Боз як мавриде, ки паррандаҳо дар қурбонӣ истифода мешуданд, дар поксозии махавӣ буд. Навиштаҳо мегӯянд: «Ҳама гуноҳ кардаанд ва аз ҷалоли Худо маҳрум шудаанд» (Рум. 3:23). Мо ҳама махавиёни рӯҳонӣ будем! Танҳо Худо метавонист махавро шифо диҳад, хоҳ махавиёни ҷисмонӣ дар Исроил, хоҳ махавиёни рӯҳонии имрӯза.
Дар оғози маросими поксозии махавӣ, ду паррандаро гирифтан лозим буд. Диққат диҳед, ки ин паррандаҳо бояд пок ва зинда мебуданд. Дар қурбонии Нӯҳ (Ҳас. 8:20) мо фарқи байни паррандаҳои пок ва нопокро мебинем. Масеҳ пок буд ва мо дар гуноҳҳои худ нопок будем. Паррандаҳо низ бояд зинда мебуданд, дар муқоиса бо махавӣ, ки зери ҳукми марг буд. Ва мо ҳама дар гуноҳҳо ва хатогиҳои худ мурда будем (Эфс. 2:1), барои Худо мурда будем.
Яке аз паррандаҳоро дар зарфи гилӣ куштан лозим буд. Чӣ қадар аҷиб аст, ки Писари абадии Худо ба ин ҷаҳон омад ва ҷисм, як зарфи гилӣ, ки барои Ӯ омода шуда буд, гирифт (Ибр. 10:5). Дар ҷисми худ, Ӯ «бо Рӯҳи абадӣ худро беайб ба Худо қурбонӣ кард» (9:14). Оби равон дар порчаи мо Рӯҳулқудсро тасвир мекунад.
Сипас, паррандаи дуюмро ба хуни паррандаи аввал тар карда, ба ҳаво сар додан лозим буд. Паррандаи дуюм дар бораи эҳёи Масеҳ сухан меронад. Ӯ эҳё шудааст, номи Ӯро ситоиш кунед! Ӯ «барои гуноҳҳои мо таслим карда шуд ва барои сафедшавии мо эҳё шуд» (Рум. 4:25). Аз ин рӯ, паррандаи дуюм ба хун тар карда шуд. Ин далели он буд, ки махавӣ дар назди Худо пок шудааст. Барои мо хуни Масеҳ рехта шудааст. Мо то абад пок ва сафед шудаем (5:1, 9)!
