«> Ҳар кӣ хоҳад дар миёни шумо бузург шавад — бояд хизматгори шумо бошад; ва ҳар кӣ хоҳад аввалин бошад — бояд ғуломи шумо бошад.» Матто 20:26-27
Баъзе одамон бо каме «мавқеъ» ҳастанд, ки ба назар мерасад ҳама гуна илтифотҳоеро, ки ба онҳо нишон дода мешаванд, ва ҳама гуна хидматҳоеро, ки дигарон ба онҳо мерасонанд, қабул мекунанд, ҳамчун сазовор ба онҳо аз сабаби мартабаи баланди онҳо, ё аҳамияти аз ҳад зиёди онҳо дар байни одамон. Онҳо ба шаъну шарафи худ такя мекунанд ва дар асл талаб мекунанд таваҷҷӯҳ, ва дараҷаи итоаткорӣ аз ҳамватанони оддии худ. Онҳо шикоят мекунанд, агар тасодуфан ба назар расад, ки онҳо ҳиссаи сазовори худро аз шараф намегиранд. Онҳо чунин ҳис мекунанд, ки мавқеи баланди онҳо дар байни одамон — ба онҳо ҳуқуқ медиҳад, ки ба онҳо бисёр таваҷҷӯҳ зоҳир карда шавад; ва агар онро нагиранд, хафа мешаванд!
Аммо, дар нури таълимоти Худованди мо, ба назар мерасад, ки дар ҳақиқат бузургтарин дар байни одамон — онҳое ҳастанд, ки бештар омодаанд хидмат кунанд. Рӯҳи мағруре, ки дар боло тасвир шудааст, аз ин рӯ, базӯр нишонаи бузургии ҳақиқӣ дар назари Масеҳ аст — балки дар асл, нишонаи хурдӣ. Ҳама гуна худхоҳӣ хурдӣ аст. Қонуни хидмат аз худи дили Худо гирифта шудааст; ҳеҷ чизи дигаре дар ҳақиқат бузург нест.
