Ҳақиқатҳои марбут ба рақамҳо
Навиштаҳо ба рақамҳои гуногун маънои муайян медиҳанд ва ин дар намунаҳо дар зарбҳои рақамҳо коркард мешавад. Ҳар як рақаме, ки дар Каломи Худо зикр шудааст, дар матне ҷойгир аст, ки ба он маъно медиҳад. Ин маъно дар тамоми Китоби Муқаддас нигоҳ дошта мешавад. Чунин аст ягонагии тарҳи ададӣ, ки дар ин Китоби муборак ёфт мешавад.
Мувофиқат байни тартиби ададии китобҳои Панҷгонаи Мусо – Ҳастӣ, Хуруҷ, Ибодат, Ададҳо ва Такрори Шариат – ва ҳақиқатҳои хоси ҳар як китоб вуҷуд дорад. Ин ба назар мерасад, ки дар чаҳор панҷгонаи дигар, ки Китоби Муқаддас ба онҳо тақсим мешавад – панҷтои онҳо китобҳои Мусо, китобҳои таърихӣ, китобҳои шоирӣ, китобҳои пайғамбарӣ ва Аҳди Ҷадид – низ дуруст аст. Агар мо бодиққат назар кунем, инро дар Забур дар силсилаҳо, дар бахшҳои як забур, дар тақсимоти як китоб ва дар зербахшҳои он низ дуруст хоҳем ёфт. Ин бешубҳа исбот мекунад, ки дар тамоми Навиштаҳо тарҳи ададии комил, аз ҷониби илоҳӣ тартибдодашуда, вуҷуд дорад. Ҳар як қисм бо рақаме ишора шудааст, ки ба мо аҳамияти воқеии онро мерасонад ва калидест, ки сохтор ва маънои онро ба мо мекушояд.
Ҳоло биёед ба рақамҳои гуногуни Навиштаҳо назар кунем ва ба ҳақиқатҳои марбут ба онҳо диққат диҳем.
Як
Дар Такрори Шариат 6:4 мехонем: «Бишнав, эй Исроил: Худованд Худои мо як Худованд аст» (KJV). Ва Закарё 14:9 мегӯяд: «Худованд бар тамоми замин подшоҳ хоҳад буд: дар он рӯз як Худованд ва исми Ӯ як хоҳад буд.»
Ин ду Навишта, ки аз миёни бисёре аз онҳое, ки калимаи «як»-ро дар бар мегиранд, гирифта шудаанд, фикрҳои асосии ягонагӣ, истиснои фарқият, беназирӣ, волоият, мустақилият ва худбасӣ дар дохили худ ҳамчун маънои рамзии ин рақамро медиҳанд. Ҳамчун аввалин рақамҳо, он инчунин дар бораи пайдоиш, оғоз ва манбаъ сухан меронад. Ин маъноҳои хос асосан танҳо ба Худо хосанд; рақами як махсусан рақами Ӯст. Чӣ фикрҳои мубораке ҳастанд, ки ин рақам ба мо дар бораи Ӯ барои лаззати дили мо медиҳад! Он ба мо мегӯяд, ки ҷои аввал ҳамеша ба ҳаққи Ӯст ва ин ҷоест, ки мо бояд ҳамеша ба Ӯ диҳем.
Биёед лаҳзае ба китоби Ҳастӣ назар кунем ва бубинем, ки чӣ тавр ҳақиқатҳои рақами як бар он нақш бастаанд. Дар он мо ҳисоботи офариниш, пайдоиш ва оғози ҳама чизҳо ва ҳатто тухми ҳар як таълимот дар Китоби Муқаддасро дорем. Дар Ҳастӣ, унвони «Қодири Мутлақ», ки дар бораи волоият ва худбасӣ, ки дар рақами як дида мешавад, сухан меронад, шаш маротиба ёфт мешавад. Ин ном танҳо се маротибаи дигар дар боқимондаи Панҷгона ёфт мешавад. Аз ин рӯ, он ба таври возеҳ хоси Ҳастӣ аст ва мо ба осонӣ мебинем, ки таълимоти тамоми китоб бо ҷои ададии он мувофиқат мекунад.
Ду
Воиз 4:9-10,12 мегӯяд: «Ду нафар аз як нафар беҳтаранд; зеро онҳо барои меҳнати худ мукофоти хуб доранд. Зеро агар онҳо афтанд, яке ҳамроҳи худро бардорад: аммо вой бар ҳоли он ки танҳост, вақте ки меафтад; зеро ӯ дигаре надорад, ки ба ӯ кӯмак кунад … Ва агар яке бар ӯ ғолиб ояд, ду нафар ба ӯ муқобилат кунанд.»
Дар ин ҷо мо фикри кӯмак, муносибат ва ҳамкорӣ, ки бо рақами ду алоқаманд аст, ва кӯмак бар зидди душманро дорем. Ин аст он чизе ки дар наҷот дохил мешавад, ки мавзӯи хоси китоби дуюми Навиштаҳо, Хуруҷ, ва ҳамаи китобҳои дуюми чаҳор панҷгонаи дигар аст. Наҷот ва Наҷотдиҳанда ҳақиқатҳои барҷастае мебошанд, ки бо рақами ду алоқаманданд.
Барои инкишоф додани ин минбаъда, ду аввалин рақами тақсимшаванда аст ва имконияти тақсим ва фарқиятро нишон медиҳад. Бо ин фикри душманӣ ва низоъ меояд. Ин чизҳо бо наҷот алоқаманданд, зеро чаро инсон ба наҷот ниёз дорад? Ин аз он сабаб аст, ки душман гуноҳро байни Худо ва инсон овард ва ба ин васила байни онҳо тақсим кард. «Гуноҳҳои шумо байни шумо ва Худои шумо ҷудоӣ андохтаанд» (Ишаъё 59:2). Душман бояд дар наҷот мулоқот карда шавад ва он ки дар бандагӣ аст, аз қудрати ӯ раҳо карда шавад. Сипас ӯ ба муносибат ва ҳамкорӣ бо Худо оварда мешавад. Инҳо ҳамон ҳақиқатҳое мебошанд, ки мо дар матни худ дар робита бо рақами ду пешниҳодшударо дидем.
Агар шахс Забурро омӯзад, ӯ пай мебарад, ки дар он, махсусан силсилаи дуюми забури дуюм дар як силсила, одатан мавзӯи душманро дорад. Ҳамин тавр, тарҳи ададӣ дар Навиштаҳо, ки бо дасти илҳоми илоҳӣ ташаккул ёфтааст, боз нишон дода мешавад.
Якчанд Навиштаҳои дигар мавҷуданд, ки ба мо фикри дигареро, ки бо рақами ду алоқаманд аст, медиҳанд. Такрори Шариат 17:6, Матто 18:16 ва 2 Қӯринтиён 13:1 ин принсипро муқаррар мекунанд: «Ба даҳони ду ё се шоҳид ҳар сухан тасдиқ карда шавад.» Юҳанно 8:17 мегӯяд: «Шаҳодати ду мард ҳақиқӣ аст.» Ҳақиқати шаҳодати салоҳиятдор ва шоҳидӣ пас аз он низ бо рақами ду алоқаманд аст. Ин дар худи Китоби Муқаддас бо ду қисми он – Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид – шаҳодати дугонаи салоҳиятдори Худо ба инсон дида мешавад.
Ҳоло биёед бубинем, ки ин фикрҳо ба Масеҳ чӣ гуна татбиқ мешаванд, ки номи Ӯ дар Сегона дуюм аст (Матто 28:19). Ӯ «шоҳиди содиқ» аст (Ваҳй 1:5), ки дар миёни ҳамаи зиддиятҳое, ки гуноҳ овардааст, ба комилиятҳои Падар ва Худои Худ шаҳодат додааст, ки танҳо иродаи Ӯро иҷро кардан омадааст.
Принсипи фарқият инчунин дар Масеҳ дар табиатҳои илоҳӣ ва инсонии Ӯ ёфт мешавад – ду табиат, ки аз ҳам дуранд, ба муносибати пурасрор оварда шудаанд. Ӯ инчунин «марди дуюм» номида мешавад (1 Қӯринтиён 15:47), ва дар ин ҷо фикри он аст, ки бадӣ ворид шудааст ва байни Ӯ ва марди аввал фарқияти бебаҳо вуҷуд дорад. Бо Ӯ инчунин дуюм – офариниши нав, биҳишти дуюм меояд (Ваҳй 21:1,5).
Масеҳ Наҷотдиҳанда, Ёрдамчӣ, Наҷотбахш аст, ки дар муноқиша бо душмани ҷонҳои мо рӯ ба рӯ шудааст. Ӯ ба ҷои тақсимшавӣ аз сабаби гуноҳ – ҷои ҷудоӣ аз Худо – фуруд омадааст ва моро наҷот додааст. Бале, Ӯ ба ҷои марг, тақсимшавии ҷон аз бадан, фуруд омадааст, то моро аз ҳолате, ки аз сабаби гуноҳ ба он афтодаем, бардорад.
Ҳамин тавр, мо мебинем, ки дар тамоми роҳи Масеҳ, рақами ду ба Ӯ часпидааст; Ӯ онро аз они Худ медонад ва он ба таври возеҳ аз они Ӯст. Чӣ ҳамоҳангӣ ва тарҳи аҷибе дар ин рақам дар тамоми ин Китоби муборак дида мешавад!
