«Исо гуфт: «Падар, онҳоро бубахш, зеро намедонанд, ки чӣ кор мекунанд.» (Луқо 23:34) Вақте ки Худованд Исо дар салиб овезон буд, дастҳои сӯрохшудаи Ӯ дигар наметавонистанд ба беморон хидмат кунанд — аз нигоҳи инсонӣ. Пойҳои Ӯ, ки бо мехҳо сӯрох шуда буданд, дигар наметавонистанд дар шаҳрҳо ва деҳаҳо сайр кунанд, то Инҷили Малакутро эълон кунанд. Ҳатто шогирдонашро, ки ҳама гурехта буданд, Ӯ дигар таълим дода наметавонист.
Оё дар ин соатҳои даҳшатнок коре набуд, ки Ӯ барои мардум баракат бошад? Бале, Ӯ метавонист дуо кунад — ва Ӯ маҳз ҳамин корро кард! Вақте ки Ӯ дар он ҷо байни осмон ва замин овезон буд, Ӯ «барои гунаҳкорон шафоат кард» (Ишаъё 53:12). Дарси муҳим барои ҳар яки мо!
Намунаи Худованд Исо моро низ ташвиқ мекунад, ки барои онҳое дуо кунем, ки аз нигоҳи инсонӣ, наҷот ёфтани онҳо ғайриимкон ба назар мерасад. Кӣ аз мо, дар ин ҳолат, бо имон барои ин қотилон дуо мекард? Аммо оё маҳз ҳамин дуои Писари Худо ба он мусоидат накард, ки тақрибан 50 рӯз пас 3000 нафар дар як вақт табдил ёфтанд?
Кӣ барои бузургтарин гунаҳкорон дуо кард — касе, ки ҷамъомади Худоро то хун таъқиб мекард, имондоронро ба зиндонҳо мепартофт ва шогирдонро маҷбур мекард, ки номи Устоди худро таҳқир кунанд? Истефанус! Худо ба ин чӣ гуна ҷавоб дод? Ӯ таҳқиркунандаи собиқ, таъқибкунанда ва мухолифи бешармро (ниг. 1 Тимотиюс 1:13) ба хизматгори Инҷил ва ҷамъомади Худо табдил дод (ниг. Қӯлассиён 1:23, 25). Файзи Худо ин мардро барои навиштани 14 номаи Аҳди Ҷадид ва барои кор кардан бештар аз ҳамаи расулони дигар истифода бурд (ниг. 1 Қӯринфс 15:10)!
Оё шумо ҳоло аз сабаби беморӣ ё дигар ҳолатҳо наметавонед дар коре барои Худованд фаъол бошед, ки мехоҳед анҷом диҳед? Шояд Худо шуморо ба як сӯ гузоштааст, то шумо метавонед вақти бештарро дар дуо дар хидмати муҳими шафоат гузаронед.
Аз дуо кардан барои одамоне, ки дар байни шиносонатон ҳастанд, ки ба назар комилан беумед менамояд, ки онҳо ҳанӯз табдил хоҳанд ёфт, даст накашед. «Бо инсон ин ғайриимкон аст, аммо бо Худо не. Зеро бо Худо ҳама чиз имконпазир аст» (Марқӯс 10:27)!
