ҚУДРАТИ Дуо Ба он пайваст шавед!
Китоби Муқаддас дар бораи дуо ва дуогӯӣ бисёр чизҳоро зикр мекунад! Дар он мо метавонем намунаҳои мардони дуогӯ, занони дуогӯ, оилаҳои дуогӯ ва кӯдакони дуогӯро пайдо кунем. Аммо гурӯҳи дигаре ҳаст, ки бо дуо қайд шудааст: Калисои дуогӯ! Онро тавассути китоби Аъмол пайгирӣ кунед ва хоҳед дид, ки Калисо ҳангоми зону задан рушд кардааст. Мо аксар вақт мепурсем: «Чаро имрӯз Калисо рушд намекунад?» Шояд набудани дуо як қисми ҷавоб бошад, зеро дар куҷое ки дуо набошад, қудрат нест.
Як ояте, ки мо аксар вақт дар бораи эҳё ё зарурати дуо фикр мекунем, 2 Вақоеънома 7:14 аст, ки мегӯяд: «Агар қавми Ман, ки ба исми Ман номида шудаанд, худро фурӯтан кунанд ва дуо гӯянд ва рӯи Маро ҷӯянд ва аз роҳҳои шарири худ баргарданд, он гоҳ Ман аз осмон хоҳам шунид ва гуноҳи онҳоро хоҳам бахшид ва замини онҳоро шифо хоҳам дод» (NKJV). Биёед масъулиятҳои худро, ки дар ин оят зикр шудаанд, сабук нагирем.
Якҷоя дуо кардан бар зидди танҳо дуо кардан
Дуои ҷамъиятӣ дуои имондорон аст, вақте ки онҳо якҷоя ҷамъ меоянд, хоҳ дар вохӯрии муқаррарии калисои маҳаллӣ ё танҳо аз ҷониби чанд нафар дар вақти дигар. Намунаҳои зиёде мавҷуданд, ки нишон медиҳанд, ки дуои ҷамъиятӣ як қисми муҳими ҳаёти калисо аст, дар баробари ибодат, таълимоти солим, муошират ва ҳамкорӣ. Калисои ибтидоӣ мунтазам ҷамъ меомад, то таълимоти ҳаввориёнро омӯзад, нонро шиканад ва якҷоя дуо кунад (Аъмол 2:42). Вақте ки мо бо дигар имондорон якҷоя дуо мекунем, таъсири он метавонад хеле мусбат ва созанда бошад, моро муттаҳид мекунад, зеро мо имони умумии худро мубодила мекунем. Ҳамон Рӯҳулқудс, ки дар ҳар як имондор сокин аст, дилҳои моро шод мегардонад, вақте ки мо ҳамду санои Худованд ва Наҷотдиҳандаи худро мешунавем, ба ин васила моро дар як пайванди беназири ҳамкорӣ, ки дар ҳеҷ ҷои дигари ҳаёт ёфт намешавад, мепайвандад.
Барои онҳое, ки шояд худро танҳо ҳис мекунанд ва бо бори гарони зиндагӣ мубориза мебаранд, шунидани дигарон, ки онҳоро ба тахти файз мебардоранд, метавонад рӯҳбаландии бузург бошад. Шафоат дар дуо дар мо муҳаббат ва ғамхорӣ нисбат ба дигаронро месозад. Дуои ҷамъиятӣ инъикоси дилҳои шахсоне хоҳад буд, ки иштирок мекунанд. Хоҳ инфиродӣ ё ҷамъиятӣ, мо бояд бо фурӯтанӣ (Яъқуб 4:10), ҳақиқат (Забур 145:18) ва итоат (1 Юҳанно 3:21-22), бо шукргузорӣ (Филиппиён 4:6) ва эътимод (Ибриён 4:16) ба Худо наздик шавем.
Мутаассифона, дуои ҷамъиятӣ инчунин метавонад барои онҳое, ки суханони онҳо на ба Худо, балки ба шунавандагони дигар нигаронида шудаанд, платформа гардад. Исо аз чунин рафтор дар Матто 6:5-8 ҳушдор додааст, ки дар он Ӯ моро насиҳат мекунад, ки дар дуоҳои худ намоишкорона, дарозмуддат ё риёкор набошем. Дар он ҷо Ӯ таълим дод, ки мо бояд пинҳонӣ дар ҳуҷраҳои худ дуо кунем, то аз васвасаи истифодаи дуо ба таври нодуруст канорагирӣ кунем.
Ба дониши ман, дар Навиштаҳо чизе нест, ки нишон диҳад, ки дуоҳои ҷамъиятӣ аз дуоҳои инфиродӣ аз ҷиҳати ҳаракат додани дасти Худо қавитаранд. Бисёре аз масеҳиён дуоро бо гирифтани чизҳо аз Худо баробар медонанд ва дуои гурӯҳӣ баъзан ба як фурсати хондани рӯйхати хоҳишҳои мо табдил меёбад. Аммо дуоҳои Китоби Муқаддас бисёрҷанбаанд, ки тамоми хоҳиши дохил шудан ба муоширати бошуурона ва наздик бо Худои муқаддас, комил ва одилонаи моро дар бар мегиранд. Ин ки чунин Худо ба махлуқоти Худ гӯш медиҳад, боиси фаровонии ҳамду сано ва ибодат мегардад (Забур 27:4, 63:1-8), тавба ва эътирофи самимӣ ба вуҷуд меорад (Забур 51; Луқо 18:9-14), фаровонии шукргузорӣ ва сипосгузорӣ ба вуҷуд меорад (Филиппиён 4:6; Қӯлассиён 1:12) ва илтиҷоҳои шафоатӣ аз номи дигаронро оғоз мекунад (2 Таслӯникиён 1:11, 2:16).
Пас, дуо ҳамкорӣ бо Худо барои амалӣ кардани нақшаи Ӯ аст, на кӯшиши ба иродаи худ хам кардани Ӯ. Вақте ки мо хоҳишҳои худро дар итоат ба Он ки шароити моро комилан медонад ва чизҳоеро, ки мо пеш аз пурсидан ба онҳо ниёз дорем, тарк мекунем (Матто 6:8), дуоҳои мо ба сатҳи баландтарини худ мерасанд. Аз ин рӯ, дуоҳое, ки дар итоат ба иродаи илоҳӣ пешниҳод мешаванд, ҳамеша ба таври мусбат ҷавоб дода мешаванд, хоҳ аз ҷониби як нафар ё ҳазор нафар пешниҳод шуда бошанд.
Идеяи он, ки дуоҳои ҷамъиятӣ эҳтимоли бештар доранд, ки дасти Худоро ҳаракат диҳанд, асосан аз тафсири нодурусти Матто 18:19-20 бармеояд: «Боз ба шумо мегӯям, ки агар ду нафари шумо дар рӯи замин дар бораи ҳар чизе, ки мепурсанд, мувофиқат кунанд, он аз ҷониби Падари Ман дар осмон барои онҳо анҷом дода мешавад. Зеро дар куҷое ки ду ё се нафар ба исми Ман ҷамъ омада бошанд, Ман дар миёни онҳо ҳастам.» Гузарише, ки ин оятҳоро дар бар мегирад, ба расмиёти риояшаванда ҳангоми зарурати калисо барои интизом додани узви гунаҳкор ишора мекунад. Тафсири ин ду оят ҳамчун ваъдаи чек-бланка ба имондорон барои ҳар чизе, ки онҳо барои пурсидан аз Худо мувофиқат мекунанд, новобаста аз он ки чӣ қадар гунаҳкор ё беақл бошад, ба контекст мувофиқат намекунад ва боқимондаи Навиштаҳо, махсусан ҳокимияти Худоро рад мекунад.
Илова бар ин, бовар кардан ба он ки вақте «ду ё се нафар ҷамъ меоянд» барои дуо кардан, як навъи афзоиши қудрати пурасрор ба таври худкор ба дуоҳои мо татбиқ мешавад, аз ҷиҳати Китоби Муқаддас дастгирӣ намешавад. Албатта, Исо вақте ки ду ё се нафар дуо мекунанд, ҳузур дорад, аммо Ӯ баробар ҳузур дорад, вақте ки як имондор танҳо дуо мекунад, ҳатто агар он шахс аз дигарон ҳазорҳо мил дур бошад.
Дуои ҷамъиятӣ муҳим аст, зеро он ваҳдатро ба вуҷуд меорад (Юҳанно 17:22-23), як ҷанбаи калидии рӯҳбаланд кардани якдигар аз ҷониби имондорон аст (1 Таслӯникиён 5:11) ва якдигарро ба муҳаббат ва корҳои нек ташвиқ мекунад (Ибриён 10:24). Бигзор мо якҷоя дуо кунем.
Ба кӣ дуо кунам?
Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки мо метавонем ба Падар ё Писар дар қудрати Рӯҳулқудс дуо кунем. Ба Падар мо дуо мекунем, чунон ки Худованд ба шогирдонаш таълим дод: «Падари мо, ки дар осмонӣ...» (Матто 6:9).
Истефанус, вақте ки ӯро шаҳид мекарданд, дуо кард: «Худовандо Исо, рӯҳи маро қабул кун» (Аъмол 7:59). Дар Ваҳй 22:20 мо дар бораи ҳаввории пиронсол, Юҳанно, мехонем, ки дуо мекунад: «Ҳатто ҳамин тавр, биё, Худовандо Исо!» Павлус дар бораи дуоҳои худ ба «Худованд» навиштааст, ки ин унвонро ӯ зуд-зуд ба Исо татбиқ мекард (2 Қӯринтиён 12:8). Намунаҳои монанди ин ба мо як намуна барои ҳамин кор медиҳанд. Дуо кардан ба Исо хуб, дуруст ва мувофиқ аст.
Мо инчунин бояд ба исми Масеҳ дуо кунем. Павлус имондорони Эфсӯсро насиҳат кард, ки «ҳамеша барои ҳама чиз ба Худои Падар ба исми Худованди мо Исои Масеҳ шукр гӯянд» (Эфсӯсиён 5:20). Исо ба шогирдонаш итминон дод, ки ҳар чизе ки онҳо ба исми Ӯ, яъне ба иродаи Ӯ, талаб кунанд, дода хоҳад шуд (Юҳанно 15:16, 16:23). Ӯ нагуфт, ки мо бояд аз Рӯҳулқудс пурсем, балки мо бояд аз Падар пурсем.
Мо ҳеҷ гоҳ дар Китоби Муқаддас ҳолатеро намебинем, ки касе ба Рӯҳулқудс дуо кунад. Чаро ин тавр аст? Ин аз он сабаб аст, ки Рӯҳулқудс дар бораи Писар шаҳодат медиҳад, на дар бораи Худ (15:26). Агар ман ба Рӯҳулқудс дуо кунам, худро аз Шафоатгари Бузург – Худованд Исо – ки Саркоҳини Бузурги мост, маҳрум мекунам. Ин инчунин мақсади Рӯҳулқудсро рад мекунад, ки барои ҷалол додани Писар ба ҷаҳон фиристода шудааст (Юҳанно 16). Ӯ Писарро бо роҳнамоӣ кардани мо ба Писар ва водор кардани мо ба дидани Ӯ ҳамчун асоси дастрасии мо ба Падар ҷалол медиҳад. Писар омад, то барои гуноҳҳои мо бимирад, то моро ба Худо наздик кунад. Вазифаи Рӯҳулқудс ин аст, ки моро ба шахсияти Масеҳ ишора кунад ва моро тавоно созад, ки ба Худованд Исои Масеҳ монанд бошем. Ҳеҷ гоҳ таваҷҷӯҳро ба худ ҷалб накарда ва худро баланд накарда, хоҳиши Рӯҳулқудс баланд бардоштани Худованд Исои Масеҳ аст (оятҳои 13-15).
Ба мо гуфта шудааст, ки дар Рӯҳ ва дар қудрати Ӯ дуо кунем. Рӯҳ ба мо кӯмак мекунад, ки дуо кунем, ҳатто вақте ки мо намедонем, ки чӣ тавр ё чӣ пурсем (Румиён 8:26, Яҳудо 20). Аммо ба мо ҳеҷ гоҳ дастур дода нашудааст, ки махсус ба Рӯҳулқудс дуо кунем. Ин Рӯҳулқудс аст, ки ба мо кӯмак мекунад, ки дуо кунем. Дар ин кор Рӯҳ албатта ба Худаш дуо нахоҳад кард. Дар тамоми Аҳди Ҷадид ҳеҷ як намунаи дуо кардан ба Рӯҳ вуҷуд надорад!
Шояд беҳтарин роҳи фаҳмидани нақши Сегона дар дуо ин аст, ки Павлус онро дар Эфсӯсиён 2:18 чӣ гуна баён кардааст: «Ба воситаи [Исо] мо... ба воситаи як Рӯҳ ба Падар дастрасӣ дорем.» Мо ба Падар, ба воситаи ва ба исми Писар ва ба қудрати Рӯҳулқудс дуо мекунем. Ҳар се шахс дар дуои имондор иштирокчиёни фаъол мебошанд. Вақте ки Павлус нақши Рӯҳулқудсро дар ҳаёти имондор шарҳ дод, яке аз чизҳое, ки ӯ таъкид кард, ин аст, ки чӣ тавр Рӯҳ ба мо эътимод медиҳад, ки дар дуо ба Худо наздик шавем. Дар асл, маҳз ба воситаи Рӯҳ аст, ки мо фарёд мезанем: «Абба, Падар» (Ғалотиён 4:6; Румиён 8:15). Ин тасодуфӣ нест. Худи Исо ҳамин суханонро фарёд зад (Марқӯс 14:36). Рӯҳ масеҳиёнро водор мекунад, ки Падарро бо ҳамон забоне, ки Худои Писар истифода кардааст, муроҷиат кунанд! Дуо як роҳи ифодаи писарӣ аст, ки мо ба воситаи Худованд Исо дорем.
Муҳим аст, ки дигаронро, ки мо набояд ба онҳо дуо кунем, зикр кунем. Баъзе динҳо пайравони худро ташвиқ мекунанд, ки ба як қатор худоён, ҷойҳои муқаддас, хешовандони мурда ва арвоҳ дуо кунанд. Дигарон таълим медиҳанд, ки ба Марям ё «муқаддасони» гуногун дуо кунанд. Чунин дуоҳо навиштаҷотӣ нестанд ва дар асл, таҳқир ба Падари осмонии мо мебошанд. Барои фаҳмидани сабаб, мо танҳо бояд ба табиати дуо назар кунем.
Дуо якчанд унсур дорад, аз ҷумла ҳамду сано, шукргузорӣ ва ибодат. Вақте ки мо Худоро ҳамду сано мегӯем, мо Ӯро барои сифатҳояш ва кори Ӯ дар ҳаёти мо ибодат мекунем. Вақте ки мо дуоҳои шукргузорӣ пешниҳод мекунем, мо некӣ, раҳмат ва меҳрубонии Ӯро ба мо ибодат мекунем. Ибодат ба Худо ҷалол медиҳад – танҳо Он ки сазовори ҷалол аст. Ӯ ҷалоли Худро мубодила нахоҳад кард! Дар асл, дуо кардан ба ҳар кас ё ҳар чизе ғайр аз Худо кӯшиш мекунад, ки ҷалоли Ӯро бо дигаре мубодила кунад, ва аз ин рӯ, он бутпарастӣ аст. «Ман Худованд ҳастам, ин номи Ман аст; ва ҷалоли Худро ба дигаре нахоҳам дод, на ҳамду санои Худро ба бутҳои тарошидашуда [бутҳо]» (Ишаъё 42:8).
Унсурҳои дигари дуо низ ҳастанд, ба монанди тавба, эътироф ва илтиҷо. Мо тавба мекунем, зеро медонем, ки Худо бахшанда ва меҳрубон аст ва Ӯ воситаи бахшишро дар қурбонии Писари Худ дар салиб фароҳам овардааст. Мо гуноҳҳои худро эътироф мекунем, зеро медонем, ки «Ӯ содиқ ва одилона аст, то гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок кунад» (1 Юҳанно 1:9). Мо бо илтиҷоҳо ва шафоатҳои худ ба Ӯ наздик мешавем, зеро медонем, ки Ӯ моро дӯст медорад ва мешунавад.
Бузургтарин ниёзи Калисои имрӯза дуо аст. Дуо бояд нафаси ҳаётии Калисо бошад, аммо ҳоло он барои нафаскашӣ мубориза мебарад. Як муаллими Китоби Муқаддас дар гузашта гуфта буд, ки Калисо дар зонуҳои худ пеш меравад. Ягона роҳи пеш рафтани мо ин аст, ки дар зонуҳои худ дуо кунем!
Ба исми Исо дуо кардан
Чаро мо аксар вақт дар охири дуоҳои худ мегӯем: «Ба исми Исо, Омин»? Ҳамон пеш аз он ки Худованди мо ба Ҷолҷота рафт, Ӯ шогирдонашро дар ҳуҷраи болоӣ ҷамъ овард ва ба онҳо бисёр чизҳоро таълим дод, ки онҳо бояд донанд, вақте ки Ӯ дигар бо онҳо нахоҳад буд. Яке аз мавзӯъҳо дуо буд. Онҳо Ӯро борҳо дуо карда дида буданд ва аз Ӯ хоҳиш карда буданд, ки ба онҳо дуо карданро таълим диҳад (Луқо 11:1). «Дуои Худованд»-и ба истилоҳ воқеан як дуои намунавӣ буд, ки Ӯ ба онҳо дар ҷавоби хоҳиши онҳо барои омӯхтани дуо таълим дод. Он набояд як суруди такрорӣ бошад, аммо он ҳама унсурҳои муоширати муносибатӣ бо Худо ҳамчун Падари моро дар бар мегирад.
Мо дар Юҳанно 13-17 дар бораи дуо бештар меомӯзем. Шаш маротиба байни Юҳанно 13 ва Юҳанно 16 Худованд Исо ба дуо кардан ба исми Худ таъкид кард. Юҳанно 14:12-14-ро баррасӣ кунед: «Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям, касе ки ба Ман имон дорад, корҳоеро, ки Ман мекунам, ӯ низ хоҳад кард; ва корҳои бузургтар аз инҳоро ӯ хоҳад кард, зеро Ман назди Падари Худ меравам. Ва ҳар чизе ки ба исми Ман пурсед, Ман онро хоҳам кард, то Падар дар Писар ҷалол ёбад. Агар чизе ба исми Ман пурсед, Ман онро хоҳам кард.» Дуо яке аз беҳтарин воситаҳо барои дили мушкил аст. Дар ин оятҳо Худованд шартҳои ҳаёти муваффақи дуоро медиҳад, ки яке аз онҳо дуо кардан бо имон аст. Сипас Ӯ илова мекунад, ки пурсидани ҳар чизе аз Падар ба исми Исо маънои онро дорад, ки мо он чизеро мепурсем, ки Исо мепурсид, он чизе ки Ӯро шод мегардонд ва он чизе ки ба Ӯ ҷалол меовард. Мо иҷозат дорем, ки ба он ҷое ки Худованд Исо ҳоло аст, дар дасти рости Худо (Ибриён 7:25), дохил шавем ва бо Падар ҳар вақт сӯҳбат кунем – ҳама ба исми Исо. Чӣ имтиёзи бузург!
Вақте ки мо воқеан ба исми Исо дуо мекунем, он чизе ки мо аз Падар мепурсем, ба хислат ва иродаи Худованд Исо мувофиқат мекунад. Дуо кардан ба исми Исо ҳамон маъноро дорад, ки мувофиқи иродаи Худо дуо кардан: «Ин эътимодест, ки мо ба Ӯ дорем, ки агар чизе мувофиқи иродаи Ӯ пурсем, Ӯ моро мешунавад. Ва агар донем, ки Ӯ моро мешунавад, ҳар чизе ки пурсем, медонем, ки илтиҷоҳоеро, ки аз Ӯ пурсидаем, дорем» (1 Юҳанно 5:14-15). Вақте ки мо ба исми Ӯ дуо мекунем, мо эътироф мекунем, ки эътимоди мо на дар дуоҳои мо, балки дар як шахс аст. Ҳузури Ӯ дар осмон ба мо итминон медиҳад, ки дуоҳои мо ҷавоб дода мешаванд, агар мо итоаткор бошем. Ҳаёти дуои мо бекор хоҳад шуд, агар мо ба Каломи Худо итоат кардан нахоҳем. Худованд Исо гуфт: «Агар Маро дӯст доред, аҳкоми Маро риоя кунед» (Юҳанно 14:15). Дуо ва итоат якҷоя мераванд.
Мавзӯи асосии Юҳанно 16:19-33 дуо аст: «Пурсед, ва хоҳед гирифт, то ки шодии шумо комил бошад» (ояти 24). Дар ин порча ду калимаи гуногун барои «пурсидан» истифода шудааст. Дар ояти 19, аввали 23 ва 26 «пурсидан» маънои «савол додан ё дархост кардан»-ро дорад, чунон ки касе аз баробар дархост мекунад. Аммо калимаи «пурсидан» дар қисми охири ояти 23 ва дар ояти 24, инчунин «дуо кардан» дар ояти 26 маънои «талаб кардани чизе аз як шахси баландтар»-ро дорад. Худованд ҳеҷ гоҳ калимаи дуюмро дар ҳаёти дуои Худ истифода накардааст, зеро Ӯ бо Падар баробар буд. Мо, аммо, ҳамчун шахсони пасттар ба Худо наздик мешавем, ба исми Исо мепурсем. Танҳо бо дар Ӯ мондан мо метавонем барои ҷалоли Ӯ мева диҳем. Дуо кардан ба исми Исо нишон медиҳад, ки мо бо Наҷотдиҳанда алоқамандем – ин аст, ки ба воситаи дуо ба Худо наздик шуданро имконпазир месозад.
Ин қисмат дар Юҳанно 16 нишон медиҳад, ки мо ба Падар ба сабаби марг, эҳё ва сууд кардани Масеҳ ва ҳузури Рӯҳулқудс ҳоло дастрасӣ дорем. Дар он ҷо, дар охири ояти 25, як ибораи хеле муҳим мавҷуд аст: «Ман ба шумо дар бораи Падар ошкоро хоҳам гуфт» – мақсади тамоми омӯзиши Китоби Муқаддас ва дуо! Дар Юҳанно 14 Худованд гуфт, ки Ӯ омадааст, то Падарро ошкор кунад. Дар бораи он фикр кунед: Худои коинот Падари мост ва мо метавонем Ӯро ба таври наздик бидонем, бо Ӯ муносибати ҳаррӯза дошта бошем! Пардае, ки Қудси Қудсҳоро аз инсон ҷудо мекард, даридааст (Марқӯс 15:38), ва мо ҳоло метавонем бо ҷасорат ба ҳузури Ӯ ба тахти файз наздик шавем. Ба Ибриён 4:14-16 гӯш диҳед: «Пас, азбаски мо Саркоҳини бузурге дорем, ки аз осмонҳо гузаштааст, Исо Писари Худо, биёед эътирофи худро мустаҳкам нигоҳ дорем. Зеро мо Саркоҳине надорем, ки бо заъфҳои мо ҳамдардӣ карда натавонад, балки дар ҳама ҷиҳатҳо мисли мо васваса карда шуд, вале бе гуноҳ. Пас, биёед бо ҷасорат ба тахти файз наздик шавем, то ки раҳмат ба даст орем ва файзро барои кӯмак дар вақти ниёз пайдо кунем.» Ба сабаби кори Масеҳ ва Рӯҳулқудс мо имтиёзи сӯҳбат бо Худо ҳамчун Падари худ, мустақиман, бе миёнаравии инсонӣ дорем. «Зеро ба воситаи Ӯ ҳар дуи мо ба воситаи як Рӯҳ ба Падар дастрасӣ дорем» (Эфсӯсиён 2:18).
Гуфтани «ба исми Исо» дар охири дуо як формулаи ҳамаро тасдиқкунанда нест. Агар он чизе ки мо дар дуо мепурсем ё мегӯем, барои ҷалоли Худо ва мувофиқи иродаи Ӯ набошад, гуфтани «ба исми Исо» бемаънӣ хоҳад буд. Дуо кардан ба исми Исо ва барои ҷалоли Ӯ муҳим аст, на замима кардани калимаҳои муайян ба охири дуо. Нияти дуо муҳим аст. Вақте ки мо бо самимияти дил меоем ва воқеан ба исми Исо дуо мекунем, мо итминон дорем, ки дуоҳои мо шунида мешаванд ва дар вақти Ӯ ва мувофиқи иродаи комили Ӯ ҷавоб дода мешаванд. Мо бо Падари худ чӣ қадар сӯҳбат мекунем?
Тахти файз
Оё имрӯз барои шумо вақти ниёз аст? Ибриён 4:16 баъзе кӯмаки хеле махсусро ваъда медиҳад. Бисёре аз фарзандони Худо онро санҷидаанд ва фаҳмидаанд, ки он кор мекунад.
Ҷои рафтан тахти файзи Худост. Ин тахт ғайриоддӣ ва фарқкунанда аст, зеро аз он доварӣ намебарояд. Дар оянда «тахти бузурги сафед» пайдо хоҳад шуд, ки аз он Худо ҳамаи онҳоеро, ки Писари Ӯ, Худованд Исои Масеҳро рад кардаанд, доварӣ хоҳад кард. Ҳеҷ яке аз фарзандони Худо дар назди он тахт пайдо нахоҳанд шуд, зеро ҳамаи онҳое, ки дар он рӯз дар назди Ӯ меистанд, «ба кӯли оташ партофта хоҳанд шуд» (Ваҳй 20:11-15). Аммо дар давраи ҳозираи файз, тахти Худо «тахти файз» аст.
Оё шумо бо ин ҷой ошно ҳастед? Охирин бор кай дар назди ин тахт пайдо шудед? Ояти мо мегӯяд: «Биёед.» Борҳои шумо метавонанд бардошта шаванд; ҳоло метавонад як огоҳии тоза аз файз ва раҳмати Худо дар ҳаёти шумо бошад. Ба ин ҷои аҷибе, ки Ӯ барои шумо фароҳам овардааст, биёед.
Мо чӣ гуна бояд ба тахти файз наздик шавем? Ба мо тавсия дода мешавад, ки «бо ҷасорат» ё бо эътимод, аммо на дағалӣ, бешармӣ ё шармгинӣ наздик шавем. Мо метавонем озодона ва ошкоро бо Худо ҳамчун Падари худ сӯҳбат кунем. Саркоҳин дар Исроил метавонист ба Қудси Қудсҳо танҳо як маротиба дар сол дохил шавад, ва он гоҳ ӯ бояд дар назди Худо хомӯш меистод. Аммо вақте ки Масеҳ дар салиб мурд, чизи аҷибе рӯй дод: «Пардаи маъбад аз боло то поён ба ду қисм дарида шуд» (Матто 27:51). Имондор ба Масеҳ ҳоло ба он чизе ки як вақтҳо ҷои истисно буд, дастрасӣ дорад. Ҳавворӣ Павлус эълон кард, ки ҳамаи онҳое, ки Худо онҳоро сафед кардааст, «ба воситаи имон ба ин файз, ки дар он истодаем, дастрасӣ доранд» (Румиён 5:2).
Мо ҳеҷ гоҳ набояд аз наздик шудан ба ин ҷои муборак шармгин бошем. Мо ҳеҷ гоҳ набояд дудила шавем, ки ба Худо дақиқан чӣ ниёзи мост, бигӯем. Вақтҳое ҳастанд, ки барои мо хомӯш мондан хуб аст, аммо вақти ниёзи мо яке аз онҳо нест. Бо ҷасорат ба тахти Ӯ наздик шавед.
Ибриён 4:16 инчунин таълим медиҳад, ки барои наздик шудани мо ба тахти файз мақсаде ҳаст: «то ки раҳмат ба даст орем ва файзро барои кӯмак дар вақти ниёз пайдо кунем.» Раҳмат яке аз ниёзҳои асосии мо ба сабаби гуноҳҳо ва нокомиҳои мост. Падари мо «Падари раҳматҳо» аст (2 Қӯринтиён 1:3), ва Ӯ «дар раҳмат бой аст» (Эфсӯсиён 2:4). Муносибати Худо нисбат ба фарзандони Худ, ки дар тангдастӣ ҳастанд, раҳмат, шафқат ва ҳамдардӣ аст. Дар вақти ниёз ҳамаи мо касеро қадр мекунем, ки дар фикрҳо ва эҳсосоти ғам ё мушкилоти мо шарик аст. Оё Худои меҳрубони мо, ки дар наҷот додани мо раҳмдил буд (Тит 3:5), ҳоло, ки мо фарзандони Ӯ ҳастем, камтар раҳмдил хоҳад буд? Албатта не! Бо эътимод ба Ӯ наздик шавед ва ба Ӯ дар бораи тамоми ниёзи худ нақл кунед.
Вақтҳое ҳастанд, ки «мо намедонем, ки барои чӣ дуо кунем» (Румиён 8:26). Мумкин аст, ки шумо намедонед, ки ниёзҳои шумо чист. Аммо Худованди мо ба мо итминон медиҳад, ки «Падари шумо чизҳоеро, ки ба онҳо ниёз доред, пеш аз он ки аз Ӯ пурсед, медонад» (Матто 6:8, нигаред ба ояти 32).
Ҳавворӣ Павлус дар назди тахти файз пайдо шуд, вақте ки ӯ аз хори дар ҷисмаш азоб мекашид. Се маротиба ӯ аз Худо хоҳиш кард, ки ин бемориро бартараф кунад, аммо ин он чизе набуд, ки ӯ ба он ниёз дошт. Барои ӯ дуо кардан барои сабукӣ комилан табиӣ буд. Ӯ он чизеро, ки ба он ниёз дошт, гирифт: сухани итминонбахш аз Худованд, ки «Файзи Ман барои ту кофист» (2 Қӯринтиён 12:9). Худованд Павлусро шифо надод ва дар он вақт нороҳатии ӯро бартараф накард. Аммо маҳз дар он ҷо, дар тахти файз, ӯ сарчашмаи бепоён ва бепоёни файзи Худоро кашф кард. Дар он ҷо ӯ файзро барои кӯмаки саривақтӣ пайдо кард, ва он файз барои шумо ва ман дастрас аст. «Пас, биёед бо ҷасорат наздик шавем.»
Як шахс дар тахти файз интизор аст. Ӯ Худованд Исои Масеҳ аст, ки мурд, то моро аз гуноҳ ва ҷазои гуноҳҳои мо наҷот диҳад. Чор маротиба дар ин нома ба Ибриён гуфта шудааст, ки Ӯ дар дасти рости тахти Худост (1:3, 8:1, 10:12, 12:2). Дар як қисмати дигари дӯстдоштаи ҳамин нома ба мо се пайдоиши Ӯ нишон дода шудааст:
- Ӯ пайдо шуд, то наҷот диҳад моро (9:26),
- Ӯ ҳоло пайдо мешавад, то намояндагӣ кунад моро (9:24), ва
- Ӯ пайдо хоҳад шуд, то мукофот диҳад моро (9:28).
Таълимот дар Ибриён дар бораи хидмати идомадори Худованди мо Исои Масеҳ воқеан гаронбаҳост. Кори Ӯ дар наҷот додани мо ба итмом расидааст; кори Ӯ дар намояндагӣ кардани мо идома дорад. Ягона шахсе, ки қодир аст ҳамаи ниёзҳои моро қонеъ гардонад, дар дасти рости тахти Худост. Биёед ба Масеҳ наздик шавем.
Китоби Муқаддас ба мо дар бораи се роҳе, ки Ӯ аз номи мо кор мекунад, нақл мекунад. Аввалан, Ӯ ниёзи моро ба воситаи дуоҳои Худ қонеъ мегардонад. Дар номаи худ ба Румиён ҳавворӣ Павлус пурсид: «Кӣ маҳкум мекунад? Ин Масеҳ аст, ки мурд, ва илова бар ин, эҳё шудааст, ки ҳатто дар дасти рости Худост, ки инчунин барои мо шафоат мекунад» (Румиён 8:34). Масеҳ моро маҳкум намекунад; Ӯ барои мо шафоат мекунад. «Ӯ ҳамеша зинда аст, то барои онҳо шафоат кунад» (Ибриён 7:25). Аз ин рӯ, биёед наздик шавем.
Баъдан, Ӯ ниёзҳои моро ба воситаи қудрати Худ қонеъ мегардонад. Тахти файз ҷои қудрат аст, ва Худованди мо Исои Масеҳ шахси қудрат аст. Мо «бузургии бениҳоят қудрати Ӯро нисбат ба мо, ки имон дорем, мувофиқи кори қудрати бузурги Ӯ, ки Ӯ дар Масеҳ кор кард, вақте ки Ӯро аз мурдагон эҳё кард ва Ӯро дар дасти рости Худ дар ҷойҳои осмонӣ нишонд» мебинем (Эфсӯсиён 1:19-20). Масеҳ қобилияте дорад, ки нотавониро намедонад. Ӯ қодир аст, ки:
- «То охир наҷот диҳад» (Ибриён 7:25),
- «Шуморо аз лағзиш нигоҳ дорад» (Яҳудо 24),
- «Ба онҳое, ки васваса карда мешаванд, кӯмак кунад» (Ибриён 2:18), ва
- «Ҳама чизро тобеъ кунад» (Филиппиён 3:21).
Ниҳоят, Ӯ ниёзҳои моро ба воситаи коҳинии Худ қонеъ мегардонад. Гарчанде ки дуруст аст, ки коҳинӣ ба қадри инсон қадим аст, биёед ҳеҷ гоҳ аз назар нагузаронем, ки он як муассисаи Худост. Дар замонҳои Аҳди Қадим хидмати коҳин дар назди Худо аз номи фарзандони Исроил пайдо шудан буд. Ин таъминоти илоҳӣ ифодаи шафқат ва ғамхории файзбахши Худои муқаддас барои фарзандони Худ буд. Коҳин пайванди муқаддаси Падар байни Худ ва худаш буд.
Ҳеҷ кас ғайр аз Писари Худо наметавонист сазовори Саркоҳини Бузург бар хонаи Худо бошад. «Пас, азбаски мо Саркоҳини бузурге дорем, ки аз осмонҳо гузаштааст, Исо Писари Худо, биёед эътирофи худро мустаҳкам нигоҳ дорем. Зеро мо Саркоҳине надорем, ки бо заъфҳои мо ҳамдардӣ карда натавонад, балки дар ҳама ҷиҳатҳо мисли мо васваса карда шуд, вале бе гуноҳ» (Ибриён 4:14-15). Писарони Ҳорун коҳинон буданд ва Ҳорун саркоҳин буд, аммо танҳо Худованд Исои Масеҳ Саркоҳини Бузурги мост.
Агар шумо ба ниёз доред, ҳоло ба Ӯ наздик шавед. Ҳеҷ мушкиле хеле душвор нест, ҳеҷ илтиҷое хеле ночиз нест, ва ҳеҷ қудрате хеле бузург нест, ки Ӯ онро ҳал карда натавонад. Вақте ки ба Саркоҳини Бузурги худ наздик мешавед, ҳеҷ гуна набудани эътимод набошад. Ӯ шуморо медонад. Ӯ шуморо дӯст медорад. Ӯ ҳоло интизор аст, ки шумо дар вақти ниёзи худ ба Ӯ наздик шавед.
Дар наздик шудан ба тахти файзи Худо таъхир накунед!
Биёед дар дуо истодагарӣ кунем, дар он чизе ки омӯхтаем, идома диҳем ва он чизеро, ки Рӯҳулқудс ба мо супурдааст, мустаҳкам нигоҳ дорем. Дар ин ҷаҳони низоъ ва ошуфтагӣ ин кор ҳамеша осон нест, аммо Худо бо мост.
Забурнавис ба воситаи Рӯҳ ба мо гуфтааст, ки ӯ ба воситаи «фишор» «васеъ» шудааст (Забур 4:1 JND). Ин барои мо низ дуруст аст. Маҳз дар фишори озмоиш васеъшавии рӯҳонӣ ба мо, ба таври инфиродӣ ва дастаҷамъӣ, хоҳад омад. Аз ин рӯ, биёед дар роҳи пешгузошташуда истодагарӣ кунем, зеро медонем, ки дар натиҷа, баракат ҳатман хоҳад омад. —Брайан Рейнолдс
