Дар Аҳди Ҷадид аз се чизе сухан меравад, ки «гаронбаҳо» ё хеле қиматанд.
Се чизи гаронбаҳо
- Қуттии марҳами алабастр, ки Марям бар ҷисми Худованд рехт ба хотири дафни Ӯ; ва фаҳмиши муҳаббат ва парастише, ки дар паси он амал буд, дар назари Худованд он қадар гаронбаҳо буд, ки Ӯ дар он ҷо фармуд, ки «ҳар ҷое, ки ин Инҷил дар тамоми ҷаҳон мавъиза шавад, ин коре ҳам, ки ин зан кардааст, барои ёдбуди ӯ нақл хоҳад шуд».
- Марвориди гаронбаҳо, ки калисо аст, ва барои он, ва барои он ки онро барои Худ таъмин кунад, Худованд, тоҷир, ҳамаи он чиро, ки дошт, фурӯхт, зеро зебоии он дар назари Ӯ безавол буд.
- Рӯҳи фурӯтан ва ором дар зани масеҳӣ - инро мо мехонем, ки «дар назари Худо гаронбаҳост» (1 Петрус 3:4).
Қимати рӯҳи фурӯтан ва ором
Дар бораи ҳеҷ хидмате, ки одамон карда метавонанд, чунин чизе гуфта нашудааст, дар бораи ҳеҷ меҳнат ё заҳмате чунин ситоиш надорем; он барои Худо хушбӯй аст, чунон ки марҳами Марям буд, он дар назари Ӯ зебост, чунон ки калисо дар Масеҳ аст. Занони масеҳӣ аз ин бештар чӣ хоста метавонанд?
Ин ҷост хушбӯйӣ ки маҳорати атрсоз онро ба вуҷуд оварда наметавонад, ин ҷост зинат ки ҳеҷ заргаре онро сохта наметавонад, ин ҷост зебоӣ ки аз ҳар чизе, ки санъат ё табиат нишон дода метавонад, болотар аст ва он пойдор аст, зеро он чизе, ки дар назари Худо гаронбаҳост, Ӯ онро то абад ҳифз хоҳад кард.
Ва ин дар дастраси ҳар зани масеҳӣ аст.
Чаро онҳо бояд дар хидмат ё дар назари мардум шӯҳрати зиёд ҷӯянд? Бигзор онҳо дар бораи ин каломи Худо андеша кунанд ва ба ин пайравӣ кунанд, ва ҳангоме ки онҳо ин рӯҳи фурӯтан ва оромро инкишоф медиҳанд ва нишон медиҳанд, онҳо на бо он чизе, ки мекунанд, балки бо он чизе, ки ҳастанд, ба дигарон муфид хоҳанд буд, зеро барои Худо гаронбаҳоянд.
Мо бо қадр кардани ин, хидматро кам намекунем. Занон ба Худованд хидмат мекарданд. Фиби ходими калисо ва ёвари бисёриҳо буд ва занон бо Павлус дар Инҷил меҳнат мекарданд - ҳама дуруст ва хуб дар ҷои худ -
аммо рӯҳи фурӯтан ва ором аз ҳама чиз болотар аст, он дар назари Худо гаронбаҳост.
