«Ки онҳоро низ мо на бо суханони ҳикмати инсонӣ, балки бо суханони Рӯҳулқудс таълимдодашуда мегӯем, чизҳои рӯҳониро бо воситаҳои рӯҳонӣ баён мекунем» (1 Қӯринтиён 2:13).
>«Аммо мардони муқаддаси Худо зери қудрати Рӯҳулқудс сухан гуфтанд» (2 Петрус 1:21).
Аз оятҳои боло хеле равшан аст, ки ҳар як калима дар Китоби Муқаддас дар матни аслӣ аз ҷониби Рӯҳи Худо дикта шудааст. Ӯ ҳар як калима ва ҳар як ҳарфро барои нависандагон интихоб кардааст. Мо ҳама ба илҳоми айнан ва лафзии Навиштаҷот бовар дорем.
Инчунин равшан аст, ки Номи Худованди мубораки мо, ки Рӯҳи Худо ба нависандагони Аҳди Ҷадид дикта кардааст, ин аст: Исоус. Рӯҳи Худо онро на ба забони ибронӣ, балки ба забони юнонӣ дикта кардааст. Оё мо дар мавқеи беҳтаре аз Рӯҳи Худо ҳастем, ки муайян кунем, ки номи ибронии Худованди мо Исо беҳтар аст?
Умуман, дар Аҳди Ҷадид Рӯҳи Худо нависандагонро водор кардааст, ки калимаҳои юнониро истифода баранд.
Истисноҳо ба истифодаи юнонӣ
Аммо, дар Аҳди Ҷадид чанд ҷойе ҳаст, ки Рӯҳи Худо калимаҳоро ба забони аслӣ, ки дар он калимаҳо гуфта шудаанд, дикта кардааст. Дар он ҷойҳо, калимаҳо гуфта мешаванд ва бо тарҷумае ҳамроҳӣ мешаванд, ки одатан бо ибораи «ки тарҷума шудааст», ё «ки маънои онро дорад», ё «ки маънои онро дорад» пеш аз он меояд. Ё «яъне» Инҳоянд чанд мисол бо таъкиди иловашуда:
«Ва тақрибан соати нӯҳ Исо бо овози баланд фарёд зада гуфт: Элӣ, Элӣ, лама сабахтанӣ? яъне, Худои ман, Худои ман, чаро маро тарк кардӣ?» (Матто 27:46; нигаред инчунин Марқӯс 15:34).
«Ва дасти кӯдакро гирифта, ба вай мегӯяд: Талита кумӣ, ки тарҷума шудааст, Духтар, ба ту мегӯям, бархез» (Марқӯс 5:41).
Ва ба осмон нигариста, оҳ кашид ва ба вай гуфт: Эффата, яъне, Кушода шав (Марқӯс 7:34)
«Ва гуфт: Абба, Падар, ҳама чиз барои ту имконпазир аст: ин косаро аз ман дур кун; аммо на он чизе, ки ман мехоҳам, балки он чизе, ки ту [мехоҳӣ]» (Марқӯс 14:36).
Он гоҳ Исо рӯй гардонд ва дид, ки онҳо аз паси Ӯ меоянд, ва ба онҳо гуфт: Чӣ меҷӯед? Онҳо ба Ӯ гуфтанд: Раббӣ, (яъне, тарҷумашуда, Устод,) куҷо зиндагӣ мекунӣ? (Юҳанно 1:38)
Исо ба вай гуфт: Марям. Вай рӯй гардонд ва ба Ӯ гуфт: Раббонӣ; яъне, Устод. (Юҳанно 20:16)
Нигаред инчунин 1 Қӯринтиён 16:22.
Рӯҳи Худо ин усулро бо номи Исоус дар ҳеҷ ҷои Аҳди Ҷадид истифода накардааст. Масалан, дар Филиппиён 2:10 намехонем: «То ки ба номи Яҳушаъ ки тарҷума шудааст, Исоус ҳар зону хам шавад».
Ба ҳамин монанд, дар ҳар ҷои Аҳди Ҷадид, ки аз ҷониби Рӯҳулқудс илҳом ва дикта шудааст, ки дар он забони юнонӣ истифода шудааст, Номи мубораки Ӯ ба забони юнонӣ навишта шудааст, на ба забони ибронӣ.
Муроҷиат ба Худованд Исо
«Хуб, пас, — баъзеҳо мепурсанд, — оё мо бояд номи юнониро барои муроҷиат ба Худованд Исо истифода барем?»
Худованд бо файз ва раҳмати худ тарҷумаи Каломи Худро ба қариб ҳар забони дар ҷаҳон гуфташаванда иҷозат додааст, то инсоният фаҳмад ва наҷот ёбад. Худованд талаб накардааст, ки ҳама бояд забони ибронӣ ва юнониро омӯзанд, то Каломи ошкоршудаи Худоро фаҳманд ё танҳо бо ин забонҳо ба Ӯ муроҷиат кунанд. Мо дар Аъмол 2:6–8 далели равшани хоҳиши Худоро меёбем, ки ҳар як шахс Каломи Ӯро бо забони модарии худ бишнавад.
Лутфан, маро нодуруст нафаҳмед. Омӯзиши забонҳои аслӣ аҷиб аст, на барои фахр кардан ё даъвои бартарии рӯҳонӣ, балки барои дидани зебоии Каломи Худо ва маънои амиқе, ки баъзан тарҷумаҳо наметавонанд комилан баён кунанд.
Аз Аъмол 2 равшан аст, ки вақте расулон мӯъҷизакорона чизҳои аҷиби Худоро бо забонҳое, ки одамон мефаҳмиданд, гуфтанд, вақте ки онҳо Номи Худованди мо Исоро дар мавъизаи худ зикр карданд, онҳо ба забони ибронӣ нагузаштанд ва Номи Ӯро ба забони ибронӣ талаффуз накарданд ва сипас баргашта, ба забони форсӣ, арабӣ ё дигар забонҳо сухан гуфтанро идома надоданд, чунон ки Рӯҳ ба онҳо сухан дод (оятҳои 9–11). Илова бар ин, Рӯҳи Худо Номи ибронии Ӯро дар навиштани Аҳди Ҷадид (ба забони юнонӣ) ё вақте ки Ӯ ба мо гуфтаҳои мардони муқаддаси Худоро дар дуоҳо, таълим ва мавъизаи онҳо сабт кардааст, истифода накардааст.
Пас, вақте ки баъзеҳо исрор мекунанд, ки мо бояд танҳо номи Худованди мо Исоро ба забони ибронӣ истифода барем, вақте ки ба Ӯ муроҷиат мекунем, онҳо бореро илова мекунанд, ки Рӯҳи Худо моро аз он огоҳ кардааст (Аъмол 15:10). Биёед барои файзи Худо шукргузор бошем, ки мо метавонем Писари Ӯ Худованди мо Исои Масеҳро бо забони худ ва бо тамоми муҳаббати дили худ даъват кунем.
