Павлуснинг ёш шогирди қари ҳаворий учун садоқатли, ғайратли ҳамкор, ёрдамчи ва вакил бўлиб чиқди – бу мактубда унинг “азиз ўғли”, аввалги мактубида эса “имондаги ҳақиқий ўғли” (2 Тимўтий 1:2; 1 Тимўтий 1:2 NIV).
Павлус ўзининг садоқатли ҳамкорига бўлган ҳурмати ҳақида шундай ёзган: “Менда унга ўхшаган бошқа ҳеч ким йўқ, у сизнинг фаровонлигингизга чин дилдан қизиқади. Чунки ҳамма ўзининг манфаатларини кўзлайди, Исо Масиҳнинг манфаатларини эмас. Лекин сиз Тимўтийнинг ўзини исботлаганини биласиз, чунки у отаси билан ўғил каби мен билан Инжил ишида хизмат қилган” (Филиппиликларга 2:20-22).
Тимўтийнинг қалби ва руҳи Худога ва Унинг халқига, унинг хизматининг объектлари ва бенефициарларига бағишланган эди. У ўзининг руҳий меросига содиқ эди; ҳам онаси, ҳам бувиси кучли имонли аёллар бўлиб, унга ҳам назарий, ҳам амалий жиҳатдан яхши таълим беришган эди. Тимўтийнинг отаси юнон эди (Ҳаворийлар 16:1) ва эҳтимол имонли эмас эди. Павлус бу садоқатли ёш йигитга отасининг таъсирини ҳеч қачон эслатмайди, лекин Павлуснинг ўзида Тимўтийнинг руҳий отаси бор эди, у “кечаю кундуз ... доимий равишда” уни ўз ибодатларида эслаб турарди. Бу садоқатли ўғил ўз руҳий отасининг кўрсатмалари ва намунасидан яхши ўрганди. Бу ҳақиқатан ҳам “отасига ўхшаган ўғил” эди.
ҚУДРАТ РУҲИ
Бу иккинчи мактубда Павлус бу қўрқоқ руҳни рағбатлантиришга интилди, ва бугунги кунда Муқаддас Руҳ ҳам бизнинг таълимотимиз учун мўлжаллаган: “Мен сизга қўлларимни қўйиш орқали сизга берилган Худонинг инъомини алангалатишни эслатаман. Чунки Худо бизга қўрқоқлик руҳини эмас, балки қудрат, муҳаббат ва ўзини тутиш руҳини берди. Шундай қилиб, Раббимиз ҳақида гувоҳлик беришдан ёки Унинг маҳбуси бўлган мендан уялмангиз. Лекин Худонинг қудрати билан Инжил учун азоб чекишда менга қўшилинг, У бизни қутқарди ва муқаддас ҳаётга чақирди – биз қилган ҳеч қандай иш учун эмас, балки Ўзининг мақсади ва инояти учун” (1:6-9).
Тимўтийнинг истеъдодли эканлиги маҳаллий черков оқсоқолларига аён эди; улар буни аллақачон тан олишган ва Павлус билан бирга уни Худонинг ишига топширишган эди (1 Тимўтий 4:14; 2 Тимўтий 1:6). Унинг инъоми унинг руҳида паст алангали “пилот чироғи” бўлиб қолган бўлиши мумкин, уни амалиёт ва машқлар орқали “алангалатиш” ва самарали бўлиш учун Руҳнинг оқимига очиш керак эди. Гарчи табиатан уятчан, ҳатто иккиланувчи бўлса ҳам, Павлус Тимўтийга Худонинг фарзанди сифатида унинг янги туғилган табиати “қудрат, муҳаббат ва ўзини тутиш” табиати эканлигини эслатди – Худонинг табиати ва шахсияти Унинг фарзандида тирик ва фаол.
Бугунги кунда биз ҳам Худонинг иши ва унинг қийинчиликларига нисбатан уятчан бўлмаслигимиз, Раббимиз учун гувоҳлик беришдан қўрқмаслигимиз, душмандан ва унинг шиддатли қаршилигидан қўрқмаслигимиз, Унинг хабарчилари билан ўзимизни бир деб билишимиз керак. Павлус каби, биз ҳам “Худонинг қудрати” бўлган хабарни тарқатишдан уялмасдан (Римликларга 1:16), аксинча, ўша “Худонинг қудрати” орқали азоб ва Худога қаршиликка дош беришга тайёр бўлишимиз керак (1:8). Худонинг Руҳининг ўзи бизнинг ичимизда яшайди. Ҳар қандай қудрат Унга қарши тура оладими ёки Уни енга оладими?
“Худонинг инояти ва қудратига тўла одам” бўлган Истефан ҳақида биз унинг рақиблари “унинг донолигига ёки у гапирган Руҳга қарши тура олмаганларини” ўқиймиз (Ҳаворийлар 6:10). Улар уни шаҳид қилишлари мумкин эди, лекин унинг қудратли руҳини бостира олмадилар. Ҳатто ўлаётганида ҳам у деди: “Қаранг ... Мен осмон очилганини ва Инсон Ўғлининг Худонинг ўнг томонида турганини кўряпман ... Раббим Исо, руҳимни қабул қил ... Раббим, бу гуноҳни уларга қарши тутма” (Ҳаворийлар 7:54-60).
ВАҚТ ВА ЎЛИМДАН КАТТАРОҚ
Павлус Тимўтийнинг жасоратига икки ажойиб жиҳатни эслатиб чақирди: “Бу иноят бизга Масиҳ Исода замон бошланишидан олдин берилган эди ... Нажоткоримиз орқали ошкор бўлди ... У ўлимни йўқ қилди ва ҳаёт ва абадийликни ёруғликка олиб келди” (1:9-10). Биринчидан, Инжилни эълон қилар эканмиз, биз энг ажойиб ташаббусда иштирок этамиз: Худо – Ўз қудрати, мақсади (Эфесликларга 1:11) ва инояти билан – бизни қутқарди ва Ўз энергиясида яшайдиган муқаддас ҳаётга чақирди! Бундан ташқари, бу Инжил энг ҳаётни ўзгартирувчи, ҳаётни кафолатловчи энг буюк ютуқ ҳақида: Исо Масиҳ ўлимни йўқ қилди, Олий Таҳдидни бартараф этди!
Павлус Худонинг хабари ҳақида шундай деди: “Уялмангиз ... Мен азоб чекаман ... лекин уялмайман” (1:8,12). Биз бу хабар учун азоб чекамиз; у ўзининг ажойиб қудрати ва ваъдасига қарамай, машҳур эмас. Бу хизмат – вақтдан каттароқ ва қудратли яхши ният ва хайрли режалаштириш лойиҳаси – азоб келтиради, лекин ҳеч қачон шармандалик эмас. Бунга арзийди. Биз Худога ҳамма нарсани ишониб топширишимиз мумкин. Душман жамиятда Масиҳга хизмат қилиш учун қандай кучли рағбат!
Лекин ҳамма ҳам ҳақиқатга ва уни олиб юрувчиларга содиқ қолмайди. Шунинг учун Павлус Тимўтийга шундай деди: “Сен эса, ўғлим, Исо Масиҳдаги иноятда кучли бўл. Ва мендан кўп гувоҳлар олдида эшитган нарсаларингни бошқаларга ҳам ўргатишга қодир бўлган ишончли кишиларга топшир” (1:13-2:2). Ва бугунги кунда Худо биздан бу хабарни 21-асргача давом эттирадиган авлодлараро жараённи бошлашимизни хоҳлайди.
Сўнгра Павлус ёзди: “Исо Масиҳни, ўликлардан тирилганни эсланг” (2:8), бу бизнинг хабаримиз ва миссиямиз Исо ўлимни бекор қилган ҳаётни тасдиқловчи ҳақиқат қоясига мустаҳкам асосланганлигини яна бир эслатмадир; шунинг учун биз қўрқоқ ёки уятчан бўлмаслигимиз, балки келажак авлодларнинг манфаати учун йўлимизда давом этишимиз керак. Улар хабарчини қамашлари мумкин, лекин хабарни ҳеч қачон занжирлай олмайдилар. Ҳа, ҳаммаси хабар ҳақида! Бу Худонинг Каломини етказиш учун қўлингиздан келганини қилинг, ягона мақсадингиз Унинг охирги тасдиғини шармандаликсиз қозониш бўлсин (2:15).
Ҳар доим хабарни бузадиган ёки бузадиганлар бўлади. Буни Худога қолдиринг. У ким ҳақиқий эканлигини билади. Биз ўзимизни ёлғондан тоза ва пок тутишимиз, Унга пок ниятлар билан хизмат қиладиган барча билан бирга Худога ёқадиган мақсадларга интилишимиз, Устознинг фойдаланиши учун тайёр бўлишимиз керак (2:19-22).
ВАҲИЙ БЎЛМАГАН ЖОЙДА ...
Вазият ёмон эди, лекин Павлус “охирги кунларда” келадиган “даҳшатли даврлар” ҳақида огоҳлантирди (3:1). Келтирилган хусусиятларни ҳисобга олсак, бу кунлар келганига шубҳа йўқ. Биринчи санаб ўтилган нарса бутун хунук тузилманинг асосидир: “одамлар ўзларини севадиган бўладилар” (3:2). Ўзига қаратилганлик, ўзига ишонч, ўзини қондириш, ўзига берилиш – Яратувчисини инкор этувчи мавжудотларнинг моҳияти. Бу рўйхат Римликларга 1-бобда тасвирланган жамиятнинг хатти-ҳаракатлари орқали унинг мотивацияларини тасвирлайди. Худо ташлаб кетилганда ва Унга нисбатан ҳеч қандай эътибор ёки ҳисобдорлик ҳисси бўлмаганда, тартибсизлик ҳукм суради (Ҳикматлар 29:18). Ҳали ҳам “худопарастлик шакли” бўлиши мумкин, лекин сохта динда амалий энергия йўқ. “Улар билан ҳеч қандай алоқа қилманг” (3:5), дейди ҳаворий. Худопарастликнинг қандай иллюзияси бўлмасин, Худо унда эмас. Насронийлар Белиал билан ҳеч қандай алоқада бўла олмайдилар (1 Коринфликларга 6:15).
Ва бу янада ёмонлашади: “Ёвуз одамлар ва сохтакорлар ёмонликдан ёмонликка ўтадилар”, алдовдан фойдаланадилар, ва “Исо Масиҳда худопараст ҳаёт кечиришни хоҳлаган ҳар бир киши таъқиб қилинади” (3:12). Имонли киши имонсиз, ўзига берилган авлод орасида ўз имонини яшаганда таъқиб кафолатланади.
КАЛОМ ВАҲИЙДИР
Лекин биз Масиҳ ва Худонинг доимо ўз вақтида келадиган Каломи ҳақида ўргатилган нарсаларимизда асосга эгамиз. Биз ёмонликдан хавотирланмаслигимиз ёки таъсирланмаслигимиз керак. Биз ўргатилган нарсаларимизга, доимо бизнинг мустаҳкам таянчимиз ва манбамиз бўлган Каломга, бизни Масиҳга олиб келган, бизга Унинг нажотини ва ҳамма нарсага тўғри нуқтаи назарни берган Каломга содиқ қолишимиз керак.
Бу муқаддас Ёзувлар, Худонинг ёзма Каломи, бизнинг мустаҳкам асосимиз, шунингдек, ҳаётдаги ҳар бир эҳтиёж учун манбамиздир; улар бизни тўлиқ, ҳар томонлама ва ҳар бир қийинчиликка қарши туришга ва ҳар бир душманни енгишга қодир қилади. Улар бизни жанглардан ўтказади ва бизни мустаҳкам ва кучли қилиб қолдиради, бу исёнчи дунёда Худонинг “яхши” ишини давом эттиришга тайёр қилади. Келинг, Каломда қолайлик, ва Худо ҳаётимизга ҳаётийлик ва энергия “нафас олсин”!
Яна ҳаворий ўз шогирди/ўғлини “Каломни ваъз қилишга” қатъият билан ундади. Тимўтий бу энг муҳим ишда бепарволик ёки ҳаракатсизликка йўл қўя олмас эди. “Мавсумда ва мавсумдан ташқарида тайёр бўлинг; тўғриланг, танбеҳ беринг ва рағбатлантиринг – катта сабр ва эҳтиёткорлик билан ўргатинг” (4:2); одамлар доимо юмшоқроқ хабар, камроқ мажбурият излайдилар. Лекин бу Исонинг Инжили эмас.
Павлус Тимўтийга берган аввалги кўрсатмаларини яна бир бор ўзининг “яхши курашда курашгани” (1 Тимўтий 1:18; 6:12 да икки марта ундалган мақсад) ва “пойгани тугатгани (ва) имонни сақлагани” (4:6-8) мисолини келтириб якунлайди. Мақтанмасдан, Павлус ўзининг ғайратли хизмати ва ғалабали якуни ҳақида Раббисининг ўзининг Отасига шунга ўхшаш хабар берган руҳида гапиради: “Мен Сизга ер юзида шон-шараф келтирдим, Сиз менга берган ишни бажариб” (Юҳанно 17:4).
Ер юзидаги миссиясини тугатиш ва ўз Қўмондонига ишонч ва тоза виждон билан юзма-юз келиш қандай ажойиб ҳис! Барчамиз ҳам “Унинг келишида Унинг олдида ишончли ва уялмасдан” (1 Юҳанно 2:28) бўлайлик, “ўзимизни Худога ... уялмайдиган ишчилар сифатида тақдим эта олайлик” (2 Тимўтий 2:15).
