Ҳамчун инсон, Масеҳ бо ҷалолу шукӯҳ наомад, то мардум Ӯро ситоиш кунанд, балки мо дар Ишаъё 53:2 мехонем:
«Ӯ на шакл дорад, на бузургӣ, ва вақте ки Ӯро мебинем, зебогие нест, ки мо Ӯро орзу кунем». Вақте ки сарбозон барои асир гирифтани Ӯ омаданд, онҳо натавонистанд Ӯро ҳамчун Писари Худо шиносанд.
Аммо ҳатто ҳамчун инсон, Ӯ худро фурӯтан кард. Ӯ ҳамчун подшоҳи тавоно ва ҳоким бо аробаҳо ва сарвати бузург наомад, балки Ӯ розӣ шуд, ки дар охуре таваллуд шавад. Ӯ, ки сарватманд буд, барои мо камбағал шуд. Дар давраи хидмати оммавии худ Ӯ гуфт:
«Рӯбоҳон лона доранд ва паррандагони осмон ҷойҳои истироҳат доранд, аммо Писари Одам ҷое надорад, ки сари худро гузорад» (Луқо 9:58). Ӯ ҳаёти камбағалӣ дошт.
Ҳамчун инсон, Ӯ кӯшиш накард, ки худро баланд бардорад, балки гуфт:
«Писари Одам на барои он омад, ки ба Ӯ хидмат кунанд, балки барои хидмат кардан ва ҷони худро фидия барои бисёриҳо додан» (Марқӯс 10:45). Ягона шахсе, ки ҳуқуқи ҳукмронӣ дошт, барои хидмат кардан бо фурӯтанӣ омад. Дар Юҳанно 13 мо мебинем, ки Ӯ пойҳои ифлоси шогирдони худро мешуст.
Падар ҳама чизро ба дасти Ӯ дода буд – Ӯ чунин шахси бузург буд – аммо Ӯ пойҳои ифлоси шогирдони худро ба дастони муқаддаси худ мегирад. Ин ақли Масеҳ буд. Аз ин рӯ, Ӯ метавонист дар охири ҳаёти худ ба шогирдони худ бигӯяд:
«Ман дар миёни шумо ҳамчун хидматкунанда ҳастам» (Луқо 22:27). На танҳо ин. Ӯ, ки офарандаи осмон ва замин аст, Ӯ, ки ба миллиардҳо ва миллиардҳо фариштагон фармон дод, ки бояд ба Ӯ итоат мекарданд, Ӯ худаш итоаткор шуд. Ҳамчун инсон, гӯши Ӯ ҳар субҳ бедор ва кушода мешуд, то Ӯ дар иродаи Падари худ таълим гирад. Ӯ на барои иҷрои иродаи худ, балки иродаи Ӯ, ки Ӯро фиристода буд, омад. Ӯ иродаи худро барои иҷрои иродаи дигаре канор гузошт. Ӯ итоатро аз чизҳое, ки азоб кашид, омӯхт. Ҳар қадар Ӯ дар роҳи итоат ба Худо ва Падари худ идома медод, ҳамон қадар ба муқовимати мардум дучор мешуд. Аз ин рӯ, Ӯ бояд мегуфт:
«Маломатҳои маломаткунандагони Ту бар ман афтоданд» (Румиён 15:3). Итоати Ӯ то он дараҷа расид, ки дар назари салиб, Ӯ бо гиряи сахт ва ашк ба рӯи худ афтода, фарёд зад:
«На иродаи ман, балки иродаи Ту иҷро шавад» (Луқо 22:42). Ӯ розӣ шуд, ки ҷони худро фидо кунад. Ҳеҷ кас онро аз Ӯ нагирифт. Ӯ худаш Рӯҳи худро ба дасти Падари худ супурд. Ин фармонро Ӯ аз Падари худ гирифта буд ва ба Ӯ то охир итоат кард. Ӯ ҷони худро ба марг рехт.
Мо метавонистем фикр кунем, ки ин пасттарин нуқтаи имконпазир буд. Аммо ин тавр набуд. Ӯ бо марги муқаррарӣ намурд. Ӯ то марги салиб итоаткор буд. Китоби Муқаддас мегӯяд:
«Лаънатӣ аст ҳар кӣ бар дарахт овехта шудааст» (Ғалотиён 3:13).
Ӯ бадтарин ва нангинтарин маргеро, ки мо тасаввур карда метавонем, мурд. Ҷинояткорони даҳшатнок тавассути салибкушӣ қатл карда мешуданд. Ва онҳое, ки аз назди салиб мегузаштанд, бояд фикр мекарданд, ки Ӯ яке аз онҳост. Ӯ «бо гунаҳкорон ҳисоб карда шуд» (Ишаъё 53:12). Ӯ воқеан пасттарин ҷойеро, ки мо тасаввур карда метавонем, гирифт ва ниҳоят «ба қисматҳои поёнии замин низ фуруд омад» (Эфсӯсиён 4:9).
Ин ақли Масеҳ буд: чизҳоро тарк кардан ва пасттар ва пасттар фуруд омадан. Ӯ ҷалоли зоҳирии худро канор гузошт, худро ҳеҷ чиз накард, шакли ғуломро гирифт ва аз фариштагон пасттар шуд. Ҳамчун инсон, Ӯ зебоӣ надошт ва кӯшиш накард, ки ҳукмронӣ кунад, балки худро фурӯтан кунад, камбағал шавад ва ба дигарон бо муҳаббат хидмат кунад. Ӯ иродаи худро канор гузошт, ҳамеша иродаи Падари худро иҷро мекард; Ӯ розӣ шуд, ки ҷони худ ва обрӯи худро фидо кунад, бо марги нангини салиб бимирад ва дар байни гунаҳкорон ҳисоб карда шавад.
Ин ақлест, ки мо бояд тақлид кунем. Ба ҷои исрор бар ҳуқуқҳои худ, мо бояд ба намунаи Ӯ пайравӣ кунем. Дар Филиппӣ ду хоҳар буданд, ки ихтилоф доштанд. Ҳалли мушкилоти онҳо нишон додани ақли Масеҳ буд. Вақте ки мо ақли Масеҳро дар муносибатҳои худ дар байни имондорон нишон медиҳем, бисёр мушкилот аз байн мераванд ва ҳамоҳангӣ ва сулҳ натиҷа хоҳад буд.
