«Агар ҳузури Ту бо ман набошад, моро аз ин ҷо набардор» (Хуруҷ 33:15) «Ман туро таълим медиҳам ва ба ту роҳеро, ки бояд биравӣ, нишон медиҳам: Ман туро бо чашми худ роҳнамоӣ мекунам» (Забур 32:8).
Дуо
Агар ҳузури Ту бо ман набошад, Маро аз ин ҷо набардор, эй Худованд; Аз Ту ҷудо, Наҷотдиҳандаи азиз, Замин чӣ шодӣ дода метавонад?
На роҳи ҳамвортарин, офтобитарин, Худованд, Ки пои инсон ҳеҷ гоҳ нагузаштааст Ман намегирам, агар, мисли Ҳанӯх, Ман дар он бо Худо роҳ рафта наметавонистам.
На гаронбаҳотарин, нодиртарин тӯҳфа, Худованд, Ки ба инсон ҳеҷ гоҳ дода нашудааст, Ман бе илтифоти Ту намехостам, Худованди мубораки замин ва осмон
Ман ақли Туро мехоҳам, Худованд Исо, Фурӯтан, мулоим, вобаста, Ки ҳамеша гуфта метавонистӣ: «Падари ман, На иродаи Ман, балки иродаи Ту, иҷро шавад».
Пас маро роҳнамоӣ кун, Худованд Исо, маро роҳнамоӣ кун, Мабодо ман гумроҳ шавам, Аз ҷониби ҷаҳон ва Шайтон васваса шуда, Аз роҳи танг дур шавам.
Маро дар наздикии худ нигоҳ дор, Наҷотдиҳандаи азиз, Ман дар муҳаббати Ту мемонам, То даме ки бо сурати Ту бедор шавам, Бо шукӯҳ қаноатманд.
