Моҳи гузашта мо фаҳмидем, ки иродаи мутлақи Худо нақшаи пинҳонии Ӯст, ки ҳама чизеро, ки дар коинот рӯй медиҳад – гузашта, ҳозира ва оянда – муайян мекунад. Бо дарназардошти ин, ҳоло биёед ба иродаи ошкоршудаи Худо барои ҳар яки мо назар андозем.
ИРОДАИ ТАРЗИ ЗИНДАГИИ ХУДО ...
Тарзи зиндагӣ ё иродаи ошкоршудаи Худо ба мо мегӯяд, ки чӣ тавр бояд зиндагӣ кунем. Худо барои ҳаёти ҳар касе, ки мехоҳад гӯш диҳад, дастури дақиқ, безамон ва мукаммалро пешниҳод мекунад. Ин ҷанбаи иродаи Ӯ барои донистан ва амал кардан аз ҷониби ҳама пешбинӣ шудааст. Агар мо ба он итоат накунем, мо ба мушкилот дучор хоҳем шуд. Навиштаҳоро метавон ба китоби дастурамали телефони мобилӣ ё камераи рақамӣ монанд кард – ки дар аввал барои мубориза бо он навишта шудааст ва бо мурури замон, вақте ки хусусиятҳои нав барои омӯхтан ва истифода бурдан пайдо мешаванд, пайваста ба он муроҷиат кардан лозим аст.
... Ошкор шудааст
«Аз ин рӯ, мо низ, аз рӯзе ки инро шунидем, аз дуо гуфтан барои шумо даст намекашем ва хоҳиш мекунем, ки шумо бо дониши иродаи Ӯ дар тамоми ҳикмат ва фаҳмиши рӯҳонӣ пур шавед; то ки шумо ба таври шоистаи Худованд рафтор кунед, Ӯро комилан хушнуд созед, дар ҳар кори нек самаровар бошед ва дар дониши Худо афзоиш ёбед» (Қӯлассиён 1:9-10).
Ба яҳудиён, халқи интихобшудаи Худо, аз ҷониби Яҳува дар бораи ҳама ҷанбаҳои ҳаёти онҳо, то тафсилоти парҳез ва гигиена, дастурҳои муфассал дода шуда буд. Дар тафсири дурусти каломи ҳақиқат, масеҳиёни имрӯза метавонанд бисёре аз амрҳои дар Аҳди Қадим мавҷудбударо ҳамчун дастур барои рафтор истифода баранд; аммо асосан фаъолиятҳои мо аз наздикии муносибати мо бо Худованд Исо танзим мешаванд. Мувофиқи намунаи Аҳди Ҷадид, мо бояд хоҳем, ки ба таври шоистаи Ӯ рафтор кунем, то Ӯро хушнуд созем ва бо рафтори саркашии худ ба Ӯ ғам нарасонем. Дуои Павлус ин буд, ки бо донистани иродаи ошкоршудаи Худо, масеҳиёни Қӯлассӣ пеш рафта, иродаи Ӯро иҷро кунанд, ки ин чизи хеле дигар аст. Донистани он як чиз аст, иҷро кардани он чизи дигар.
... Хоста шудааст
Павлус хеле мехост, ки вақте Қӯлассиён иродаи Худоро донистанд, онҳо дар ин дониш рафтор кунанд ва дар ҳар кори нек самаровар бошанд. Ҳеҷ маҷбурияти ҳуқуқӣ вуҷуд надошт, танҳо қонуни муҳаббат. Ӯ пеш аз ҳама мехост, ки онҳо меваҳои рӯҳонӣ, аз қабили покӣ, муҳаббат, бахшиш, ҳамдардӣ, сабр, фурӯтанӣ, меҳрубонӣ, саховатмандӣ нишон диҳанд. Ва мо низ бояд онҳоро дар тарзи зиндагии худ намуна кунем ва хоҳем, ки онҳоро дар дигарон амалӣ бубинем.
Ҷанбаи дигари иродаи ошкоршудаи Худо наҷоти ҳамагон аст. Худованди мо онро мехост, ва мо низ бояд: «Худованд ... нисбат ба мо сабр мекунад, намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Петрус 3:9). Аз ин рӯ, мо ба мавъизаи Инҷил идома медиҳем, чизе ки «дар назари Худои Наҷотдиҳандаи мо нек ва мақбул аст, ки мехоҳад ҳама одамон наҷот ёбанд ва ба дониши ҳақиқат бирасанд» (1 Тимотиюс 2:3-4). Ин мавъизаи универсализм нест, балки як даъвати ҷиддӣ ба кофир барои тавба кардан ҳамчун шарти наҷот.
... Ҳамаҷониба аст
Иродаи тарзи зиндагии Худо барои мо низ ҳамаҷониба аст, ҳамон тавре ки иродаи мутлақи Ӯст. Аз мо интизор меравад, ки ҳаётеро зиндагӣ кунем, ки Ӯро ҳамеша ва дар ҳама ҷиҳатҳо хушнуд созад. Ин як иродаи фарогир аст, ки дар ҳама ҳолатҳо бе истисно татбиқ мешавад.
Як соҳаи мушаххасе, ки дар он ин бояд татбиқ шавад, дар масъалаҳои ахлоқи ҷинсӣ аст, ки дар ин оят оварда шудааст: «Ин иродаи Худост, муқаддасшавии шумо: ки шумо аз зинои ҷинсӣ худдорӣ кунед» (1 Таслӯникиён 4:3). Он махсус аз ҷониби ҳавворӣ Павлус зикр шудааст, зеро он зоҳиран дар калисои Таслӯникия мушкилот буд. Он имрӯз низ барои мо як мушкилот аст, бо вайроншавии густурдаи қоидаҳои ҷинсӣ ва хусусияти фарогири порнография дар шабакаи ҷаҳонӣ. Қадамҳои қасдан бояд аз ҷониби ҳам ҷавонон ва ҳам пиронсолон барои муҳофизат аз он андешида шаванд. Муқаддас шудан маънои онро дорад, ки махсус барои Худо танҳо ҷудо карда шавад, як зарфи гаронбаҳое, ки танҳо барои Ӯ муқаддас нигоҳ дошта мешавад. Ин ҳам ақли моро ва ҳам ҷисми моро дар бар мегирад.
... Комил аст
«Аз ин рӯ, эй бародарон, шуморо ба раҳматҳои Худо илтимос мекунам, ки ҷисмҳои худро қурбонии зинда, муқаддас, мақбул ба Худо пешниҳод кунед, ки ин хидмати оқилонаи шумост. Ва ба ин ҷаҳон мувофиқ нашавед, балки бо навсозии ақли худ тағйир ёбед, то ки шумо иродаи нек ва мақбул ва комили Худоро исбот кунед» (Румиён 12:1-2).
«Эпафрас, ки яке аз шумост, ғуломи Масеҳ, ба шумо салом мерасонад, ҳамеша бо ғайрат барои шумо дар дуоҳо меҳнат мекунад, то ки шумо дар тамоми иродаи Худо комил ва мукаммал истӣ» (Қӯлассиён 4:12).
Дар ҳоле ки иродаи мутлақи Худо дар хислати аслии худ комил аст, иродаи Ӯ барои ҳаёти мо низ комил аст, аммо дар нияти худ. Ҳадаф ҳамеша афзоиши камолот дар имони мост, на камолоти бегуноҳ. Дар ҷисми осебпазир, ки дар ҷаҳони гунаҳкор ҷойгир аст, камолот ҳадафи ғайриимкон хоҳад буд. Аммо ин оятҳо нишон медиҳанд, ки мо набояд ба худ иҷозат диҳем, ки ба қолаби муҳити атроф фишор оварда шавем, намуди зоҳирии худро аз он мисли хамелеон гирем. Мо бояд дар беҳтарин маънои калима номувофиқ бошем, бо Рӯҳи Муқаддаси сокин тағйир ёфта, ҷуръат кунем, ки дар ҳолатҳои муҳим фарқ кунем ва ба ин васила иродаи комили Худоро амалӣ созем.
... Ба итоаткорӣ мебарад
Ҷавоби возеҳ ба ин иродаи ошкоршуда, ахлоқӣ ва тарзи зиндагии Худо дар ҳаёти мо ин аст, ки мо итоат кунем. Ин дар Калисо зери файз ҳамон қадар дуруст аст, ки дар замонҳои Аҳди Қадим зери Қонун буд. «Агар ин чизҳоро донед, хушбахтед, агар онҳоро иҷро кунед» (Юҳанно 13:17). Шодии ҳақиқии шогирд дар пайравӣ аз Каломи Устод ба таври мутлақ аст.
