Шукргузорӣ — Баъзе фикрҳои арзишманд
«Шукр гӯед», «шукргузорӣ», «шукр» ва «миннатдор» ҳама дар номаи Павлус ба Колассиён ёфт мешаванд. Биёед якҷоя баъзе фикрҳои арзишмандро аз он китоб баррасӣ кунем.
Колассиён 1
Мо Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳро шукр мегӯем, ҳамеша барои шумо дуо мекунем. — Колассиён 1:3 NKJV
Ҳавворӣ Павлус худро бо Тимотиюс дар шукргузорӣ барои имондорони Коласс ҳамроҳ кард. Ин як амалияи ҳавворӣ буд, ки барои муқаддасон шукргузорӣ кунад. «Аз ин рӯ, ман низ, пас аз шунидани имони шумо ба Худованд Исо ва муҳаббати шумо ба ҳамаи муқаддасон, аз шукргузорӣ барои шумо даст намекашам, шуморо дар дуоҳои худ ёд мекунам» (Эфсӯсиён 1:15-16). Биёед Худоро барои ҳамаи халқи Ӯ ва барои кори Ӯ дар ҳаёти онҳо шукр гӯем (Румиён 1:8).
Дар Колассиён 1:12-14 ҳавворӣ Падарро барои он чизе ки Ӯ кардааст, шукр гуфт. Аввалан, Ӯ «моро сазовор гардонидааст, ки шарикони мероси муқаддасон дар нур бошем» (ояти 12). Мо меросе дорем, ки онро якҷоя баҳра хоҳем бурд, меросе, ки мо аллакай барои он сазовор гардонида шудаем ва ҳеҷ кас наметавонад ба мо дигар хел гӯяд. Мероси мо «мероси фанонопазир ва беайб ва нопадидшаванда аст, ки дар осмон нигоҳ дошта шудааст» (1 Петрус 1:4). Мо аллакай метавонем таъми пешакии мероси худро дошта бошем, зеро мо «бо Рӯҳи Муқаддаси ваъда мӯҳр зада шудаем, ки Ӯ гарави мероси мост» (Эфсӯсиён 1:13-14). Ин сабаби шукргузории зиёд ба Худо ва Падари мост.
Сониян, «Ӯ моро аз қудрати торикӣ раҳо карда, ба Малакути Писари муҳаббати Худ интиқол додааст» (Колассиён 1:13). Худованд Исо ба онҳое, ки барои дастгир кардани Ӯ омада буданд, гуфт: «Ин соати шумост ва қудрати торикӣ» (Луқо 22:53). Қудрати торикӣ хоси Шайтон аст. Ҳамаи онҳое, ки зери ҳокимияти ӯ ҳастанд, дар хатари бузурганд; онҳо дар малакути торикии ӯ ҳастанд.
Худо моро аз қудрати торикӣ наҷот дод. Мо наметавонистем худро наҷот диҳем, аммо Ӯ, «ки дар раҳмат сарватманд аст» (Эфсӯсиён 2:4), ба кӯмаки мо омад. Бо наҷот додани мо Ӯ моро ба малакути Писари муҳаббати Худ ҷойгир кард. Ин сабаби шукргузории зиёд ба Худо ва Падари мост.
Сеюм, «мо ба воситаи хуни Ӯ фидия, яъне бахшиши гуноҳҳоро дорем» (Колассиён 1:14). Ҳама чиз дар «Писари муҳаббати Ӯ» (ояти 13) аст, «ки дар Ӯ мо ба воситаи хуни Ӯ фидия, яъне бахшиши гуноҳҳоро дорем, мувофиқи сарвати файзи Ӯ» (Эфсӯсиён 1:7).
Худои муқаддас талаботи муқаддас дорад, ки мо ҳамчун гуноҳкорон наметавонистем онҳоро иҷро кунем. Муқаддас, беайб, бегуноҳ – Худованд Исо – дар марги Худ ҳамаи талаботи одилонаи Худоро қонеъ гардонд. Ӯ ҳама чизро пардохт. «Масеҳ Исо … Худро фидия дод» (1 Тимотиюс 2:5-6). Қарзи мо пурра пардохт шудааст ва ҳамаи гуноҳҳои мо бахшида шудаанд. Оё ин сабаби шукргузории зиёд нест?
Колассиён 2
Пас, чунон ки шумо Масеҳ Исои Худовандро қабул кардед, ҳамон тавр дар Ӯ роҳ равед, дар Ӯ реша давонда ва бино ёфта, дар имон устувор гардед, чунон ки ба шумо таълим дода шудааст, дар он бо шукргузорӣ фаровон бошед. — Колассиён 2:6-7
Колассиён Масеҳ Исои Худовандро бо имон қабул карданд. Ин ягона роҳи қабул кардани Ӯст. Павлус онҳоро ташвиқ кард, ки роҳи худро бо имон идома диҳанд: «мо бо имон роҳ меравем, на бо дидан» (2 Қӯринтиён 5:7). Худованд Исо мехоҳад, ки мо ба Ӯ барои ҳама чиз бовар кунем. Роҳи мо, тарзи ҳаёти мо, аз Ӯ ҷудо карда намешавад. Мо бояд «сазовори Худованд роҳ равем, Ӯро пурра хушнуд созем» (Колассиён 1:10), реша давонда, на «ба ҳар боди таълимот ба ин тараф ва он тараф партофта шуда» (Эфсӯсиён 4:14). Мо бояд дар Ӯ бино ёбем, ки ин ба воситаи Каломи Худост. «Ман шуморо ба Худо ва ба каломи файзи Ӯ месупорам, ки қодир аст шуморо бино кунад» (Аъмол 20:32). Роҳ рафтан бо имон, реша давонда, бино ёфта, устувор ва дар имон бо шукргузорӣ фаровон будан тасвири масеҳиест, ки дар файз ва дониши Худованд Исо рушд мекунад.
Колассиён 3
Ва бигзор сулҳи Масеҳ дар дилҳои шумо ҳукмронӣ кунад, ки ба он шумо низ дар як бадан даъват шудаед; ва шукргузор бошед … Ва ҳар чизе ки шумо дар сухан ё амал мекунед, ҳамаро ба исми Худованд Исо кунед, ба воситаи Ӯ ба Худои Падар шукр гӯед.» — Колассиён 3:15,17
Ҳамчун имондорон мо сулҳи Масеҳро дорем ва бояд ба он иҷозат диҳем, ки дар дилҳои мо ҳукмронӣ кунад (Юҳанно 14:27). Ҳар гоҳ чизе бо роҳи мо мувофиқ набошад, сулҳ халалдор мешавад ва мо бояд зуд корҳоро дуруст кунем. «Агар гуноҳҳои худро иқрор кунем, Ӯ содиқ ва одилона аст, ки гуноҳҳои моро бахшад ва моро аз ҳар гуна беадолатӣ пок кунад» (1 Юҳанно 1:9). Мо бояд барои чунин сулҳ – сулҳи Масеҳ – чӣ қадар шукргузор бошем. Ин сулҳ ҳатман баҳрабардорӣ мешавад, вақте ки каломи Масеҳ дар мо фаровон сокин аст. Гуфта шудааст: «Агар дар дил сулҳ бошад, дар лаб ситоиш хоҳад буд.»
Ҳамчун масеҳиён мо бояд ҳама чизро ба исми Худованд Исо кунем. Ҳар чизе ки мо мекунем, бояд тасдиқи Ӯро дошта бошад. Вақте ки Ӯ дар ин ҷо буд, Ӯ ҳамеша он чизҳоеро мекард, ки Падари Ӯро хушнуд мекард (2 Петрус 1:17; ниг. Юҳанно 8:29). Агар мо корҳоро барои хушнуд кардани Ӯ кунем, ин боиси шукргузорӣ ба Падар хоҳад шуд.
Колассиён 4
Дар дуо боғайратона давом диҳед, дар он бо шукргузорӣ ҳушёр бошед.» — Колассиён 4:2
Шукргузорӣ одатан бо дуо алоқаманд аст. «Барои ҳеҷ чиз хавотир нашавед, балки дар ҳама чиз бо дуо ва илтиҷо, бо шукргузорӣ, хоҳишҳои худро ба Худо маълум кунед» (Филиппиён 4:6). Дар Наҳемё мо дар бораи «Маттания … пешвое, ки шукргузориро бо дуо оғоз кард» мехонем (Наҳемё 11:17). Бигзор мо худро дар дуо ва шукргузорӣ шод гардонем. Мо набояд танҳо талаб кунем, балки инчунин барои он чизе ки гирифтаем, шукргузор бошем.
Ҳавворӣ Павлус моро ташвиқ кард, ки ҳаёти дуои бахшидашуда бо шукргузорӣ дошта бошем. Ӯ мехост, ки мо «беист дуо кунем» (1 Таслӯникиён 5:17) ва «аз шукргузорӣ даст накашем» (Эфсӯсиён 1:16). «Аз ин рӯ, ба воситаи Ӯ биёед ҳамеша қурбонии ситоишро ба Худо пешкаш кунем, яъне меваи лабҳои худро, ки ба исми Ӯ шукр мегӯянд» (Ибриён 13:15). Бигзор мо ҳамеша дар ҳолати шукргузорӣ бошем. GT
Ба Худованд бо шодӣ фарёд занед, эй ҳамаи заминҳо. Ба Худованд бо шодӣ хидмат кунед: ба ҳузури Ӯ бо суруд биёед. Бидонед, ки Худованд Ӯ Худост: Ӯст, ки моро офаридааст, на мо худамон; мо халқи Ӯ ва гӯсфандони чарогоҳи Ӯ ҳастем. Ба дарвозаҳои Ӯ бо шукргузорӣ ва ба ҳавлиҳои Ӯ бо ситоиш дохил шавед; ба Ӯ шукргузор бошед ва исми Ӯро муборак гӯед. Зеро Худованд некӯст; раҳмати Ӯ абадист; ва ҳақиқати Ӯ ба ҳама наслҳо пойдор аст. — Забур 100 (KJV)
