Падари комил: Фаҳмидани ғамхорӣ ва муҳаббати Худо

Падари комил

«Агар писаре аз яке аз шумо, ки падар аст, нон пурсад, оё ба ӯ санг медиҳад? Ё агар моҳӣ пурсад, оё ба ҷои моҳӣ ба ӯ мор медиҳад?» (Луқо 11:11 NKJV).

Ҳамин тавр Худованд Исо сухан гуфт, вақте ки ба шогирдонаш гуфт, ки Худои Падар чӣ гуна аст. Агар ҳатто як падари нокомил дар рӯи замин донад, ки чӣ тавр ба фарзандонаш чизи хуб диҳад, оё Падари осмонии онҳо маҳз он чизеро, ки лозим аст, намедиҳад?

Мо шояд аз Худо Падари худ номидан дудила мешудем, агар Навиштаҳо ин корро намекарданд. Ин як муносибати муҳофизатӣ, парваришӣ ва наздик аст. Табиист, ки ин муносибатест, ки ҳамаи писарон ва духтарон дар оилаҳои худ меҷӯянд. Албатта, дар оилаҳо баъзан мушкилот ба миён меоянд, ки ин муносибатро қатъ мекунанд, хоҳ тавассути талоқ, марг ё танҳо камбудиҳои падарони заминии мо. Аммо Худо ба ин камбудиҳо тобеъ нест; ва вақте ки мо муносибати худро бо Ӯ ҳамчун Падари худ қадр мекунем, мо барои ҳаёти худ як асоси мустаҳкам пайдо хоҳем кард – на танҳо рӯҳонӣ, балки ҷисмонӣ ва эмотсионалӣ низ.

Дар Аҳди Қадим чанд маротиба Худо Падар номида мешавад, махсусан ба маънои миллӣ нисбат ба Исроил. Мусо аз мардум пурсид: «Оё Ӯ Падари шумо нест, ки шуморо харидааст?» (Такрори Шариат 32:6). «Эй Худованд, Ту Падари мо ҳастӣ; Наҷотдиҳандаи мо аз Абадӣ номи Туст,» — Ишаъё тасдиқ кард (Ишаъё 63:16; нигаред ба Ишаъё 64:8 ва Малокӣ 2:10). Аммо, дар Аҳди Ҷадид аст, ки Худо пуррагии ин муносибатро ошкор мекунад. Ба мо худи Худованд Исо лозим аст, то ин муносибатро барои мо боз кунад, зеро танҳо Ӯ воқеан медонад, ки Худоро Падар донистан чӣ маъно дорад (Луқо 10:22). Дар рӯзи эҳёи худ, пас аз мубориза бо гуноҳҳои мо дар Ҷолҷота, Исо худро даъват кард, ки Худо Падари онҳост (Юҳанно 20:17).

Дар ин замина шояд хуб бошад, ки зикр кунем, ки Худо ба маънои маҳдуд Падари тамоми инсоният аст. Дар Афина, Павлус ин ҳақиқатро барои нишон додани беақлии ибодати бутҳо истифода бурд. Худо ҳар як инсонро «аз як хун» офаридааст ва «дар Ӯ мо зиндагӣ мекунем ва ҳаракат мекунем ва вуҷуд дорем.» Аз ин рӯ, Павлус хулоса кард, ки «мо насли Худо ҳастем» (Аъмол 17:26,28-29) – пас эҳтиром кардани ашёи сангӣ ё филизӣ, ки худамон сохтаем, оқилона нест. Ин ишора ба Худо ҳамчун Падари мо ба маънои умумӣ як муроҷиат ба онҳоест, ки аз Ӯ огоҳӣ надоранд; аммо ин маънои онро надорад, ки тамоми инсоният ҳоло фарзандони Ӯ ба маънои рӯҳонӣ ҳастанд.

Имтиёзҳои оилавӣ

Аммо, барои имондорон ба Худованд Исо, муносибат бо Худо ҳамчун Падари мо як баракати аҷиб аст. Бо ин муносибат якчанд имтиёзҳо алоқаманданд. Яке аз онҳо ин аст, ки мо ғамхории Падарро мефаҳмем. Худованд инро бо таъкид гуфт, ба пайравонаш хотиррасон кард, ки Худо ба зоғҳо ва савсанҳо ғамхорӣ мекард – ва оё Ӯ шогирдонро боз ҳам бештар қадр намекард? Аз ин рӯ, Ӯ илова кард: «наҷӯед, ки чӣ бихӯред ё чӣ бинӯшед... [Падари] шумо медонад, ки ба ин чизҳо ниёз доред» (Луқо 12:29-30; инчунин нигаред ба Матто 6:25-33).

Баръакс, халқҳои ҷаҳон ин чизҳоро меҷӯянд (Луқо 12:30); ва дар ин ҷо калимаи «ҷӯед» маънои иловагии шиддатнокӣ дорад. Дар ҳаёти мо ин маънои онро дорад, ки мо бо одамоне иҳота шудаем, ки ба қонеъ кардани ниёзҳои худ машғуланд. Ҳамин тавр, мо метавонем ба осонӣ худамон ба ҳамин васваса гирифтор шавем. Аммо барои имондор, чунин изтироб беасос аст, зеро Падари мо медонад, ки ба мо чӣ лозим аст! На танҳо ин, балки мо метавонем мутмаин бошем, ки қудрати Ӯ барои таъмин кардани он кофӣ бузург аст. Аз Иброҳим то Павлус, Аҳди Қадим ва Ҷадид аз намунаҳои қобилияти Худо барои қонеъ кардани ниёзҳои ҷисмонии мо пур аст.

Вақте ки мо ғамхории Падарро қадр мекунем, мо инчунин муҳаббати Ӯро мефаҳмем. «Бубинед, ки Падар чӣ гуна муҳаббатро ба мо ато кардааст, ки мо фарзандони Худо номида шавем!» — эълон кард ҳавворӣ Юҳанно (1 Юҳанно 3:1; инчунин нигаред ба Юҳанно 16:27). Аз сабаби муҳаббати наҷотбахши Худо, Ӯ барои гуноҳҳои мо тавассути Масеҳ наҷотро таъмин кард. Аммо бештар аз ин, аз сабаби хислати Ӯ ҳамчун Падари мо, Ӯ на танҳо моро наҷот додан мехоҳад, балки моро фарзандони худ низ гардонад. Дар рӯи замин ҳисси муҳаббати падари мо метавонад набошад, ва дар ҳолатҳои шадид метавонад тарк кардан ё ҳатто нафрат бошад. Аммо муҳаббати Падар тағйирнопазир аст.

Яке аз натиҷаҳои муҳими лаззат бурдан аз муҳаббати Падар ин аст, ки он моро аз муҳаббати ҷаҳон ҳифз мекунад. Дар Навиштаҳо ҷаҳон махсусан ба Падар муқобил тасвир шудааст. «Агар касе ҷаҳонро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар ӯ нест. Зеро ҳар он чизе ки дар ҷаҳон аст – шаҳвати ҷисм, шаҳвати чашм ва ғурури зиндагӣ – аз Падар нест, балки аз ҷаҳон аст» (1 Юҳанно 2:15-16). Ҷаҳон худро ҳамчун ҷое муаррифӣ мекунад, ки метавонад ҳар як хоҳиши моро қонеъ гардонад: «Чаро Худоро интизор шавем, агар мо метавонем бе Ӯ лаззат пайдо кунем?» Ин ҳамон чизест, ки бо Демас рӯй дод, ки «ин ҷаҳони ҳозираро дӯст дошт» ва хидмати худро барои Худованд қатъ кард (2 Тимотиюс 4:10; муқоиса кунед бо Филемон 24). Баръакс, итминон, ки Падари мо моро дӯст медорад ва ғамхорӣ мекунад, ба мо кӯмак мекунад, ки ҷаззобиятҳои ҷаҳонро паси сар кунем, зеро мо медонем, ки мо метавонем ба Ӯ бовар кунем, на ин ки барои ниёзҳои худ дар ҷои дигар ҷӯем.

Агар мо ғамхорӣ ва муҳаббати Падарро фаромӯш кунем, мо тарк карда намешавем, зеро Ӯ боз як ҷанбаи дигари муносибати моро истифода мебарад: ислоҳи Ӯ. Падари бад он аст, ки фарзандони худро пайваста роҳнамоӣ намекунад, чунон ки ҳатто халқи Худованд бо андӯҳ дарёфтаанд (Довудро дар 1 Подшоҳон 1:5-6 ба назар гиред). Фарзандон аз ислоҳи падарони худ фаҳмиш ва камолот пайдо мекунанд, ҳарчанд онҳо нокомил бошанд; ва аз ин рӯ Навиштаҳо хулоса мекунанд: «Оё мо набояд боз ҳам бештар ба Падари рӯҳҳо итоат кунем ва зиндагӣ кунем?» (Ибриён 12:9). Инзибот шояд гуворо набошад, аммо он адолатро ба вуҷуд меорад, вақте ки мо аз он дарс гирифтаем, ҳамон тавре ки Павлус пас аз гирифтани «хори дар ҷисм»-и душвор ба файзи Худо бовар карданро омӯхт (2 Қӯринтиён 12:7-9). Ғайр аз ин, инзиботи Падар далели он аст, ки мо воқеан як қисми оилаи Ӯ ҳастем, ки бори дигар ба мо имтиёзи доштани муносибат бо Ӯро хотиррасон мекунад.

Дарсҳои иловагӣ

Ин се ҷанбаи муносибати Падар – ғамхории Ӯ, муҳаббати Ӯ ва ислоҳи Ӯ – барои мо низ баъзе дарсҳои иловагиро пешниҳод мекунанд. Вақте ки мо дар ёд дорем, ки Падари мо ҳолатҳои моро медонад, мо метавонем ба Ӯ такя карданро ёд гирем. Азбаски Ӯ аз ниёзҳои мо огоҳ аст ва заъфҳои моро мефаҳмад, Ӯ бешубҳа он чизеро, ки ба мо лозим аст, сари вақт таъмин хоҳад кард.

Мо инчунин метавонем қаноатманд буданро ёд гирем. Азбаски Ӯ Падари нурҳост, ки ҳеҷ гоҳ аз хислати худ дур намешавад ё номувофиқ амал намекунад, Ӯ ҳар як тӯҳфаи хуб ва комилро медиҳад (Яъқуб 1:13-17). Ин маънои онро дорад, ки ҳар чизе, ки Ӯ таъмин накардааст, дар айни замон барои мо хуб нахоҳад буд. Ба худ хотиррасон карда, ки Падари мо медонад, мо метавонем барои маҳз он чизе, ки Ӯ додааст, хоҳ кам бошад ё бисёр, шукргузор бошем.

Ғайр аз ин, мо метавонем ҳатто дар ҳолатҳои хеле душвор дурнамои дуруст доштанро ёд гирем. Масалан, бисёре аз халқи Худованд дар саросари ҷаҳон дар камбизоатии бузург зиндагӣ мекунанд. Вақте ки мо маҷбур мешавем, ки бе роҳатҳои ин ҷаҳон зиндагӣ кунем, мо метавонем ба қонеъ кардани ниёзҳои худ бо роҳҳои ғайриқонунӣ (Масалҳо 30:9) ё айбдор кардани Худо дар муносибати сахт бо мо (Рут 1:20-21) васваса шавем. Мо ҳатто метавонем ҳис кунем, ки камбудиҳои мо моро аз хидмат ба Худованд бозмедоранд. Аммо дар ёд доштани он, ки Падари мо ниёзи моро медонад, моро дар роҳи рост нигоҳ медорад, зеро Ӯ дар тӯли наслҳо таъминкунандаи содиқ будааст (Забур 37:25). Худо ба Ҳоҷар барои писари мурдааш чашмаи обро нишон дод; Ӯ орд ва равғанро барои бевазанони ноумед зиёд кард ва Ӯ имрӯз низ ба ниёзмандон меҳрубонии худро нишон доданро қатъ намекунад (Ҳастӣ 21:15-20; 1 Подшоҳон 17:11-16; 2 Подшоҳон 4:1-7; Рут 2:20). Мо майл дорем, ки ба он чизе, ки надорем, тамаркуз кунем (ҳатто агар мо нисбатан хуб зиндагӣ кунем), аммо Худо ба он чизе, ки дорем, тамаркуз мекунад (2 Қӯринтиён 8:12). «Дар дасти ту чист?» — мепурсад Худованд (Хуруҷ 4:2). Ин ҳамон чизест, ки Ӯ истифода хоҳад кард.

Дар байни ҳамаи ҷанбаҳои муносибати мо бо Худо ҳамчун Падари мо, як ном маънои махсус дорад: номи Абба. Ин як калимаи арамейӣ барои падар аст, ки маънои наздикии зиёдро дорад. Баъзеҳо пешниҳод кардаанд, ки он ба калимаи англисии «Папа» монанд аст. Дар ду маврид (Румиён 8:15; Ғалотиён 4:6) Павлус навишт, ки Рӯҳи Худо дар мо ба мо имкон медиҳад, ки маҳз ин муносибатро бо Худо дошта бошем, вақте ки мо ба Ӯ муроҷиат мекунем: «Абба, Падар!» Танҳо як маврид вуҷуд дорад, ки худи Худованд ин истилоҳро истифода бурд: дар боғи Ҷатсамонӣ, дар азоби амиқи худ, вақте ки Ӯ азоби Салибро интизор буд (Марқӯс 14:36). Ин ба мо кӯмак мекунад, ки наздикии амиқи ин номро қадр кунем, ки маҳз воқеияти муносибати мо бо Худо ҳамчун Падари мост. Дар лаҳзаҳои ториктарини худ, дар душвориҳои амиқтарин, мо метавонем ба Ӯ муроҷиат кунем, зеро Ӯ медонад ва ғамхорӣ мекунад.

ЭЗОҲ

• Ин хатти таълим камбағалонро рӯҳбаланд мекунад, аммо масъулияти алоқаманди онҳоеро, ки дороиҳои ин ҷаҳонро доранд, барои мубодилаи онҳо бо бародарони худ дар ниёз (1 Юҳанно 3:17) рад намекунад.