Мо дар ин ҷо намунае дар мавриди Исо ва ду огоҳӣ дар Петрус ва дар Яҳудо дорем. Дар Петрус мо метавонем заифии ҷисмро омӯзем ва дар Яҳудо бадкории даҳшатноки ҷисмро. Дар Исо мо он чизеро, ки бояд ба он ноил шавем, ба даст меорем.
Дар Яҳудо мо профессори оддӣ, дар Петрус муқаддаси озмудашударо мебинем. Ҳар се дар замони озмоиши ҷиддӣ дар пеши назари мо ҳастанд ва натиҷаи озмоиш дар ҳар яки онҳо дида мешавад.
Мо бояд дар хотир дошта бошем, ки мо Рӯҳулқудсро гирифтаем, ки Петрус ҳангоми инкор кардани Худованд надошт; аммо, бо доштани Рӯҳулқудс, мо метавонем аз ҷисми Петрус дарс гирем. Ва оё беарзишии комили ҷисм аз ҷумлаи охирин чизҳое нест, ки мо меомӯзем? Дар Петрус мо мебинем, ки ҷисм чист.
Ҳеҷ зиндагии воқеӣ бар умеди ҷалол вуҷуд надорад, магар ба андозае, ки ҷисм мурда ва тобеъ карда шавад.
Хиёнати Яҳудо
Ман, аввалан, дар бораи хиёнати Яҳудо истодан мехоҳам. Ӯ дар назари одамон ба мисли дигар шогирдон буд; ӯ бо Худованд ҳамроҳӣ карда буд, ӯ яке аз онҳое буд, ки барои мавъизаи Инҷил ва иҷрои мӯъҷизаҳо фиристода шуда буд; аммо виҷдони ӯ ҳеҷ гоҳ дар пеши Худо набуд. Ӯ метавонист дар фаҳмиши худ ҳақиқат дошта бошад (ва дар ҳақиқат, фаҳмиш одатан ҳақиқатро ба осонӣ қабул намекунад, агар виҷдон таъсир расонад). Боз, Яҳудо наметавонист се сол бо Исо роҳ гардад ва файз ва муҳаббати Ӯро бубинад ва эҳсосоти ӯ ба ҳаракат наояд. Аммо виҷдони ӯ ҳеҷ гоҳ дар пеши Худо ба кор андохта нашуда буд. Ҳамин тавр бо бисёриҳост. Агар мо муқаддасро, ки ҳақиқатро қабул мекунад, мушоҳида кунем, мо аксар вақт ӯро дар фаҳмиш суст мебинем. Чизе ҳаст, ки бояд дар пеши Худо доварӣ шавад; чизе, ки ӯро маҳкум мекунад ва қурбониро дар бар мегирад. Масалан, мо ба таври равшан мебинем, ки хуни гаронбаҳо аз ҳама гуноҳҳо пок мекунад; аммо танҳо бигзор мо гуноҳ кунем - ва чӣ қадар суст мо ин ҳақиқати муборакро дарк мекунем, то аз он тасаллӣ гирем! Дар ҳолати охирин, виҷдон кор мекунад. Ба ҳамин монанд, эҳсосоти одамони тавбанакарда метавонанд ба ҳаракат оянд: як гурӯҳи зиёди занон ҳангоми салиб кашидан аз паи Масеҳ рафтанд, Ӯро гиря ва нола мекарданд! Ҳамин тавр мо дар бораи «баъд бо шодӣ қабул кардан ва баъдтар [ё баъд, зеро ин як калима аст], вақте ки мусибат ба миён меояд, рӯй гардондан» мехонем.
Инсони табиӣ чизеро мехоҳад, ки худро дар пеши Худо қонеъ кунад; ва то даме ки ӯ бо худ кор накунад, ӯ дар пеши Худо андозаи муайяни адолатро меҷӯяд. Ӯ метавонад, дар робита бо ин хоҳиш, дар Инҷил таълим гирифта бошад, ва ба ин васила фаҳмиш равшан ва эҳсосот ба ҳаракат омада бошанд; аммо агар виҷдон дар пеши Худо урён набошад, ҳаётвуҷуд надорад.
Ин Яҳудо буд, ки Устоди худро хиёнат кард! Дар ниҳоят, ин чӣ буд? Дар асл, чизе беш аз он чизе, ки дар ҳар дил аст, нест.
Яҳудо пулро дӯст медошт - на як шаҳвати ғайриоддӣ. Ва муҳаббати пул дар муқаддас имрӯз бадтар аст, ё бадтар, зеро он дар рӯшноӣ бештар анҷом дода мешавад.
Дар табиати Яҳудо гуноҳ буд; ин гуноҳ дар шакли муҳаббати пул зоҳир шуд. Чизи навбатӣ Шайтон буд, ки роҳи қонеъ кардани ин шаҳватро пешниҳод кард, зеро ӯ пулро бештар аз Исо дӯст медошт. Ва акнун мо натиҷаи наздикии зоҳирӣ ба Худовандро мебинем, дар ҳоле ки виҷдон таъсир накардааст: ин буд, ки Яҳудо дар бораи ҳолатҳо мулоҳиза кунад. Ӯ, эҳтимол, фикр мекард, ки Худованд худро наҷот медиҳад, чунон ки қаблан карда буд; зеро, вақте ки ӯ ин тавр наёфт, пулро партофт ва гуфт: «Ман гуноҳ кардам, ки хуни бегуноҳро хиёнат кардам». Ӯ дар ин наздикӣ ба Масеҳ идома медиҳад, то даме ки, сеюм, мо мехонем, ки «пас аз луқма Шайтон ба ӯ даромад». Дар ҳолати риёкорӣ дили ӯ сахт мешавад; ва он гоҳ Шайтон байни виҷдони ӯ ва ҳама умеди бахшиш қарор мегирад. Бисёре аз одамони табиӣ дӯстро бо бӯса хиёнат намекарданд, чунон ки Яҳудо баъдтар кард. Наздикии ӯ ба сахт шудани ӯ мусоидат кард; ва ӯ воқеан луқмаро аз дасти Худованд гирифт! Ҳатто эҳсосоти табиӣ хомӯш карда шуданд. Ҳамин тавр аст, вақте ки инсони тавбанакарда ба мавқеи шабеҳ меафтад. Ӯ аз ҳарвақта бадтар мешавад. Дили ӯ сахт мешавад. Риёкорӣ ва дар ниҳоят ноумедӣ ба миён меояд. Ин аст ҷисм ва анҷоми он. Ва ҷисмро бо расму оинҳо беҳтар кардан мумкин нест, ҳатто дар он ҷое ки худи Масеҳ аст. Ин аст ҷисм - ман қариб гуфта наметавонам, вақте ки ба худ гузошта мешавад, зеро инсон ҳеҷ гоҳ ба худ гузошта намешавад, ӯ ҳеҷ гоҳ воқеан мустақил нест. Ӯ иродаи чунин буданро дорад; аз ин рӯ ӯ комилан гуноҳкор аст, аммо агар нофармон бошад, ӯ ғуломи шаҳвати худ аст, «нофармон, фирефташуда, ба шаҳватҳо ва лаззатҳои гуногун хидматкунанда» ва ғуломи Шайтон.
Инсони табиӣ виҷдон ва шарм дорад. Ӯ дар рӯшноӣ кореро намекунад, ки дар торикӣ мекард. Аммо шакли зоҳирии масеҳият, ки ба дил нарасидааст, танҳо ин фарқиятро ба вуҷуд меорад, ки виҷдони ӯ сахт шудааст ва ӯ танҳо ба таври нозуктар ғуломи Шайтон аст.
Муқоиса: Петрус ва Худованди мубораки мо
Ҳоло ман ба муқоисае рӯ меорам, ки аз он чизе ки дар Петрус дида мешавад, бо он чизе ки мо дар Худованди мубораки худ мебинем.
Дар Исо мо итоаткор, вобастаро мебинем, ки вобастагии комили худро бо дуои худ ифода мекунад. Ва фариштае аз осмон дида шуд, ки Ӯро тақвият медод. Ӯ заифиеро ҳис мекард, ки худро ба он таслим карда буд; Ӯ «дар заифӣ салиб кашида шуд». «Ҳама устухонҳои ман», мегӯяд Ӯ, «аз ҷояшон баромадаанд, дили ман мисли мум дар миёни рӯдаҳоям об шудааст». «Ҷони ман то ба ҳадди марг ғамгин аст; дар ин ҷо бимонед ва бо ман бедор бошед».
Ҳамин тавр дар васвасаи қаблӣ, мо мешунавем, ки Ӯ ба шайтон аз каломи Худо ҷавоб медиҳад. Исо метавонист Шайтонро бо қудрати илоҳӣ дур кунад, аммо ин барои мо намуна намешуд. Ҳамин тавр, дар ин боб, мо Худовандро мебинем, ки дуо мекунад! Агар шумо кореро, ки Петрус мекунад, бо коре, ки Худованд мекунад, муқоиса кунед, шумо сирри заифии Петрус ва қудрати Худовандро меомӯзед. Таъсири озмоиш ба заифии ҷисми Петрус чӣ буд? Ӯ гуфта буд: «Ман бо ту ба зиндон ва ба марг меравам»; аммо Худованд бояд ба ӯ гӯяд: «Оё шумо наметавонистед як соат бо ман бедор бошед?» Онҳо аз ғам хоб буданд. Дар ин ҷо на зиндон буд ва на марг! «Бедор бошед ва дуо кунед, то ба васваса наафтед» (на танҳо барои он ки гуноҳе набошад). Петрус ба васваса афтод; Исо ҳеҷ гоҳ наафтод. Аммо озмоиш барои Исо хеле бузургтар буд. Яҳудиён ва ғайрияҳудиён бар зидди Ӯ буданд, ва дар паси онҳо қудрати Шайтон. «Ин», гуфт Ӯ, «соати шумо ва қудрати торикӣ аст»; ва боз, «Ҷони ман то ба ҳадди марг ғамгин аст». Ӯ ҳамаи инро аз куҷо мегирад? Худованд хоб намекунад ва кӯшиш намекунад, ки ғами худро фаромӯш кунад. Ӯ меравад ва ба Падар дуо мекунад. Чашми Ӯ ба ҳолатҳо барои фикр кардан дар бораи онҳо наменигарист. Ӯ ба Падари худ менигарист. На ин ки Ӯ ҳис намекард; зеро Ӯ гуфт: «Падар, агар имконпазир бошад, ин коса аз ман дур шавад». Ин дар ин ҷо ҳамчун инсон заифӣ буд, ва ин қудрати воқеӣ аст.
Дар хотир доред, ки агар мо комилан вобаста бошем, васваса ба мо ҳеҷ гоҳ намерасад. Исо намегӯяд: «Оё ман аз ҳамаи ин озмоишҳо намегузарам?» Балки: «Косае, ки Падари ман ба ман додааст, оё ман онро наменӯшам?»
Ӯ дар он Пилат ё Яҳудоро намебинад; Шайтон набуд, ки ба Ӯ косаро дода буд, балки Падари Ӯ. Ҳамин тавр бо мо; агар дар ҳолати вобастагии комил бошем, васваса ба мо ҳеҷ гоҳ намерасад! Озмоиш меояд, аммо, мисли Исо, мо метавонем дар бораи он гӯем: «Косае, ки Падари ман ба ман додааст, оё ман онро наменӯшам? Ҳар як озмоиш як имконияти муборак барои такмил додани итоат мегардад, агар ба Худо наздик бошем; агар не, васваса! Исо бо Худо роҳ мерафт. На ин ки Ӯ заифиро ҳис намекард. «Биистед ва бо ман бедор бошед» заифии табиати инсониро пурра ҳис карданро нишон медиҳад. Чунон ки дар Забур 22:14, ки ба салиб ишора мекунад, Ӯ мегӯяд: «Ман мисли об рехта шудаам, ҳамаи устухонҳоям аз ҷояшон баромадаанд: дили ман мисли мум дар миёни рӯдаҳоям об шудааст». Ва бо вуҷуди ин Ӯ аз танҳо азоб кашидан худдорӣ накард, вақте ки муҳаббат ба шогирдонаш инро талаб мекард. «Агар маро меҷӯед, бигзор инҳо раванд». Аммо дар ҳолати изтироб буда, Ӯ бо ҷиддият бештар дуо мекунад; ин Ӯро ба Падари худ мебарад; ва ин пеш аз омадани озмоиш. Пас чизи навбатӣ чист?
Вақте ки озмоиш воқеан меояд, он аллакай бо Худо гузашта шудааст! Ӯ худро дар пеши онҳо нишон медиҳад ва мегӯяд: «Киро меҷӯед?» ба таври ором, гӯё ки барои иҷрои мӯъҷиза меравад. Хоҳ дар пеши Қаёфо бошад, хоҳ дар пеши Понтиюс Пилат, Ӯ иқрори нек мекунад; худро Писари Худо дар пеши яҳудиён ва Подшоҳ дар пеши Пилат эътироф мекунад! Ин фарқият аз куҷост? Дар ҷои аввал, бо Петрус ҷисм хоб аст; ӯ хоб меравад, то аз фишори ҳолатҳо халос шавад. Петрус озмоишро бо Падар нагузаштааст. Дар лаҳзае, ки Исоро мебаранд, энергияи ҷисм бедор мешавад ва Петрус шамшерро мекашад. Ҷисм танҳо энергияи кофӣ дорад, ки моро ба хатаре барад, ки дар он истода наметавонад - он энергия моро дар он вақт тарк мекунад. Чӣ қадар муоширати воқеӣ дар ин ҷо кам аст! Вақте ки Масеҳ дуо мекард, Петрус хоб буд; вақте ки Масеҳ мисли баррае, ки ба қатл бурда мешавад, таслим мешуд, Петрус меҷангид; вақте ки Масеҳ дар азоб иқрор мекард, Петрус Ӯро бо лаънат ва қасам инкор мекард. Ин танҳо ҷисм аст: хоб аст, вақте ки бояд бедор бошад; дар энергия аст, вақте ки бояд ором бошад; ва он гоҳ Худовандро инкор мекунад, вақте ки вақти озмоиш меояд. Бо Масеҳ ин изтироб бо Падар буд, аммо сулҳи комил вақте ки озмоиш омад. Оҳ, агар мо медонистем, ки чӣ тавр дар ҳама ҳолатҳо дар муошират бо Падар идома диҳем, ҳеҷ васвасае намебуд, ки имконияти ҷалол додани Ӯ набошад! Чизи бузург ин буд, ки Петрус намедонист, ки ҷисм чист; ӯ заифии ҷисмро дар хотир надошт; ва ба ин васила ҳолати вобастагӣ халалдор шуд. Ӯ дар хоҳиши эътироф кардани Худованд Исо ва инкор накардани Ӯ самимӣ ба назар мерасад. Дар Петрус энергияи бештари эҳсосоти табиӣ ва хеле ҳақиқӣ вуҷуд дошт, назар ба онҳое, ки Худовандро тарк карданд ва гурехтанд. Ӯ воқеан Худовандро дӯст медошт. Петрус на аз худсарӣ, на аз хоҳиши гуноҳ кардан, балки аз заифии ҷисм ноком мешавад. Дар Масеҳ ҳеҷ заифии ахлоқӣ имконпазир набуд, зеро Ӯ ҳамеша дар ҷои заифӣ дар муошират бо Падари худ роҳ мерафт. Исо - ҳатто аз изтироб - бо Падар мегузарад. Петрус ноком мешавад, гарчанде ки танҳо сояи васваса ба ӯ мерасад.
Ҳамаи суқути Петрус аз набудани вобастагӣ ва беэътиноӣ ба дуо оғоз ёфт. Мо бояд «барои дуо» бедор бошем; на танҳо вақте ки васваса меояд, ба дуо омода бошем, балки бо Худо роҳ гардем ва ба ин васила онро дар қудрати муошират ва дуои қаблӣ пешвоз гирем. Бе дуои доимӣ ва ҳисси доимии заифии комил дар худ, ҳар қадар муҳаббат ба Масеҳ ва ҳар қадар иродаи нек барои хидмат ба Ӯ дар муқаддас бештар бошад, ҳамон қадар ӯ, бо ҳамон иродаи нек, ба ҷое бурда мешавад, ки дар он Масеҳро беобрӯ мекунад! Дигар шогирдоне, ки гурехтанд, номи Устоди худро ба андозаи Петрус беобрӯ накарданд. Ҳамин тавр Петрус бояд бадии ҷисмро меомӯхт. Исо, баръакс, ҳамеша дар иқрори вобастагӣ роҳ мерафт - ҳамеша дуо мекард.
Ва Худованд аз дониши худ дар бораи нияти Шайтон барои озмудани Петрус чӣ истифода кард? Ӯ барои ӯ дуо кард! Ҳар қадар дониш бештар бошад, бародарони азиз, ҳамон қадар дуо бештар! «Ман барои ту дуо кардам, то имони ту ноком нашавад». Дар натиҷаи ин шафоат, Петрус бадии ҷисмро аз дигарон амиқтар омӯхт ва тавонист «бародарони худро тақвият диҳад».
Мо қодир нестем, ки ҳақиқатро ба бародарони худ расонем, агар мо аз заифии худ огоҳ набошем. Бе дуои Исо Петрус дар куҷо мебуд? Ӯ қариб мисли Яҳудо мегурехт. Оҳ, чӣ қадар чизи муборак аст, ки дар огоҳии комили заифӣ нигоҳ дошта шавем, ба ҷои он ки мисли Петрус ба ҷое давем, ки дар он истода наметавонем!
Чӣ қадар хуб аст, ки аз гузоштани як қадам бе роҳнамоии Худованд тарсем! Ҷисм ҳамеша моро фиреб медиҳад - он ба ҳеҷ чиз намеарзад. Таъсири нигоҳ доштани он дар ҳузури Худованд ин аст, ки аз он халос шавем - ба Падар таваккал кунем. Ҳеҷ ҳикмате нест, ки ба Падар таваккал кунад. Ҳеҷ ҳикмате нест, ки ба мо фоидае расонад, магар ҳикмате, ки аз болост. Худованд медонист, ки ҷисм чист ва Павлус ба чӣ ниёз дорад, вақте ки ӯ ба осмони сеюм бурда шуда буд. Ба осмони чорум бурда шавад? Не; балки паёмбари Шайтон барои латукӯб кардан: яъне, ӯ бояд паст карда мешуд. Дар он ҷо хори дар ҷисм ба ӯ дода шудааст; дар он ҷо бояд огоҳӣ бошад, ки ҷисм ба ҳеҷ чиз намеарзад.
Мо метавонем қайд кунем, ки се роҳ барои омӯхтани қудрат ва бадбахтии ҷисм вуҷуд дорад: пеш аз сулҳ, аксар вақт дар муборизаҳои сахт (зеро дониш ва виҷдон чизҳои алоҳидаанд); вақте ки мо сулҳ дорем, дар пеши Худованд дар дуо ва муошират, ҷуръат накардани як қадам гузоштан, то Ӯ моро роҳнамоӣ кунад; ва он гоҳ Ӯ дар мо дар файз ва итоат ҷалол дода мешавад, новобаста аз озмоиш ё дар таҷрибаи талхе, ки Петрус онро омӯхт, вақте ки ҷисм дар муошират бо Худо доварӣ намешавад. Ин охирин роҳ хоҳад буд, то даме ки мо чизҳоро доварӣ мекунем, на худро. Вақте ки мо худро содиқона доварӣ мекунем ва бо Худо бедор мешавем, ба ҳеҷ васвасае нахоҳем афтод. Озмоиш метавонад ояд, аммо омодагии комил барои пешвоз гирифтани он вуҷуд хоҳад дошт; на ин ки мо метавонем гӯем: «Ҳоло ман барои ин ё он васваса омодаам», мо аз як лаҳза ба лаҳзаи дигар дар бораи он ки чӣ озмоиш метавонад ояд, яқин нестем; аммо мо қудрати Худо бо мо хоҳем дошт.
Аз ин рӯ, ягона ҷои бехатари мо бедорӣ ва дуо аст - бале, дуо пеш аз ҳамла - дуое, ки метавонад ба изтироб баробар бошад: зеро Исо ҳамин тавр дуо кард! Мо бояд интизор шавем, ки ҷонҳои мо бисёр машқ карда мешаванд; аксар вақт, шояд, вақте ки озмоиш вуҷуд дорад, дар атрофи мо барои он ки чаро ин озмоиш фиристода шудааст, фикр кунем.
Ин метавонад барои хато бошад; ин метавонад барои ҳолати бепарво ё сахти рӯҳ бошад. Ин метавонад, мисли Павлус, барои паст кардани ҷисм бошад; ин метавонад омодагӣ ба муноқишаи оянда бошад. Аммо дар ин машқҳои рӯҳӣ мо бояд дар пеши Худованд бимонем: он гоҳ, вақте ки озмоиш меояд, ки Падар моро барои он таълим медод, сулҳи комил хоҳад буд. Худованд шуморо водор мекунад, ки дар рӯҳ бо Ӯ, вақте ки машқ карда мешавад, бори гаронеро, ки Ӯ шуморо водор мекунад, дар ҷанг қувват бахшад. Аз машқи ботинӣ худдорӣ накунед; онро бо Ӯ ҳал кунед. Вақте ки қуввати мо Худованд аст, барои итоат ба қуввати мо ҳеҷ маҳдудияте нест.
«Агар имконпазир бошад, ин коса аз ман дур шавад».
Ҳеҷ яке аз ҷонҳои мо наметавонад тахмин кунад, ки он коса барои Касе, ки аслан дар муҳаббати Падар зиндагӣ мекард, чӣ буд; аммо рӯҳонитаринҳо онро бештар эътироф хоҳанд кард. Он гоҳ худи муқаддасӣ гуноҳ гардид; ҳеҷ нури хурде дар ҷони Исо набуд. Дар фикри он, вақте ки Шайтон ба ҷони Ӯ фишор меовард, мо мебинем, ки Ӯ гӯё қатраҳои калони хун арақ мекунад.
Ӯ гуноҳро сабук намеҳисобид! Шоҳи Ҳаёт ба хоки марг оварда шуд - «ҳамаи мавҷҳои ту аз болои ман гузаштанд».
Дар салиб Исо он чизеро, ки шумо ҳеҷ гоҳ ба он даъват нахоҳед шуд, таҳаммул кард. Аз инкор кардани Ӯ эҳтиёт шавед. Бисёриҳо ин корро ба таври муфассал мекунанд, ки дар маҷмӯъ Ӯро эътироф мекунанд. Имтиёзи хушбахтонаи мо ин аст, ки на бо озмоиш ҳамчун озмоиш машғул шавем, балки дар ҳар озмоиш имконияти итоат ба Худоро бубинем ва дар бораи ҳар яки он, чунон ки Исо кард, гӯем: «Косае, ки Падари ман ба ман додааст, оё ман онро наменӯшам?» «Ҳоло ба Ӯ, ки қодир аст шуморо аз нокомӣ нигоҳ дорад ва шуморо беайб дар пеши ҳузури ҷалоли худ бо шодии бузург пешниҳод кунад… ба Ӯ ҷалол бод».
