«Дар ибтидо Калом буд, ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд. Ҳамон дар ибтидо бо Худо буд. Ҳама чиз ба воситаи Ӯ офарида шуд, ва бе Ӯ ҳеҷ чизе, ки офарида шудааст, офарида нашуд. Дар Ӯ ҳаёт буд, ва ҳаёт нури одамон буд. Ва нур дар торикӣ медурахшад, ва торикӣ онро дарк накард. Марде аз Худо фиристода шуд, ки номаш Яҳё буд. Ӯ барои шаҳодат додан омад, то дар бораи Нур шаҳодат диҳад, то ҳама ба воситаи Ӯ имон оваранд. Ӯ он Нур набуд, балки фиристода шуд, то дар бораи он Нур шаҳодат диҳад. Он Нури ҳақиқӣ буд, ки ҳар одамро, ки ба ҷаҳон меояд, равшан мекунад. Ӯ дар ҷаҳон буд, ва ҷаҳон ба воситаи Ӯ офарида шуд, ва ҷаҳон Ӯро нашинохт. Ӯ назди худаш омад, ва худаш Ӯро қабул накард. Аммо ба ҳар кӣ Ӯро қабул кард, ба онҳо қудрат дод, ки фарзандони Худо шаванд, яъне ба онҳое, ки ба исми Ӯ имон меоваранд: ки на аз хун, на аз иродаи ҷисм, на аз иродаи мард, балки аз Худо таваллуд шудаанд. Ва Калом ҷисм шуд, ва дар миёни мо сокин шуд, (ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле чун Писари ягонаи Падар,) пур аз файз ва ростӣ. Яҳё дар бораи Ӯ шаҳодат дод, ва фарёд зада гуфт: «Ин ҳамон аст, ки ман дар бораи Ӯ гуфтам: «Он ки пас аз ман меояд, аз ман афзалтар аст, зеро ки Ӯ пеш аз ман буд». Ва аз пуррагии Ӯ ҳамаи мо гирифтем, ва файз бар файз. Зеро шариат ба воситаи Мусо дода шуд, аммо файз ва ростӣ ба воситаи Исои Масеҳ омад. Ҳеҷ кас Худоро ҳеҷ гоҳ надидааст, Писари ягона, ки дар оғӯши Падар аст, Ӯ Ӯро ошкор кардааст» (Юҳанно 1:1-18).
Чӣ қадар имтиёзи бузург ва муборак аст барои мо, ки Худои мо ба мо иҷозат медиҳад, ки дар бораи Худаш мулоҳиза ронем (Забур 104:33-34). Доштани Навиштаҳо ва бо лаззат пайгирӣ кардани мақсадҳо ва машваратҳои Ӯ, роҳҳо, вафодорӣ, меҳрубонӣ ва раҳмати Ӯ, воқеан ҳам аҷиб аст, аммо аз ҳамаи ин болотар ин неъмати олӣ аст, ки мо бояд бо Худои Худамон машғул бошем ва аз Ӯ лаззат барем.
Ҷалоли Худованд дар Навиштаҳо
Дар Аҳди Ҷадид се боби маъруф мавҷуд аст, ки дар онҳо ҷалол ё ҷалолҳои Худованди мо баён шудаанд: Юҳанно 1, Қӯлассиён 1 ва Ибриён 1; ҳар яке хусусияти хоси худро дорад. Биёед каме ба порчаи аввал назар андозем, ки онро қадимиён «Муқаддимаи тиллоӣ» меномиданд.
Дар аввал бигзор бигӯям, ки мо ҳамчун махлуқоти маҳдуд, на метавонем абадиятро дарк кунем ва на муайян кунем, на метавонем мавҷудоти илоҳӣ, Худои Сегонаро пурра бидонем ва на фаҳмем. Худоӣ ҳамчун чунин аз дониши махлуқот берун аст. Ҳама фикрҳо, ҳама забонҳо дар ин ҷо ноқис ҳастанд: табиатан ҳама чиз ноқис хоҳад буд. Бо дарназардошти ин, мо аҳамияти наздик мондан ба Навиштаҳои Муқаддасро мебинем, ки дар онҳо мо ягона меъёри комил ва бехатои ҳақиқатро дорем. Танҳо, комилан танҳо, Каломи навишташуда истодааст, ки бо ҳама чизи дигар муқоиса мешавад ва ба андозае аз офаридаҳои инсон болотар аст, ки Офаридгор аз махлуқот болотар аст. Чӣ раҳматест, ки дар чунин ҷаҳон чунин Китоб дорем!
Ва чӣ қадар муҳим аст, ки мо онро дуруст хонем. Ду роҳе ҳаст, ки он метавонад таваҷҷӯҳи ҷиддии моро ба худ ҷалб кунад: (1) хониши бодиққат ва дарёфти далелҳои илоҳӣ, ва (2) хондани он ба таври динӣ. Аҳамияти ин фарқиятро, ба назари ман, наметавон аз ҳад зиёд арзёбӣ кард. Набудани аввал сабаби бисёр ҷаҳолат аст, дар ҳоле ки набудани дигар боиси гуфтаи маъруф мегардад: «Кас метавонад мисли нури офтоб равшан ва мисли айсберг сард бошад».
Дар Инҷилҳои дигар Масеҳ ба мо ҳамчун шахсе, ки дар робита бо муносибатҳои муайяни илоҳӣ, ки дар Аҳди Қадим зоҳир шудаанд, омадааст, пешниҳод шудааст, аммо дар Инҷили Юҳанно Ӯ ҳамчун шахсе, ки барои шиносонидани Худо омадааст ва дар робита бо он чизе, ки пеш аз офариниши ҷаҳон вуҷуд дошт, пешниҳод шудааст. Ӯ барои ошкор кардани Падар меояд.
Ҷисм гирифтани Калом
«Дар ибтидо Калом буд», ва агар мо лаҳзае ояти 14-ро бо ин хонем, мебинем, ки «Калом ҷисм шуд» (JND). Ин ҷисм гирифтан аст.
Он ки дар ояти 1 Худо номида шудааст, дар ояти 14 гуфта шудааст, ки ҷисм шудааст. Аммо аввал ба гулчини пур аз ҷалол дар ин оятҳои аввал диққат диҳед.
«Дар ибтидо Калом буд»: абадияти мавҷудият. «Ва Калом бо Худо буд»: шахсият. «Ва Калом Худо буд»: Худоӣ. «Ҳамон дар ибтидо бо Худо буд»: ҳамбаробарӣ. Он ки ҳамаи ин аст, хушнуд шуд, ки ҷисм шавад ва дар миёни мо сокин шавад ё хайма занад. Ин ҳақиқати ҷисм гирифтан аст, ки дар ин ҷо бо калимаҳои оддӣ баён шудааст — дар бузургии худ азим, дар табиати худ нофаҳмо ва дар натиҷаҳои худ аз ҳама гуфтан аҷиб. Натиҷаҳое, ки дар он ҷисм барои Худо — Падар, Писар ва Рӯҳулқудс; барои инсон; барои фариштагон; барои тамоми офариниш; барои замон ва барои абадият ба амал омадаанд. Пас, ҷисм гирифтан чӣ ҳақиқати аҷибест. Тааҷҷубовар нест, ки Рӯҳ ба воситаи Ҳавворӣ мегӯяд: «Бузург аст сирри худотарсӣ, Худо дар ҷисм зоҳир шуд» (1 Тимотиюс 3:16).
Муҳим аст, ки пеш аз ҳама ҳақиқати Худоии Калом дар рӯҳ муқаррар карда шавад; ва он гоҳ мо метавонем бубинем, ки Ӯ ҳамчун Писар низ зикр шудааст. Барои ин ба мо лозим нест, ки аз боби пеши назари худ берун равем. Ин як мулоҳизаи ҷиддӣ аст, ки он чизе, ки ақли инсон мухолиф мешуморад, танҳо бартариҳои шахсияти Ӯро ошкор мекунад. Як лаҳзаи зебо дар ин робита дар Ибриён 1:8 оварда шудааст,
ки дар он Худои Падар ҳамчун шахсе, ки ба Худои Писар бо суханони «> Тахти Ту, эй Худо, то абад ва ҳамеша аст» муроҷиат мекунад, пешниҳод шудааст. Аммо, касе мепурсад, чаро ба ин чизҳо исрор мекунед? Зеро онҳо дар асоси ҳама чиз қарор доранд.
Ҳама чизе, ки ба ҷалоли Худо ва баракати инсон дахл дорад, аз кӣ будани Ӯ вобаста аст. Салиб дар тамоми достони аҷиби худ тамоми ҷалоли худро аз Шахсе, ки дар он овезон буд, мегирад. «Агар асосҳо вайрон шаванд, одил чӣ кор карда метавонад?» (Забур 11:3).
Аммо, касе мегӯяд: «Ин аз фаҳмиши ман берун аст». Комилан дуруст, ҳамин тавр аст. Ин як умқест, ки ҳеҷ садое намедонад. Агар ман онро фаҳмида натавонам, метавонам бовар кунам; ва ҳар масеҳӣ низ метавонад.
Ҳар масеҳӣ имон дорад (Эфсӯсиён 2:8), ва дар он қобилияти дарк кардани далелҳои илоҳӣ мавҷуд аст. Агар ҳақиқат дарк карда шавад, амният вуҷуд дорад; тамоми амнияти масеҳӣ маҳз дар он ҷост. Дарк кардани ҳақиқат маънои ошкор кардани хатогиро дорад, ва дарк кардани ҳақиқат рӯҳро дар ҳолате қарор медиҳад, ки Рӯҳи Худо метавонад умқҳои Худоро дар пеши назари парастиши он ошкор кунад.
Барои муқобила бо хато, ба мо лозим нест, ки чоҳи бадиро таҳқиқ кунем: ба мо танҳо лозим аст, ки некиро бидонем. Офариниш ва Ҳаёт
Ояти 3 кори қудрати бузурги Ӯ пеш аз ҷисм гирифтан аст. Офариниш маҳсули қудрати мутлақ аст, қудрате, ки чизҳоеро ба вуҷуд меорад, ки қаблан вуҷуд надоштанд, аммо худ аз худ ба вуҷуд меояд ва заминаест барои намоиши он чизе, ки Худо аз ҷиҳати ахлоқӣ аст. Ин фикр дар ояти 4 оварда шудааст: «Дар Ӯ ҳаёт буд».
Офариниш ба воситаи Ӯ буд, ҳаёт дар Ӯ буд, ва фавран мо ба соҳаи ахлоқӣ меоем, ки инсон дар он оварда шудааст: «Ҳаёт нури одамон буд». Гуфта нашудааст, ки нури фариштагон, афтода ё наафтода, зеро он махсусан барои чунин набуд. Фариштагони афтода ҳеҷ гоҳ ҳамчун барқароршуда зикр намешаванд, ва фариштагони наафтода дар тартибе, ки офарида шуда буданд, нигоҳ дошта мешаванд,
аммо барои инсон Худо қасд дошт, ки ҳаёти ҷовидониро биёрад, ва ин ҳаёт дар Писари Ӯст (1 Тимотиюс 1; Титус 1:2; 1 Юҳанно 5:10). Баъд достони ғамангези нур дар торикӣ дурахшидан меояд, аммо торикӣ онро дарк накард. Чӣ тасвири нотавонии махлуқе, ки ин машваратҳо ба ӯ дахл доштанд.
Оятҳои миёна — 6 то 13 — хусусияти хоси худро доранд, ки аз панҷ ояти пеш ва панҷ ояти баъдӣ фарқ мекунанд. Омадани Ӯ дар робита бо шаҳодати Яҳё дар бораи Ӯ, дар бораи мардум ва дар бораи онҳое, ки Ӯро қабул карданд, дида мешавад. Онҳо тамоми роҳи Ӯро дар ин ҷо ба таври мухтасар баён мекунанд.
Ояти 14, ки аллакай зикр шуд, Ӯро пур аз файз ва ростӣ нишон медиҳад. Чӣ тасвири зебоест барои дилҳои мо, ки аз он лаззат баранд, ба андозае, ки мо барои он чизе, ки аз ҷиҳати ахлоқӣ аъло аст, қадрдонӣ дорем. Дар якҷоягӣ бо ояти 17, он таҷассуми комил ва ифодаи он чизе, ки Худо дар табиати худ ҳамчун нур ва муҳаббат аст, нишон медиҳад ва ба он сухан қувват мебахшад: «Аз пуррагии Ӯ ҳамаи мо гирифтем, ва файз бар файз», ё «файз бар файз ҷамъшуда» (муқоиса кунед Румиён 5:17, «фаровонии файз»).
Аммо қавси ояти 14 нишон медиҳад, ки Ӯ бо Падарчист, ва аз намоиш амиқтар меравад. Юҳанно дар ин ҷо нури Рӯҳулқудсро ба он роҳи аҷиб меорад ва Ӯро дар фарқияти беназири худ ҳамчун объекти муносиб барои дили Падар нишон медиҳад. Ҷалол дар ин ҷо аз ҷалоли боби 2 фарқ мекунад. Дар он ҷо он тақсимотӣ ва расмӣ аст, дар ин ҷо он шахсӣ ва ахлоқӣ аст.
Ваҳй ва Наҷот
Дар ояти 1 мо дорем, ки Ӯ кист, ояти 14 Ӯ чӣ шуд, аммо дар ояти 18 Ӯ чӣ кор кард— Худоро ошкор кард; ва ин дар бар мегирад, ки Ӯ ба куҷо рафт— ба марг, зеро авҷи ҳама дар марги Ӯ бар салиб буд. Пас, агар дар ояти 3 қудрати бузурги Ӯ ҳамчун Худо нишон дода шуда бошад, ин оят Ӯро ҳамчун Инсон дар ҳолате нишон медиҳад, ки он чизеро, ки ҳеҷ гоҳ ба воситаи офариниш анҷом дода намешуд, ба анҷом расонад. «Исо, ки каме аз фариштагон пасттар карда шуд, барои азоби марг» (Ибриён 2:9).
Чӣ аҷиб аст, ки Худои ҷалол ин роҳи ҷалол додани Худро интихоб кард!
Таассуроти ман ин аст, ки ҳеҷ далели қавитаре аз ин оят барои Худо будани Ӯ ёфт намешавад,
зеро ҳеҷ кас ҷуз Худо наметавонист Худоро ошкор кунад. Калимаҳои
«дар оғӯши Падар» бояд ҳамчун макони абадии Ӯ фаҳмида шаванд, маконе, ки Ӯ ҳеҷ гоҳ тарк накардааст, ва нишон медиҳанд, ки гарчанде Ӯ бо инсон шудан мақоми нисбиро гирифт, аммо Ӯ комилан Худост. Мулоҳиза дар бораи ин оятҳо саволи дигареро ба миён меорад, ки Ҳавворӣ дар Қӯлассиён 1 дар робита ба ҳамин мавзӯъ ба таври зебо посух медиҳад. Ӯ дар он ҷо ба ҷалолҳои илоҳӣ ва абадии Худованд роҳнамоӣ мекунад, аммо дар оятҳои қаблӣ (Қӯлассиён 1:12-14) масъалаи ҳолати мо аввал ҳал карда мешавад, ва ин барои мулоҳиза дар бораи ин чизҳо мувофиқат мекунад. Рӯҳ дар ҳузури Ӯ ором аст, ҳар як масъалаи ахлоқӣ ҳал шудааст, ҳама дар марги Ӯ аз байн рафтааст, мо метавонем дар бораи Ӯ мулоҳиза ронем.
Ба ин чизҳо, ба ин далел, ки Он Бузург ва Баланд, Қодири Мутлақ, Писари Абадӣ Инсон шудааст, «Худо дар ҷисм зоҳир шудааст», чӣ гӯем? Воқеан, ин аз ҳама фикрҳо болотар аст, аммо сабабашро аз куҷо ёбем? Муборак бод номи Ӯ, он дар як калима ёфт мешавад, муҳаббат — муҳаббати Худо, ва ин муҳаббат дар ин роҳ, роҳе, ки ҳеҷ гоҳ аз ҷониби махлуқ тасаввур карда намешуд, роҳи баромадро ёфт.
Матто ва Луқо ҷониби заминӣ ва инсониро медиҳанд, аммо Юҳанно ҷониби илоҳиро медиҳад, ва Павлус, дар Филиппиён 2 ва Ибриён 10, бо Рӯҳ бо Юҳанно ба минтақаҳои абадӣ бармегардад ва ба мо нишон медиҳад, ки Ӯ кист ва дар куҷо буд, пеш аз он ки дар ин ҷо ба сурати инсон дар ҷисми барои Ӯ омодашуда бошад.
Бигзор бузургии ин неъмат бар рӯҳҳои мо бошад, ки чунин машғулият аз они мо бошад, ки ба мо иҷозат дода шавад, ки Худои худро бубинем (Ишаъё 40:9) ва дар бораи Ӯ мулоҳиза ронем (Забур 104:33-34).
Корҳои Ӯ дар офариниш, тақдир ва ҳукумат метавонанд омӯхта шаванд, аммо маҳз тавассути наҷот Ӯ Худро шиносонидааст, ва ин ба ҳақиқати бузурги ҷисм гирифтан вобаста аст. Мо метавонем бигӯем: «> Оҳ, чӣ қадар умқи сарватҳои ҳикмат ва дониши Худо! довариҳои Ӯ чӣ қадар нофаҳмоанд, ва роҳҳои Ӯ чӣ қадар нопайдо… Зеро аз Ӯ, ва ба воситаи Ӯ, ва барои Ӯ ҳама чиз аст: ба Ӯ ҷалол то абад. Омин» (Румиён 11:33, 36).
