Пас аз он ки Худо ҷаҳонро тавассути тӯфон доварӣ кард, Ӯ бо Нӯҳ ва оилаи ӯ оғози нав кард. Аммо боз ҳам, одамон ноком шуданд. Ба ҷои итоат ба Офаридгори худ, бовар кардан ба он ки Ӯ танҳо беҳтаринро барои онҳо мехост, онҳо кӯшиш карданд, ки бо кӯшишҳои худ дар бурҷи Бобил ба осмон расанд. Ғурури онҳо ҳатто онҳоро ба он ҷо расонд, ки онҳо мехостанд барои худ ном бароранд ва аҳолии заминро мустақилона аз Худо назорат кунанд (ниг. Ҳастӣ 11).
Оё ин барои замони мо низ хос нест? Одамон кӯшиш мекунанд, ки худашон назоратро нигоҳ доранд, на ин ки онро ба Худо супоранд. Ин дар ҳаёти шумо чӣ гуна аст?
Муносибати Исо ҳангоми зиндагӣ дар ин ҷаҳон чӣ гуна буд? Дар миёни шогирдонаш, Ӯ хизматгоре буд, ки пойҳои онҳоро мешуст (ниг. Луқо 22:27; Юҳанно 13). Ӯ дар ин ҷо ҷалоли худро намеҷуст, балки ҷалоли Онро меҷуст, ки Ӯро фиристода буд (ниг. Юҳанно 7:18; Юҳанно 8:50). Ба ҷои он ки худаш ҳама чизро назорат кунад, Ӯ роҳбарии ҳаёти худро ба Рӯҳи Худо дод ва худро аз он чизе ки Падараш ба Ӯ мерасонд, вобаста кард. Бо дониши он ки Худо риштаҳоро дар даст дорад, Ӯ ба Пилат гуфт:
«Ту бар Ман ҳеҷ қудрате намедоштӣ, агар аз боло ба ту дода намешуд» (Юҳанно 19:11).
Саволҳо
Дар кадом соҳаҳои ҳаёт барои шумо фурӯтан будан душвор аст?
Оё шумо дидаю дониста риштаҳои ҳаёти худро аз дастатон раҳо кардед, то Худованди шумо роҳбариро ба ӯҳда гирад, ё чизе шуморо аз ин бозмедорад? Оё шумо омодаед/тайёред/хоҳиш доред - бо пуррагӣ ба Ӯ бовар карда - бештар раҳо кунед?
