«Бо тамоми дили худ ба Худованд таваккал кун.» (Масалҳо 3:5) «Ба Ман барои он чизе ки ба ту лозим аст, такя кун; ба Ман барои он чизе ки ба ту лозим аст, нигоҳ кун, ва маслиҳати он брокерҳо, ё дигар чунин агентҳоро қабул накун, балки бо Худованд машварат кун» - «ба фаҳмиши худ такя накун.» Гумон накун, ки азбаски ту таҷрибаи зиёд дорӣ, ё шахси дигар таҷрибаи зиёд дорад, ки ин ҳама чизест, ки лозим аст; балки дар ҳама ҳолатҳо, дар ҳама вақтҳо, дар ҳама душвориҳо ба Худованд муроҷиат кун ва маслиҳату роҳнамоии Ӯро ҷӯё шав.
Ҳоло ин одати ман буд (ин одати ман дар ду соли аввали баъди табдили ман набуд), аммо ҳоло 69 сол аст, ки ин одати ман аст, ки мувофиқи ин амал кунам, ва натиҷа ин аст, ки ҳама корҳоям хуб пеш рафтаанд. Ба ман ҳеҷ гоҳ иҷозат дода нашудааст, ки худро ба душвориҳо аз сабаби чунин масъалаҳо дучор кунам, зеро ман ба таҷрибаи худ эътимод накардаам, балки ба Худованд эътимод кардаам.
Агар дар хидмати мо душвориҳо ба миён оянд, вақте ки мо субҳҳо ҷамъ мешавем, парвандаи худро ба Худо пешниҳод мекунем, мавқеи худро ба Ӯ бо тамоми соддагӣ мегӯем ва маслиҳату роҳнамоии Ӯро мепурсем. Ва Ӯ ба мо маслиҳату роҳнамоӣ медиҳад ва моро аз душвориҳо ва ҳолатҳои печида берун меорад, ҳарчанд онҳо дар хидмати мо хеле зуд-зуд рух медиҳанд - бале, қариб ҳеҷ рӯзе нест, ки чизе ё дигаре пайдо нашавад, ки дар он мо бояд аз ҷониби Худованд роҳнамоӣ ва ҳидоят шавем; ва Ӯ ба мо кӯмак мекунад, Ӯ барои мо зоҳир мешавад.
Ман ин тарзи зиндагӣ ва амалро ба ҳамаи дӯстони азизи масеҳии худ тавсия медиҳам, зеро натиҷаи он сулҳ, сулҳ, сулҳ аст! Ҳамаи мушкилоти оддии зиндагӣ аз байн мераванд, агар мо бо ин роҳ бори худро ба Худованд партоем ва бо Ӯ дар бораи масъалаҳо сӯҳбат кунем.
«Ба фаҳмиши худ такя накун.» (Масалҳо 3:5) Чӣ қадар равшан баён шудааст, чӣ қадар қатъӣ баён шудааст! Хатари мо пайваста ба фаҳмиши худ такя кардан аст; ба худ гуфтан: «Оҳ, ман борҳо аз ҳолатҳои шабеҳ гузаштаам. Ман дар ин масъалаҳо таҷрибаи зиёд дорам; лозим нест, ки ман дар бораи он дуо кунам, зеро ман хеле хуб медонам, ки чӣ кор бояд кунам.»
Ва ба ин тариқ мо ба худ бадбахтӣ ва ранҷ меорем, ва аксар вақт на танҳо ба худ, балки ба онҳое, ки бо мо алоқаманданд.
«Дар ҳама роҳҳои худ Ӯро бишнос, ва Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард.» (Масалҳо 3:6) Дар ҳама роҳҳои
Ин маънои «Дар ҳама роҳҳои ту Ӯро бишнос» аст; ва натиҷа ин хоҳад буд: «Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард.» Ҳеҷ гоҳ кореро бе он ки дар бораи он ба Худо дуо кунед, оғоз накунед! Ҳеҷ гоҳ қадаме нагузоред, бе он ки аввал масъаларо байни худ ва Худо ҳал кунед, ва натиҷа ин хоҳад буд, ки шумо бо Ӯ беҳуда сӯҳбат нахоҳед кард. Ӯ шуморо дӯст медорад.
«Ӯ роҳҳои туро рост хоҳад кард»; Ӯ роҳи шуморо равшан хоҳад кард ва ба шумо ба таври возеҳ ва дақиқ нишон хоҳад дод, ки чӣ тавр бояд амал кунед. Ҳамин тавр шумо аз душвориҳои бузург, озмоишҳои бузург дар иҷрои андозаи нуре, ки Худо ба шумо хоҳад дод, раҳо хоҳед ёфт. Оҳ чӣ қадар гаронбаҳо! Ҷ.М.
