамон ақл мусаллаҳ кунед, зеро касе ки дар ҷисм азоб кашидааст, аз гуноҳ бозмондааст. — 1 Петрус 4:1
Филиппиён 1:29 мегӯяд: «Зеро ба шумо аз номи Масеҳ дода шудааст, на танҳо ба Ӯ имон овардан, балки барои Ӯ азоб кашидан низ.» Мо дар Юҳанно 16:2 мебинем, ки одамоне ҳастанд, ки имондоронро кушта, фикр мекунанд, ки ба Худо хидмат мекунанд. Чунон ки мо медонем, ин имрӯз рӯй медиҳад. Дар байни ҳаввориён, ҳама ба ғайр аз Юҳанно, ки барои садоқати худ ба Худо бисёр азоб кашид, бо марги зӯроварӣ мурданд. Бигзор мо чунин ақл дошта бошем, ки барои Ӯ азоб кашем.
Матто 11:28-30-ро баррасӣ кунед: «Назди Ман оед, ҳамаи шумо, ки меҳнат мекунед ва бори гарон доред, ва Ман ба шумо оромӣ хоҳам дод. Юғи Маро бар худ гиред ва аз Ман омӯзед, зеро Ман фурӯтан ва дилсӯз ҳастам, ва шумо барои ҷонҳои худ оромӣ хоҳед ёфт. Зеро юғи Ман осон ва бори Ман сабук аст.» Худо оромӣ ваъда дод, ва шумо ҳамчун имондор метавонед барои ҷони худ оромӣ дошта бошед.
Ақли кӣ доред – ақли худатон ё ақли Масеҳ?
