Нархи эҳё тавассути дуо ва шафоат

«Мусо ва Ҳорун дар миёни коҳинони Ӯ, ва Самуил дар миёни онҳое ки исми Ӯро мехонанд; онҳо Худовандро хонданд, ва Ӯ ба онҳо ҷавоб дод.» (Забур 99:6)Мардони тавонои Довуд дар Навиштаҳо номбар шудаанд; аввал се нафар буданд, баъд се нафари дигар, ва баъд сӣ нафар; Исо шогирдони зиёди беном дошт. Ӯ Дувоздаҳро дошт, аммо дар доираи наздиктарин ба Худаш се нафари махсус буданд: Петрус, Яъқуб ва Юҳанно.

Садҳо нафар ба Сиалкот омада, бо дуо ва ҳамду сано кӯмаки бузург карданд. Аммо Худо чанд нафарро ҳамчун пешво эҳтиром кард. Ин нақша барои хушомадгӯӣ ё таърифи аз ҳад зиёд дода нашудааст, аммо Каломи Худо мегӯяд: «Эҳтиром ба он ки сазовори эҳтиром аст,» Худо бори бузурги дуоро ба дили Ҷон Н. Ҳайд, Р. М’Чейн Патерсон ва Ҷорҷ Тёрнер барои ин анҷумани аҷиб гузошт.

Барои омӯзиши Китоби Муқаддас ва дуо вохӯрии солона лозим буд, ки дар он ҳаёти рӯҳонии коргарон — пасторҳо, муаллимон ва воизони хориҷӣ ва маҳаллӣ — метавонист амиқтар шавад. Ҳаёти калисо дар Панҷоб (чунон ки дар тамоми Ҳиндустон) аз меъёри Китоби Муқаддас хеле паст буд; Рӯҳи Муқаддас дар ин хидматҳо он қадар кам эҳтиром карда мешуд, ки аз миллионҳо нафари бемасеҳ кам наҷот меёфтанд. Сиалкот барои ин вохӯрӣ интихоб шуд ва соли 1904 ҳамчун санаи Анҷумани якуми Сиалкот хотирмон гардид.

Пеш аз яке аз анҷуманҳои аввал Ҳайд ва Патерсон як моҳи пурра пеш аз рӯзи кушодашавӣ интизор шуданд. Сию шаб ва сию рӯз ин мардони худотарс дар дуо дар назди Худо интизор шуданд. Оё мо ҳайрон мешавем, ки дар анҷуман қудрат буд? Тёрнер пас аз нӯҳ рӯз ба онҳо ҳамроҳ шуд, то ки бисту як рӯз ва бисту як шаб ин се мард барои рехтани тавоноии Худо дуо карданд ва Ӯро ҳамду сано гуфтанд!

Се дили инсонӣ, ки ҳамчун як дил мезаданд ва он Як дили Масеҳ, ки барои калисои Ҳиндустон ва миллионҳо ҷонҳои гумшуда орзу мекард, илтимос мекард, фарёд мезад ва азоб мекашид. Се иродаи нави инсонӣ, ки бо имон худро бо қалмоқҳои пӯлодӣ ба иродаи мутлақи Худо пайваст карданд. Се ҷуфт лабони бо оташ ламсшуда, ки аз дилҳои боваркунанда фарёд заданд: «Ин иҷро хоҳад шуд!»

Оё шумо, ки ин суханонро мехонед, ба он посбониҳои тӯлонӣ, он рӯзҳои рӯза ва дуо, он шабҳои бедорӣ ва шафоатҳо менигаред ва мегӯед: «Чӣ нархи гарон!» Он гоҳ ман ба шумо даҳҳо ва садҳо коргаронро нишон медиҳам, ки барои хидмати Масеҳ зинда шудаанд ва мувофиқ карда шудаанд; ман ба шумо ҳазорон нафарро нишон медиҳам, ки ба салтанат дуо карда шудаанд ва ба шумо мегӯям: «Инак, хариди чунин нарх!»Албатта, Ҷолҷота нархи даҳшатнокро ифода мекунад. Аммо ҷони шумо ва ман, ва миллионҳо нафаре, ки то ҳол наҷот ёфтаанд ва миллионҳои дигаре, ки шояд наҷот ёбанд, замини харобшудае, ки ба комилияти Адан барқарор шудааст, салтанатҳои ин ҷаҳон аз дасти ғасбгар гирифта шуда, ба ҳукмронии Подшоҳи ҳақиқии худ супурда шудаанд! - вақте ки мо ҳамаи инро мебинем, оё мо бо хурсандӣ нахоҳем гуфт: «Инак харид?»»