Пешгӯӣ боэътимод ва дақиқ аст
Баъзе муҳаққиқон дар Китоби Муқаддас садҳо пешгӯиҳои мушаххасро дар бораи Масеҳ номбар мекунанд, ки бисёре аз онҳо иҷро шудаанд ва дигарон ҳанӯз иҷро нашудаанд. Дар ин пешгӯиҳо хатогиҳо вуҷуд надоранд, ҳарчанд мо на ҳамеша метавонем ҳамаи ҷанбаҳои онҳоро фаҳмем ва шарҳ диҳем.
Имконнопазирии оморӣ, мувофиқи қонунҳои математикии эҳтимолият, ки ҳамаи ин пешгӯиҳо дар робита бо як Шахс тасодуфан иҷро шаванд, ба таври ғайримустақим тасдиқ мекунанд, ки Худо Муаллиф ва Иҷрокунандаи онҳост. Эътирофи ин моро водор мекунад, ки Ӯро ибодат кунем (Румиён 11:36; Ваҳй 4:11), ки бо назардошти бузургии Ӯ дуруст аст.
Эҳтимолияти математикӣ ва пешгӯии Масеҳ
Пешгӯӣ ба таври возеҳ муаллифии илоҳии Навиштаҳоро нишон медиҳад ва ба эътимоднокии паёми он шаҳодат медиҳад. Ҳар кас метавонад пешгӯӣ кунад, ки ин хеле содда аст. Аммо, навиштани пешгӯиҳои муфассал ва иҷро шудани онҳо ба куллӣ фарқ мекунад. Дар асл, ҳар қадар изҳорот дар бораи оянда ва тафсилоти бештар дода шавад, имконияти иҷрои дақиқ кам мешавад. Масалан, эҳтимолияти он, ки шахсе тақрибан 3000 сол пеш метавонад шаҳри дақиқеро, ки дар он таваллуди пешвои оянда сурат мегирад, пешгӯӣ кунад, чӣ қадар аст? Ин корест, ки пайғамбар Мико 700 сол пеш аз таваллуди Масеҳ анҷом додааст. Эҳтимолияти пешгӯии тарзи дақиқи марге, ки як пешвои нави динии номаълум ҳазор сол пас аз ин хоҳад дид, тарзи марге, ки ҳоло номаълум аст ва садҳо сол номаълум хоҳад монд, чӣ қадар аст? Аммо, ин дар ҳақиқат корест, ки Довуд тақрибан соли 1000 пеш аз милод дар Забур 22 анҷом додааст. Боз, эҳтимолияти пешгӯии санаи мушаххаси пайдоиши як пешвои бузурги оянда садҳо сол пеш аз ин чӣ қадар аст? Ин корест, ки Дониёл беш аз 500 сол пеш аз омадани Масеҳ анҷом додааст.
Агар касе 50 пешгӯии мушаххасро дар бораи шахсе дар оянда тасвир кунад, шахсе, ки ӯ ҳеҷ гоҳ надидааст, эҳтимолияти он, ки ин шахс ҳамаи 50 пешгӯиро иҷро мекунад, чӣ қадар аст? Ин имконият чӣ қадар камтар хоҳад буд, агар 25 аз ин пешгӯиҳо дар бораи он бошанд, ки дигар одамон бо ӯ чӣ кор хоҳанд кард ва комилан аз назорати ӯ берун бошанд?
Масалан, чӣ тавр касе «ташкил» мекунад, ки дар оилаи мушаххас таваллуд шавад? Чӣ тавр касе «ташкил» мекунад, ки дар шаҳри муайян таваллуд шавад – ва он ҳам дар шаҳре, ки волидонаш дар он зиндагӣ намекунанд? Чӣ тавр касе «ташкил» мекунад, ки марги худро – махсусан бо салиб кашидан бо ду нафари дигар – ва сипас «ташкил» мекунад, ки ҷаллодонаш барои либосҳои ӯ қиморбозӣ кунанд? Чӣ тавр касе «ташкил» мекунад, ки пешакӣ хиёнат шавад? Чӣ тавр касе «ташкил» мекунад, ки ҷаллодон пои ду қурбонии дар ҳар ду тараф бударо бишкананд, аммо пои худашро не? Ниҳоят, чӣ тавр касе «ташкил» мекунад, ки Худо бошад? Чӣ тавр касе аз қабр фирор мекунад ва пас аз кушта шудан ба одамон зоҳир мешавад?
Дар ҳақиқат, мумкин аст, ки касе як ё ду пешгӯии Масеҳро қалбакӣ кунад, аммо барои ягон шахс ташкил ва иҷро кардани ҳамаи ин пешгӯиҳо ғайриимкон хоҳад буд. Чӣ қадар дуруст аст, ки Исои Носирӣ Масеҳ аст, зеро 456 хусусияти муайянкунандаи Ӯ хеле пешакӣ зикр шуда буданд ва Ӯ ҳамаи онҳоро иҷро кард!
Илми эҳтимолият дар ин бора чӣ мегӯяд? Он кӯшиш мекунад, ки имконияти рух додани як ҳодисаи муайянро муайян кунад. Қимат ва дақиқии илми эҳтимолият хуб муқаррар шудааст ва метавонад чунин ҷамъбаст шавад: Ҳар касе, ки Масеҳро ҳамчун Писари Худо рад мекунад, далелеро рад мекунад, ки шояд аз ҳама чизи дигар дар ҷаҳон мутлақтар исбот шудааст.
Тафсири пешгӯиҳои Китоби Муқаддас
Мо метавонем чор гурӯҳи пешгӯиҳоро дар бораи омадани Масеҳ муайян кунем:
- Танҳо омадани аввал (ба монанди Мико 5:2);
- Танҳо омадани дуюм (дар Ишаъё 63:1-6 дида мешавад);
- Ҳам омадани аввал ва ҳам дуюм (Закарё 9:9-10; Ишаъё 11, 61-ро баррасӣ кунед); ва
- Тамоми фаъолияти Ӯ: ҳам омаданҳо ва ҳам ҳукмронии пурҷалоли Ӯ (намуна дар Забур 110).
Худованд Худаш тафсиркунандаи бузурги пешгӯӣ аст, чунон ки мо дар муҳокимаи Ӯ бо ду шогирд, ки дар роҳи Эммаус буданд, мебинем (Луқо 24:13-35). Худованди эҳёшудаи мо Исо ба онҳо аз се бахши Китоби Муқаддаси ибрӣ (аз Танах) чизҳоеро, ки ба Худаш дахл доштанд, нишон дод (Луқо 24:27,44-46). Ӯ аз навиштаҳои Мусо (аз Таврот), аз пайғамбарони аввалин ва охирин (аз Навиим) ва аз Навиштаҳо (аз Хетувим) иқтибос овард. Калимаи Танах ба тамоми Китоби Муқаддаси ибрӣ (Аҳди Қадим) ишора мекунад ва аз ин се истилоҳ (ТеНаХ) иборат аст. Исо Навиштаҳоро пешниҳод карда, ба ин шогирдон барномаи Худоро нишон дод:
- Омадани аввали Масеҳ ва азобҳои Ӯ; ва
- Омадани Масеҳ дар ҷалол – «ҷалолҳое, ки пас аз он меоянд» (Луқо 24:26; 1 Петрус 1:11).
Худованд фаҳмиши шогирдонро кушод (Луқо 24:45). Ҳамчун баландбардошташуда, Ӯ то ҳол ин корро тавассути Рӯҳи Худ (1 Қӯринтиён 2:10-16), ки аз осмон фиристодааст, анҷом медиҳад. Рӯҳи Муқаддас аз рӯзи Пантикост (Аъмол 2:2) дар имондорон сокин аст ва Ӯ моро дар ҳама ҳақиқат, ҳоло ва то абад таълим медиҳад ва роҳнамоӣ мекунад (Юҳанно 14-16; Румиён 8).
Тақсимоти пуррагии замонҳо
Мақсади Худо (Эфсӯсиён 1:10) маънои онро дорад, ки Ӯ барои Худованд Исо ва Калисои Ӯ (Ҷамъомад) нақша дорад – нақшае, ки аллакай дар шакли асроромез дар Ҳастӣ 1-2 бо Одам ва Ҳавво ошкор шудааст (Эфсӯсиён 5:31-32). Ин аст, ки ҳама чизро дар осмон ва замин зери роҳбарии Масеҳ Исо, Писари Худо, ки Писари Одам ва Қадими Рӯзҳост (Забур 8, 80; Дониёл 7), муттаҳид созад. Ӯ Худо-Одам аст, ки Шахсияти аҷиби Ӯ асроромез хоҳад монд, чунон ки мо аз Аҳди Ҷадид меомӯзем (1 Тимотиюс 3:16; Юҳанно 1:14). Ин ва дигар порчаҳо ба мо мӯъҷизаҳои мубораки шахсияти Масеҳро пешниҳод мекунанд, чунон ки Худо мувофиқ донист, ки онҳоро ошкор кунад (масалан, Юҳанно 1:1-18, 20:31; Эфсӯсиён 1:10-23; Қӯлассиён 1:1-2:6; Ибриён 1:2-3; Ваҳй 1:1-18, 4:1-5:14). Бо вуҷуди ин, Шахсияти Ӯ – Худо ва Одам дар Як – то абад асроромез боқӣ мемонад, ки аз фаҳмиши мо берун аст, чунон ки дар бораи Худоӣ – Падар, Писар ва Рӯҳи Муқаддас низ дуруст аст.
Истилоҳи «пуррагии замонҳо» (Эфсӯсиён 1:10) ба ҳукмронии оммавии наздики Масеҳ ишора мекунад, вақте ки ҳама чиз ба Ӯ тобеъ хоҳад шуд – на танҳо дар принсип, чунон ки ҳоло аст (Матто 28:18), балки инчунин дар намоиши воқеии қудрат ва баракатҳои Ӯ. Ӯ ҳамчун Масеҳи ваъдашуда (Забур 2) ва ҳамчун Подшоҳи халқҳо аз баҳр то баҳр ва то ақсои замин ҳукмронӣ хоҳад кард (Забур 72; Ишаъё 2:2, 9:6-7, 11:1-9, 65-66; Закарё 14). Тақсимотҳои гуногун1 пеш аз он ҳукмронии пурҷалол, сарфи назар аз нокомиҳои инсон, аллакай унсурҳоеро дар бар мегиранд, ки ба ин ҳукмронии аҷиб ишора мекунанд. Далели он, ки Худо метавонист чунин пешгӯиҳоро диҳад, худ як чизи аҷиб аст.
Забур 8 ҳукмронии Масеҳро дар ҷаҳони оянда ба таври мухтасар ҷамъбаст мекунад. Қисме аз забур дар Ибриён 2 иқтибос оварда шудааст, ки ҷалолҳои ҳозираи Масеҳро ҳамчун Писари Одам дар осмон таъкид мекунад, аммо бо имондорон дар замин алоқаманд аст (Ибриён 2:8-17). Забур инчунин дар Эфсӯсиён 1 иқтибос оварда шудааст, то нишон диҳад, ки Калисо зери пои Масеҳ гузошта намешавад (Эфсӯсиён 1:20-23), балки Ӯ, ки дар дасти рости Худо ҷалол ёфтааст, аллакай ба Калисо дода шудааст, пеш аз оғози ҳукмронии пурҷалоли Ӯ. Мо инчунин мебинем, ки Павлус Забур 8-ро дар 1 Қӯринтиён 15:20-28 иқтибос овардааст, то нишон диҳад, ки ҳарчанд Масеҳ бар коинот ҳукмронӣ хоҳад кард, Писар2 Худаш ба Худо тобеъ хоҳад буд, ки ҳама чизро ба Ӯ тобеъ кардааст (1 Қӯринтиён 15:27). Аз ин рӯ, дар ҳолати абадӣ Худо дар ҳама чиз3 хоҳад буд (ояти 28).
Худоро ҳамд кунед!
ЭЗОҲҲО
- Ин истилоҳ аз калимаи мураккаби юнонӣ гирифта шудааст oikonomia (Эфсӯсиён 1:10), ки ба маънои аслӣ «қонун [ё қоидаи] хона» аст. Тақсимот ба давраи замоне ишора мекунад, ки дар он Худо инсонро дар робита ба итоат ба иродаи ошкоршудаи Худо месанҷад. Тарҷумаи хуби истилоҳ oikonomia, ки ба ҷаҳони оянда алоқаманд аст, «идоракунӣ» аст (Эфсӯсиён 1:10 JND), ки ҳукмронии ҳазорсолаи ояндаи Масеҳро бар осмон ва замин ифода мекунад.
- Дар мавриди Писар, барои мо имкон надорад, ки байни илоҳият ва инсонияти Ӯро пурра фарқ кунем (ба аввали Матто 11:27 нигаред).
- Имрӯз, ҳолати абадӣ ба таври ахлоқӣ дар онҳое, ки ба офариниши нав тааллуқ доранд, дар ҳоле ки дар заминаи кӯҳна, дар ҷаҳони афтода зиндагӣ мекунанд, намоиш дода мешавад (Қӯлассиён 3:10-11). Ин як имтиёзи бузург ва як мушкилоти бузург аст.
1 Қӯринтиён 15:20-24 NKJV «Аммо акнун Масеҳ аз мурдагон эҳё шудааст ва нахустмеваи онҳое шудааст, ки хоб рафтаанд. Зеро азбаски марг ба воситаи одам омад, эҳёи мурдагон низ ба воситаи Одам омад. Зеро чунон ки дар Одам ҳама мемиранд, ҳамон тавр дар Масеҳ ҳама зинда хоҳанд шуд. Аммо ҳар кас бо тартиби худ: Масеҳ нахустмева, баъд онҳое, ки ҳангоми омадани Ӯ аз они Масеҳанд. Он гоҳ охир меояд, вақте ки Ӯ Малакутро ба Худои Падар месупорад ...»
