Дар рӯзҳои Еҳуёқим, писари Йӯшиё, вазъият дар Яҳудо ва Ерусалим босуръат бад мешуд. Ирмиё пайғамбар буд, ки аз ҷониби Худо бархезонида шуда, барои эълон кардани каломи Худованд ва далерона фош кардани вазъияте, ки ба фалокати ниҳоӣ мебурд, супориш дода шуда буд. Борух котибе буд, ки барои навиштани суханони ҷиддие, ки Ирмиё бояд мегуфт, истифода мешуд. Инро мо ҳангоми хондани Ирмиё 45 мефаҳмем.
Оммаи мардум ба ҳамаи гуфтаҳои Ирмиё бепарво, агар на душманона, буданд:
аммо Борух чунин набуд. Ӯ на танҳо пешгӯиҳои довариро навишт, балки вазнинию ғами онҳоро эҳсос кард, чунон ки дар ояти 3-и он боби кӯтоҳ мебинем.Ба мардум вой эълон шуда буд, аммо ӯ онро барои худ эҳсос кард ва гуфт: «Ҳоло вой бар ман!» Ғайр аз ин, ӯ онро аз Худо қабул кард. Ӯ метавонист дар бораи Набукаднесар, подшоҳи бузурги Бобил, ҳамчун сабаби бадбахтии онҳо сухан гӯяд; аммо не, зеро он чизе ки ӯ фарёд зад, ин буд: «Худованд ба ғами ман ғам илова кард». Ӯ ҳадди аққал ба чизҳое, ки навишта буд, бовар дошт ва медонист, ки суқути ниҳоӣ ҳанӯз дар пеш аст ва наздик аст.
Васвасаи худпарастӣ
Биёед ҳар яки мо дилҳои худро дар бораи он ки чӣ гуна ба чунин вазъият муносибат мекардем, санҷем.Агар бо каме нерӯ ва ташаббус сарфароз мебудем, оё майли мо ин набуд, ки бигӯем, ки замонҳои фалокати миллӣ барои шахси далер имкониятҳои бузургро барои пешрафт ва фоидаи калон фароҳам меоранд? Чунин ба назар мерасад, ки васвасаи чунин фикр кардан дар Борух мавҷуд буд; ва аз ин рӯ сухан ба ӯ: «Оё барои худ чизҳои бузург меҷӯӣ? Онҳоро наҷӯй».
Худбаландӣ бешубҳа бояд истисно карда мешуд.Ба ӯ танҳо гуфта шуд, ки ҷони ӯ ҳамчун «ғанимат» ё «тороҷ» ба ӯ дода мешавад, ҳар ҷое ки ӯ бурда шавад. Худо ҷони ӯро ҳифз хоҳад кард ва ин ягона фоидае буд, ки ӯ бояд интизор мешуд.
Ин лаҳзаи кӯчак дар Навиштаҳо барои таълими мо сабт шудааст. Биёед кӯшиш кунем, ки аз он фоида барем. Аз лаҳзае ки Сулаймон барои худ чизҳои бузургро ҷустуҷӯ кардан ва сарват ҷамъ карданро оғоз кард, таназзул дар миллат ва подшоҳони он оғоз ёфт.
Худпарастӣ дар рӯзи шукуфоӣ харобиовар аст ва дар рӯзи таназзул ва фалокат боз ҳам бештар. Ин дар бораи Исроил, ки зери қонун буданд, дуруст буд. Ин ба ҳамин андоза, агар на бештар, барои халқи Худо имрӯз дуруст аст, зеро мо зери қонун нестем, балки зери файз ҳастем.Худпарастӣ дар масеҳият
Аммо, афсӯс! Худпарастӣ дар таърихи ғамангези масеҳият як бадии хеле намоён буд. Он хеле барвақт оғоз ёфт, зеро ҳавворӣ Павлус дар зиндони худ маҷбур шуд, ки нависад: «Ҳама чизи худро меҷӯянд, на чизҳои Исои Масеҳро» (Филиппиён 2:21). Чанд аср гузашт, ва бадиҳои даҳшатноки рӯҳоният, ки дар Папагӣ ба авҷи худ расид, ба вуқӯъ пайваст, ки дар он худпарастӣ бе нишони шарм пайгирӣ мешуд. Боз ҳам асрҳо гузаштанд, ва мо худро, чунон ки бовар дорем, дар рӯзҳои охири масеҳият меёбем, ва дар бораи хислати он рӯзҳо мо дар суханони Худованд ба калисои Лаодикия, ки дар Ваҳй 3 сабт шудааст, як назар меандозем.
Хусусияти барҷастаи он калисо худқаноатмандии он аст, ки натиҷаи табиии рафтори худпарастӣ, ки бо муваффақият тоҷгузорӣ шудааст, мебошад.Дар ҳақиқат, байни «муваффақияти» Сулаймон ва Лаодикияҳо як робитаи аҷибе вуҷуд дорад. Дар Воиз 2 мехонем, ки чӣ тавр Сулаймон «сарватманд шуд ва дороиҳояш афзуд», то даме ки «ба ҳеҷ чиз ниёз надошт». Лаодикия маҳз дар ҳамин ҳолат буд, гарчанде ки «дороӣҳое», ки онҳо аз онҳо фахр мекарданд, аз дороиҳои Сулаймон фарқ мекарданд. Дар охир, Сулаймон дороиҳои худро танҳо «беҳудагӣ ва андӯҳи рӯҳ» ёфт; ва оқибати Лаодикияҳо аз даҳони Худованд комилан берун карда шудан буд.
Ҷустуҷӯи чизҳои бузург барои худ, аз ҳама майлҳои табиати афтодаи инсон, асосӣтарин аст.Системаи ҷаҳонӣ мувофиқи принсипҳои одамони афтода ташаккул ёфтааст. Он зери таҳлили амиқи Рӯҳи Худо қарор гирифтааст, ва ҳукм ин аст: «Ҳар он чӣ дар ҷаҳон аст, шаҳвати ҷисм, ва шаҳвати чашм, ва ғурури зиндагӣ аз Падар нест» (1 Юҳанно 2:16). Ва ин се ҷузъи ҷаҳон чистанд, агар на шаклҳои гуногуни худпарастӣ?
Дар салиби Масеҳ ҷаҳон доварӣ шудааст, чунон ки дар Юҳанно 12:31 мехонем. Дар ҳамон салиб «гуноҳ дар ҷисм» маҳкум шудааст, чунон ки дар Румиён 8:3 гуфта шудааст; яъне табиати афтодаи мо маҳкум шудааст, ва
ба ин васила «худ» доварӣ ва канор гузошта шудааст. Ҳеҷ гоҳ набояд он ба андешаҳо ва хоҳишҳои масеҳӣ ҳукмронӣ кунад.Ҷустуҷӯи чизҳои болоӣ
Аз ин рӯ, сухан ба мо ин аст: «Чизҳои болоиро ҷӯед, ки дар он ҷо Масеҳ дар дасти рости Худо нишастааст» (Қӯлассиён 3:1). Ин барои мо, ки насибамон дар асри бистум афтодааст, ба мисли муқаддасони асри якум муҳим аст. Бо итоат ба ин амр мо аз ҷустуҷӯи чизҳои бузург барои худ раҳо хоҳем шуд.
Ва, аз ин ҳам бештар, мо чизҳои бузурги Худоро меҷӯем.
Хизматгори содиқи Худо, ки як асру ним пеш дар кори миссионерӣ пешрав буд, чунин шиор дошт: «Барои Худо корҳои бузургро кӯшиш кунед, аз Худо корҳои бузургро интизор шавед».Кейри, мӯзадӯзи Нортҳэмптоншир, чунин гуфт, ва ӯ сарфи назар аз мухолифат ва баъзан тамасхур, махсусан дар тарҷумаи Навиштаҳо ба забонҳои маҳаллӣ, кор кард. Дар давраи зиндагии ӯ натиҷаҳои назаррас намоён набуданд, аммо корҳои бузург аз Худо аз он чизе ки ӯ барои Худо кӯшиш кард, ба вуҷуд омаданд.
Ҳаёт ҳамчун ғанимат дар Масеҳ
Пас, биёед ба худ хотиррасон кунем, ки ҳамчун Борух, инчунин бо мо, танҳо ба маънои хеле амиқтар ва аҷибтар, ҳаёти мо ҳамчун «ғанимати» мо ба мо дода шудааст.Дар бораи Худованди эҳёшудаи мо пешгӯӣ шуда буд, ки «Ӯ ғаниматро бо қавиён тақсим хоҳад кард» (Ишаъё 53:12) ва мо ба ҳаёти ҷовидонӣ, ки аз Ӯст, оварда шудаем, зеро мо онро дар Ӯ дорем.
Ҳаёти ҷовидонӣ, ки аз они мост, дар худ мутамарказ нест, балки дар Ӯст. Ҳамчун масеҳиён, биёед ҷаҳонро тарк кунем, то барои худ чизҳои бузургро, ки ба онҳо шаҳват дорад, ҷӯяд. Мо ҳаётеро дорем, ки дар ҳақиқат ҳаёт аст ва танҳо чизҳои Малакути Худо ва Масеҳро меҷӯяд. Пас, биёед ба дастури Павлус ба Тимотиюс итоат кунем, ки «ҳаёти ҷовидониро ба даст гирад» (1 Тимотиюс 6:12), ки ба он мо бо файзи Худо даъват шудаем.
