Ҷаҳони мутавозини ман – Ҳамеша дар он, аммо дигар аз он нест
Ҳамаи имондорон бо ташаннуҷи шогирди Худованд будан ва ба атрофиён таъсир расонидан, бидуни осеб расонидан ба шаҳодати масеҳии худ тавассути мутобиқат ба фарҳанги дунявӣ мубориза мебаранд. Ин ташаннуҷ моро ҳар рӯз бо интихобҳо рӯ ба рӯ мекунад.
Исо дар дуои худ ба Падар пайравони Худро бо ду роҳи ҷолиб тасвир кардааст: «онҳо ҳанӯз дар ҷаҳон ҳастанд» (Юҳанно 17:11 NIV) ва «онҳо дигар аз ҷаҳон нестанд» (Юҳанно 17:14). Ин зиддияти зоҳирӣ сирри печида, вале оддии ҳаёти масеҳӣ аст – «дар» ҷаҳон, аммо «аз» он нест.
«Дар ҷаҳон» будан маънои онро дорад, ки ҳар як шахс дар мушкилот ва интихобҳо оид ба тарзи зиндагӣ дар асоси далелҳои маъмул ва захираҳои мавҷуда шарик аст. «На аз ҷаҳон» будан маънои онро дорад, ки шахс берун аз меъёр таваллуд шудааст, ки байни ӯ ва дигарон фарқиятҳои муҳим вуҷуд доранд ва шахс масъулияти Худоро дар ҳаёти худ дар ҷои аввал гузоштааст. Аз ин рӯ, мардон ё занон, писарон ё духтарони имондор, ки аз ҷаҳон ҷудо зиндагӣ мекунанд, бояд тарзи зиндагии дигар аз атрофиёни беимони худ дошта бошанд.
Дар амал
Ин тарзи зиндагии Худопарастӣ ба мо дар ҳар як ҷанбаи ҳаёти мо таъсир мерасонад. Дар мавриди издивоҷ як масеҳӣ бояд аз худ бипурсад:
Худованд Исои Масеҳ дар бораи интихоби ҳамсар чӣ таълим медиҳад? (Матто 5:32; 19:4-12).
- Мо хонаи худро чӣ гуна ташкил мекунем? (Матто 7:24-27; 10:34-39; 12:25; Марқӯс 10:29-31; Юҳанно 12:1-3; 14:23-24).
- Роҳҳои масеҳӣ барои муносибат бо якдигар ва намунаи хуб будан барои фарзандони мо кадомҳоянд? (Матто 7:11-12; 18:2-6; 19:13-15; 21:15-16; Марқӯс 13:12-13).
- Дастури Худо бояд аз хоҳишҳои волидон, пирони қабила ва ҷомеа бартарӣ дошта бошад. Мо «дар» ҷаҳон ҳастем, зеро мо интихобе надорем, аммо мо набояд «аз» он бошем. Мо метавонем ва бояд интихоб кунем, ки аз ҷиҳати масеҳӣ фарқ кунем!
Як масеҳӣ, ки даъвати ӯ кор дар ҷаҳони тиҷорат аст, бояд аз худ бипурсад:
Худованди мо Исои Масеҳ дар бораи меҳнати сахт чӣ таълим медиҳад? (Матто 9:37-38; 20:1-16; 25:14-30; Луқо 5:1-11; 10:7,38-42; Юҳанно 7:17-18; 9:4).
- Дастури Худо дар бораи ростқавлӣ чист? (Луқо 16:1-15).
- Оё ман танҳо аз паи пул меравам? (Матто 6:19-21,24,25-34).
- Масъулиятҳои ман дар мавриди таъмини оилаам чист? (Марқӯс 5:18-20,40-43; 7:10-13; 10:19; Луқо 7:12-15; Юҳанно 19:25-27).
- Хатари воқеии мутобиқат ба тарзи тафаккур ва кори ҷаҳон вуҷуд дорад, вақте ки мо ҳар ҳафта 40 то 50 соат дар ҷаҳони тиҷорат сарф мекунем. Мо набояд кореро кунем, ки дигарон мекунанд, танҳо «барои он ки ҳама ин корро мекунанд». Имондорон бояд фарқ кунанд!
Шаҳодати мо
Гарчанде ки мо бо атрофиёни худ дар интихоби тарзи зиндагӣ шарикем, мо бояд як фарқияти муҳимро нишон диҳем: Мо пеш аз ҳама дар назди Худо масъулем. Мо бояд ташаннуҷро байни таъсир ва созиш дуруст кунем. Баъзе чизҳо ба шаҳодати мо таъсир намерасонанд, аммо дигарон таъсир мерасонанд. Агар мо охиринро кунем, шояд дигар шаҳодати масеҳӣ надошта бошем! Ва ман аксар вақт дарёфтам, ки ғайримасеҳиён барои имондорон меъёрҳои баландтар доранд, назар ба он ки мо барои худ дорем.
Ҳамчун шогирдони масеҳӣ муносибатҳои мо бо ҳар касе, ки вомехӯрем, бояд Наҷотдиҳандаи мо, Исои Масеҳро ситоиш кунанд. Мо шояд ягона тирезаҳое бошем, ки тавассути онҳо дигарон ба Ӯ назари кӯтоҳе меандозанд. Аз худ ин саволро бипурсед: Оё ҳар касе, ки ман бо ӯ дар тамос ҳастам, мехоҳад бо Худо-Инсоне, ки ман даъвои хидмат ба Ӯро дорам, вохӯрад? Оё ман Исоро ба қадри кофӣ равшан ва дақиқ инъикос мекунам? Ман ҳеҷ гоҳ наметавонам бо ин ҷаҳон комилан ҳамоҳанг бошам, то даме ки «бо Рӯҳи [Муқаддас] қадам мезанам» (Ғалотиён 5:25). Қудусияти Худо дар ман роҳи устувори санҷиши он чизеро, ки ман карда метавонам ва наметавонам, таъмин мекунад.
Мувозинат ё ташаннуҷ
Ман аксар вақт шунидаам, ки одамон дар бораи «мувозинат» байни зиндагӣ «дар» ё «берун аз» ҷаҳон сухан мегӯянд. Ман худам ин истилоҳотро як вақтҳо истифода мебурдам, аммо ҳоло ман калимаи «ташаннуҷ»-ро афзалтар медонам. Чаро? «Мувозинат» маънои онро дорад, ки чизҳо баробаранд. Аммо «ташаннуҷ» нишон медиҳад, ки чизҳо дароз карда мешаванд – стресс ва нороҳатӣ вуҷуд дорад.
Ҳамон тавре ки симҳои қавӣ манораҳо ва сутунҳои баландро рост нигоҳ медоранд, ба мо симҳои ҳақиқат барои ҳаёт лозиманд – ҳар яке бо ташаннуҷ кашида, қувваи мувофиқро дар ҳар роҳ медиҳад, то шаҳодати моро дар шароити шамолии ин ҷаҳон рӯз аз рӯз далерона парвоз кунад. Ба ҷои он ки аз тамосҳои ҳаррӯзаи мо бо ҷаҳон кунд шавем, зиндагӣ дар назди дили Худованд Исо шаҳодати моро ҳамеша чароғи нур мегардонад, ки новобаста аз он ки бо шароити мо чӣ мешавад, дурахшон ва беайб медурахшад.
Дар дуои Исо дар Юҳанно 17 мо дар ояти 11 мебинем, ки пайравони Ӯ бояд «бо ном» (Худои Писар, Худованд Исо) ҳифз карда шаванд ва дар ояти 17, ки онҳо бояд «бо ҳақиқат» (Каломи Худо, Библия) муқаддас карда шаванд. Шояд инҳо ду сими қавӣ бошанд. Оятҳои 18-19 як парадокси дигари ташаннуҷро медиҳанд: «Чӣ тавре ки Ту Маро ба ҷаҳон фиристодӣ, Ман низ онҳоро ба ҷаҳон фиристодам. Барои онҳо Ман Худро муқаддас мекунам, то онҳо низ ҳақиқатан муқаддас шаванд». Фиристодашуда, аммо муқаддасшуда! Ба таври дигар ин маънои онро дорад, ки масеҳиён бояд аз беимонон ҷудо карда шаванд, дар ҳоле ки онҳоро рост ба миёни онҳо фиристодаанд, то нишонаҳое бошанд, ки ба Наҷотдиҳандаи мо, Худованд Исои Масеҳ ишора мекунанд.
Татбиқи шахсӣ
Барои татбиқи ин ба худ ба оинаи ин ду сенария нигоҳ кунед. Аввалан, дар ҳар як соҳаи ҳаёт танҳо кореро кунед, ки шумо метавонед ба номи Исо кунед. Ҳар чизеро, ки ба номи Ӯ зарар мерасонад, агар он ошкоро гардад, бас кунед. Дуюм, ҳамаи корҳоеро, ки шумо дар муносибатҳои оилавӣ, корӣ ва иҷтимоӣ мекунед, бо Каломи Худо санҷед.
Ҳавопаймоҳое, ки мо дар осмон баланд парвоз мекунанд, бо нақшаҳои парвоз ва ҷадвалҳои мувофиқашуда, дар якҷоягӣ бо пилотҳо, назоратчиёни ҳаракати ҳавоӣ ва воситаҳои навигатсионӣ дар масир нигоҳ дошта мешаванд. Поездҳое, ки бо садои баланд аз шаҳрҳои мо дар сафарҳо аз ин ҷо ба он ҷо мегузаранд, низ бо як қатор чизҳо, аз ҷумла ҷадвалҳо, сигнализатсия, муҳандисон ва муҳимтар аз ҳама, ду роҳи оҳани вазнини пӯлодӣ дар ҷои худ нигоҳ дошта мешаванд. Тасаввур кунед, ки агар ҳавопаймоҳо ё поездҳо аз ин маҳдудиятҳо озод мебуданд, чӣ мешуд! Ба зудӣ садамаҳои сершумор ва бесарусомонӣ ба амал меомад. Маҳдудиятҳои онҳо, ки бо ҳамдигар дар ташаннуҷ нигоҳ дошта мешаванд, воқеан ба онҳо озодӣ медиҳанд, ки кореро, ки мекунанд, иҷро кунанд!
Ҳамчун масеҳиён мо берун аз меъёр таваллуд шудаем, ки дар салтанати Худо ба ҳаёти рӯҳонӣ дубора таваллуд шудаем. Мо тавассути ҳаёти ин ҷаҳон дар роҳи дигар аз онҳое, ки ҳанӯз наҷот наёфтаанд, сафар мекунем. Ҳаёти абадии мо маънои онро дорад, ки мо бо ҳақиқат зиндагӣ мекунем – ҳаётро дар нури Каломи Худо зиндагӣ мекунем (Юҳанно 3:16-21).
Мо дар сайёраи худ дар байни ҳамватанони худ зиндагӣ мекунем, аммо аз онҳо ҷудо. Бо интихобҳои якхела бо ҳама, мо дигар хел интихоб мекунем. Мо танҳо мехоҳем мисли Худованди мо Исои Масеҳ бошем, ки ҳаёт ва марги Ӯ аз ҳама дигарон барҷаста буд, ҳоло ҳам ҳаст ва ҳамеша хоҳад буд. Роҳи беҳтаре барои шоҳид будан барои Ӯ вуҷуд надорад (Юҳанно 20:21-23,31; Аъмол 1:8).
