Аз як гурӯҳи донишҷӯён хоҳиш карда шуд, ки рӯйхати ҳафт мӯъҷизаи ҷаҳонро, ки ба назари онҳо бояд дохил карда шавад, тартиб диҳанд. Дар ақидаҳо баъзе фарқиятҳо буданд, аммо аксари овозҳо ба инҳо дода шуданд:
- Аҳромҳои бузурги Миср.
- Тоҷ Маҳал
- Гранд Каньон
- Канали Панама
- Бинои Эмпайр Стейт
- Базиликаи Сент-Петр
- Девори Бузурги Чин
Шояд шумо ҳар яке аз ҳафт мӯъҷизаро нашиносед ва шояд баъзе аз интихобҳоро зери суол баред. Интихоби шумо чӣ гуна хоҳад буд? Як дақиқа дар ин бора фикр кунед. Як донишҷӯи ором ҳангоми тартиб додани рӯйхати худ мушкиле дошт. «Мушкили ту чист?» — аз ӯ пурсиданд. «Қарор қабул кардан душвор аст. Чизҳои зиёде ҳастанд, ки дар бораи онҳо фикр кардан лозим аст», — ҷавоб дод ӯ. «Рӯйхати худро то ҳол ба мо бихон ва мо ба ту кӯмак мекунем». Ин рӯйхати ӯ буд:
- Дидан
- Шунидан
- Ламс кардан
- Чашидан
- Ҳис кардан
- Хандидан
- Дӯст доштан
Ҳуҷра ногаҳон хомӯш шуд, зеро донишҷӯён дарк карданд, ки онҳо мӯъҷизаҳои оддӣ ва аҷиберо, ки ҳамаи мо онҳоро муқаррарӣ мешуморем, чӣ гуна нодида гирифтаанд. Ҳамаи ашёҳои рӯйхати донишҷӯ мӯъҷизаҳои аз ҷониби Худо додашуда мебошанд, ки аксари мо ҳар рӯз аз онҳо баҳра мебарем. Ҳамаи интихобҳои рӯйхати гурӯҳ аз ҷониби инсон сохта шудаанд, ба истиснои яке, ва аксари мо ҳеҷ гоҳ бисёре ё ҳеҷ кадоме аз онҳоро нахоҳем дид. Мӯъҷизаҳои аз ҷониби инсон сохташуда бо истифода аз мағзи аҷибе, ки Худо тарҳрезӣ кардааст ва ба ҳар яки мо додааст, тарҳрезӣ ва сохта шудаанд.
Биҳишт ё дӯзах
Боз як мӯъҷизаи аз ҷониби Худо додашуда рӯҳ ва ҷони ҳаргиз намирандаи шумост, ки Худо бо муҳаббат ба шумо додааст, то шумо абадиятро дар осмон бо Писари маҳбуби Ӯ Исо гузаронед. Аммо, Ӯ шуморо барои қароре, ки шумо бояд қабул кунед, масъул медонад. Пас аз ба охир расидани вақти шумо дар ин ҷо дар рӯи замин, ҷони шумо абадиятро дар яке аз ду ҷой мегузаронад -
Биҳишт ё дӯзах.
Агар гуноҳҳои шумо бахшида шаванд, хушбахтии осмон ҷоест, ки шумо бо Исо хоҳед буд, ки шуморо дӯст медорад ва барои шумо мурд. Агар гуноҳҳои шумо бахшида нашаванд, торикии мутлақи дӯзах ҷоест, ки шумо абадиятро дар азобу пушаймонӣ бо шайтон ва фариштагони ӯ мегузаронед. Китоби Муқаддас мегӯяд:
Ман ҳаёт ва мамотро, баракат ва лаънатро пеши ту гузоштам; пас ҳаётро интихоб кун (Такрори Шариат 30:19).
Қарори шумо чист?
Агар шумо ҳаётро интихоб кунед, шумо танҳо бояд ба Худованд Исо бигӯед, ки шумо аз гуноҳҳои худ самимона пушаймонед ва бовар доред, ки Ӯ барои шумо мурд ва ҳангоми рехтани хунаш пардохти зарурии Худоро барои гуноҳҳои шумо анҷом дод.
Ба ростӣ, ба ростӣ ба шумо мегӯям: ҳар кӣ каломи Маро бишнавад ва ба Фиристандаи Ман имон оварад, ҳаёти ҷовидонӣ дорад ва ба маҳкумият намеояд; балки аз марг ба ҳаёт гузаштааст (Юҳанно 5:24).
Дигар коре нест ва чизе барои харидан нест!
