Абадият – худи ин калима мисли карнаи охирин садо медиҳад! Ҳар соат мисли як дақиқа барои наҷотёфтагон; ҳар дақиқа мисли як соат барои гумшудагон! Барои бахшидашудагон, хушбахтии беохир; барои ҳалокшавандагон, бадбахтии беохир бе умед.
ХУДОИ ҶОВИДОН
Аввалан, мо бояд абадиятро дар робита бо Худо баррасӣ кунем. Ягона мавҷуди абадӣ дар маънои мутлақ Худост, ки бе ибтидо ва интиҳост:
«Пеш аз он ки кӯҳҳо ба вуҷуд омаданд, ё пеш аз он ки ту замин ва ҷаҳонро офаридаӣ, аз азал то абад ту Худо ҳастӣ» (Забур 90:2). Вақти беандоза танҳо як дурахш дар чашми Ӯст, ки номаш Муқаддас аст.
Паёмбар Ишаъё низ мегӯяд, ки Ӯ, ки номаш Муқаддас аст, «дар абадият сокин аст» (Ишаъё 57:15). Ҳарчанд одамони миранда аз замон ба абадият мегузаранд, макони табиии Худо худи абадият аст. Аммо мо ҷуръат мекунем бигӯем, ки мафҳуми абадияти мо қариб маҳдудкунанда аст, вақте ки онро ба Ӯ татбиқ мекунем, ки на замон ва на фазо Ӯро дар бар гирифта наметавонад.
КАЛОМ ҶИСМ ГАРДИД
Аз зан таваллуд шудан инсон шудан аст то абад. Пас, чӣ қадар ҳайратовар аст, ки Худои абадият ҷисм гардид, вақте ки бокира, аз Рӯҳи Муқаддас, «Писари нахустзодаи Худро ... Исоро таваллуд кард» (Матто 1:25). Аммо кӯдак дар Байт-Лаҳм наметавонист аз Худо будан бозмонад, «ки аз қадим, аз азал ба вуҷуд омадааст» (Мико 5:2).
Ҳамчун инсони воқеӣ, Худованд гуруснагӣ, ташнагӣ, хастагӣ ва дардро таҳаммул кард. Аз сабаби инсонияти доимии худ, Масеҳ вақте ки барои гуноҳҳои мо дар Салиб мурд, ба абадият гузашт. Рӯҳи Ӯ ба биҳишт рафт (Луқо 23:43); ҷисми дафншудаи Ӯ пӯсида нашуд (Аъмол 2:27). Китоби Муқаддас биҳиштро «синаи Иброҳим» (асри гузашта, Луқо 16:22), «осмони сеюм» (асри ҳозира, 2 Қӯринтиён 12:2) ва «Ерусалими Нав» (асри оянда, Ваҳй 21:2; 22:14) меномад. Чун онҳое, ки тавассути марг ба абадият дохил мешаванд, бояд дубора эҳё шаванд, Худованд, ки се рӯз пас эҳё шуд, эълон кард: «Инак, Ман то абад зиндаам» (Ваҳй 1:18).
НАМУНАИ ШУКӮҲИ ҶОВИДОНӢ
Худованд дар шукӯҳ намунаи ҳамаи онҳое гардидааст, ки «дар эҳёи одилон» эҳё хоҳанд шуд (Луқо 14:14). Аммо дар бораи онҳое, ки ҳалок мешаванд, чӣ? Биёед сарнавиштҳои гуногуни гумшудагон ва наҷотёфтагонро, бо ҳамин тартиб, баррасӣ кунем.
САРНАВИШТИ ҶОВИДОНИИ ГУМШУДАГОН
Шеол, Ҳадес, Ҷаҳаннам
Аввалан, мо бояд байни ҳолатҳои гуногуни рӯҳ ва ҷисми гумшудагон фарқ гузорем. Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки ҳангоми марг рӯҳҳои наҷотнаёфта ба дӯзах мераванд – «шеол»-и Аҳди Қадим ва «ҳадес»-и Аҳди Ҷадид. Ҳарчанд муқаддасони Аҳди Қадим ва гуноҳкорон ба шеол, ҷаҳони зеризаминӣ, фуромаданд, он бо «хандақи бузурге» ба ду тақсим шуда буд (Луқо 16:26). Ҳамин тавр, Худо мегӯяд, ки хашми Ӯ то «дӯзахи поёнтарин» месӯзад (Такрори Шариат 32:22). Ин ҳақиқат боз тасдиқ мешавад, вақте ки марди сарватманд дар дӯзах «чашмони худро бардошта, дар азоб буд ва Иброҳимро аз дур ва Лаъзорро дар синаи ӯ дид» (Луқо 16:23).
Ҳарчанд шеол дар тарҷумаи «Кинг Ҷеймс» аксар вақт «қабр» тарҷума мешавад, Амос 9:2-3 нишон медиҳад, ки осмон аз кӯҳҳо баландтар ва дӯзах аз баҳр амиқтар аст. Ин шеолро ҳамчун қабр беэътибор намекунад, зеро Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки қабр «даҳони қабр» аст (Забур 141:7). Аммо, ҷои даҳшатноктар ва амиқтар вуҷуд дорад, ки онро «шиками дӯзах» меноманд (Юнус 2:2). Вақте ки «моҳии бузург» ба қаъри уқёнус ғарқ шуд, Юнус ҳис кард, ки гӯё ӯро ба худи дӯзах мебаранд. Аз ин рӯ, ӯ дар бораи худ гуфт, ки «ба қаъри кӯҳҳо» меравад (Юнус 2:6).
Беумед ва бечора
Таҷрибаи Юнус каме нишонаи даҳшати фуромадани рӯҳ ба лаънат аст. Агар ин таҷрибаи касе бошад, ки медонист, ки ҳеҷ гоҳ ҳалок намешавад, дар бораи онҳое, ки воқеан ба дӯзах мераванд, чӣ? Бигзор ҳеҷ кас гумон накунад, ки ӯ барои ба дӯзах рафтан хеле хуб аст, ё Худо барои фиристодани касе ба он ҷо хеле меҳрубон аст. Ҳадди ақали ҷазо барои ҳадди ақали гуноҳ оташи абадӣ аст (Румиён 1:18; 2:12; 5:12). Ҳатто «суханони беҳудаи» мо барои маҳкум кардани мо кофӣ аст (Матто 12:36).
Ҳеҷ кас одил нест
Аммо, айби умумии гуноҳ бо он мувозинат мешавад, ки «Худо ... ҳамаро дар беимонӣ маҳкам кардааст, то ки ба ҳама раҳм кунад» (Румиён 11:32). Онҳое, ки гуноҳкории худро эътироф мекунанд, аммо бовар доранд, ки Масеҳ барои гуноҳҳои онҳо мурд ва барои сафедкунии онҳо эҳё шуд, «тӯҳфаи Худо ... ҳаёти абадӣ тавассути Исои Масеҳ Худованди мо»-ро хоҳанд гирифт (Румиён 6:23). Ҳарчанд беҳтарини мо ҳеҷ гоҳ наметавонад наҷотро ба даст орад, ҳатто сарвари гуноҳкорон, ки ба Масеҳ ҳамчун Наҷотдиҳанда бовар мекунанд, бо имон сафед карда мешаванд (Филиппиён 3:9).
Ҳарчанд даҳшатҳои дӯзах тоқатфарсо бошанд ҳам, сарнавишти ниҳоии рӯҳҳои гумшуда кӯли оташ (ҷаҳаннам) аст. Ҳарчанд охирин баъзан «дӯзах» тарҷума мешавад, он «ҷои азоб» танҳо барои рӯҳ нест (Луқо 16:28), балки барои ҷисм ва рӯҳ, ки дар мавҷудияти бошуурона муттаҳид шудаанд. Аз ин рӯ, ҳар сабаб барои тарсидан аз Худо вуҷуд дорад, ки «ҳам рӯҳ ва ҳам ҷисмро дар дӯзах нобуд карда метавонад» (Матто 10:28). Ин нобудшавӣ як раванди абадӣ аст: лаънатшудагон дар ҷаҳаннам «бо оташ намак карда мешаванд» (нигоҳдории беохир), «кирмашон намемирад» (пӯсидагии доимӣ) ва онҳо «оташи хомӯшнашаванда»-и азоби абадиро таҳаммул мекунанд (Марқӯс 9:49; Марқӯс 9:44; Матто 3:12).
Ҷазои ҷисмонӣ
Дар масали гандум ва алафҳои бегона, тафсири аслии Худованд ин аст, ки фариштагон мунофиқонро ҷамъ карда, «онҳоро ба кӯраи оташ мепартоянд», ки дар он ҷо «гиря ва ғиҷирроси дандонҳо хоҳад буд» (Матто 13:42). Ин метавонад ба баъзеҳо чунин ақида диҳад, ки агар пушаймонии абадӣ ягона насиби лаънатшудагон бошад, онҳое, ки аз зиндагии худ бе Масеҳ хушҳоланд, метавонанд абадиятро бе Ӯ низ хушбахтона гузаронанд. Аммо дӯзах ҳеҷ гоҳ барои радкунандагони Масеҳ биҳишт нахоҳад буд. Ҳеҷ чиз камтар аз оташи хомӯшнашаванда гуноҳкоронро то абад гиря нахоҳад кард: «дуди азоби онҳо то абад ва абад боло меравад» (Ваҳй 6:16; 14:11). Ташвиши марди сарватманд дар дӯзах барои сарнавишти панҷ бародараш ба азоби оташ асос ёфта буд (Луқо 16:24).
Дараҷаҳои ҷазо
Чун қонун байни дузди оддӣ ва қотили оммавӣ фарқ мегузорад, Худо низ бо бадхоҳон сахттар муносибат хоҳад кард. Меъёри асосӣ дараҷаи нури дастрас хоҳад буд: «Дар рӯзи доварӣ барои замини Садӯм ва Ғамӯра тоқатфарсотар хоҳад буд, назар ба он шаҳре», ки шаҳодати мубаллиғони Масеҳро рад мекунад (Матто 10:15). Ва дар бораи наслие, ки ба Инҷил дастрасии фаврӣ дорад, чӣ?
САРНАВИШТИ ҶОВИДОНИИ НАҶОТЁФТАГОН
Ҳаёти абадӣ
Дар баррасии абадият, ки наҷотёфтагон интизор доранд, тӯҳфаи ҳаёти абадӣ ҳаёти ояндаро беҳтар тавсиф мекунад (Румиён 6:23). Ҳарчанд ҳаёти абадӣ намирандагӣ нест, одилон ҳангоми омадани Худованд намиранда эҳё хоҳанд шуд. Моҳиятан, ҳаёти абадӣ ҳаётест, ки Худо худаш дорад. Ҳамчун тӯҳфаи рӯҳонӣ, он аз «инсони берунии» мо мустақил аст (2 Қӯринтиён 4:16).
Зиндагӣ ба мисли Худо
Ҳамчун моликияти ҳозира ва абадӣ, он бо марг хотима ёфта наметавонад (1 Юҳанно 5:13). Азбаски он абадӣ аст, ҳеҷ гоҳ гум шуда наметавонад, ҳамон тавре ки Худо худаш аз мавҷудият бозмонда наметавонад. Азбаски он тӯҳфаи Худост, онро бо сазоворӣ ба даст овардан ё бо бесазоворӣ гум кардан мумкин нест. Он инчунин дар маънои мутлақ абадӣ аст, зеро азбаски он аз абадият дар Худо вуҷуд дошт, он дар ояндаи абадӣ хотима ёфта наметавонад. Ҳарчанд дар ин зиндагӣ одамон ноком мешаванд, Худо гуноҳ карда наметавонад. Ҳамин тавр, фарзандони Ӯ, ки дар шукӯҳ эҳё шудаанд, шарики беайбии Ӯ хоҳанд шуд. Азбаски марг дигар нахоҳад буд, гуноҳ – ки сабаби марг аст – дигар имконнопазир хоҳад буд (Ваҳй 21:4).
Зиндагӣ бо Худо
Онҳое, ки ба мисли Худо зиндагӣ мекунанд, инчунин бо Худо то абад ва абад зиндагӣ хоҳанд кард:
«Инак, хаймаи Худо бо одамон аст, ва Ӯ бо онҳо сокин хоҳад шуд, ва онҳо қавми Ӯ хоҳанд буд, ва Худо худаш бо онҳо хоҳад буд, ва Худои онҳо хоҳад буд» (Ваҳй 21:3). Дар Биҳишти барқароршуда (Ерусалими Нав), Худо ба назди инсон фуруд хоҳад омад ва ҳеҷ гоҳ барнамегардад. Аммо ин дафъа Ӯ инчунин додгоҳи осмонро бо худ меорад. Инчунин Сегонаи Муқаддас дар макони абадӣ хоҳад буд. Барра нури шаҳр аст, ва Рӯҳ ҳамаро даъват мекунад, ки аз оби ҳаёт озодона бинӯшанд (Ваҳй 21:23; 22:17).
Зиндагӣ мисли Худо
Баракатҳое, ки аз ин муошират бармеоянд, бешуморанд. Дар бораи зиндагии мо мисли Худо, манбаи ҳама шодӣ, сулҳ, шукӯҳи абадӣ ва муҳаббат чӣ? Агар волидони бад дар рӯи замин донанд, ки ба фарзандони худ тӯҳфаҳои хуб диҳанд, дар бораи абадияте, ки бо Падари мо дар Осмон гузаронида мешавад, чӣ? Чунон ки ҳавворӣ Павлус навиштааст,
«Ӯ, ки Писари Худро дареғ надошт, балки Ӯро барои ҳамаи мо таслим кард, чӣ тавр бо Ӯ ҳама чизро ба мо озодона нахоҳад дод?» (Румиён 8:32).
МАСЕҲ ИНРО ИМКОНПАЗИР ГАРДОНИД
Ҳамчун хулосаи мувофиқ, мо бояд Масеҳро, ки ҳамаи инро имконпазир гардонидааст, ҷалол диҳем. Чунон ки қаблан қайд шуд, Писари Худо инсон шуд, то моро аз хашми Худо наҷот диҳад. Аммо нақшаи наҷоти Худо аз бахшиши гуноҳҳо болотар аст. Ғайр аз наҷоти рӯҳ, «наҷоти ҷисми мо» низ вуҷуд дорад (Румиён 8:23). Аз ин рӯ, мо «дар дохили худ нола мекунем», дар ҳоле ки мо Масеҳро дар ҷаҳоне интизорем, ки ҳар соат бадтар мешавад.
Муқаддасон Масеҳро орзу мекунанд, чунон ки арӯс ҳеҷ гоҳ оромӣ намеёбад, то даме ки сари худро ба синаи маҳбуби худ нагузорад. Масеҳ ва Арӯси Ӯ дар омадани Ӯ дар осмон як вохӯрии ширин доранд. Ҳар лаҳза Худованд метавонад наҷотёфтагони Худро аз ҷаҳон дур кунад. Ва «ҳамин тавр мо ҳамеша бо Худованд хоҳем буд» (1 Таслӯникиён 4:17).
Натиҷаи ҳайратангези ин ин аст, ки мо ҳамеша ба Худованд Исо монанд хоҳем буд! Чунон ки Юҳанно менависад:
«Эй маҳбубон, акнун мо фарзандони Худо ҳастем, ва ҳанӯз маълум нест, ки чӣ хоҳем шуд: аммо медонем, ки вақте Ӯ зоҳир шавад, мо ба Ӯ монанд хоҳем шуд; зеро Ӯро чунон ки ҳаст, хоҳем дид» (1 Юҳанно 3:2).
Аммо мо набояд фаромӯш кунем, ки муқаддасон аз ҷониби Худованди худ баррасӣ карда мешаванд ва мувофиқи садоқати худ мукофотонида мешаванд. Баъзеҳо аз мукофот маҳрум хоҳанд шуд, ҳарчанд худи онҳо «наҷот хоҳанд ёфт; аммо ба мисли аз оташ» (1 Қӯринтиён 3:15).
Ҳарчанд мо ба Масеҳ барои тоҷҳо ё салтанатҳо хидмат намекунем, дараҷаи шукӯҳи мо ба садоқати мо ба Масеҳ мутаносиб хоҳад буд. Дурахши ин ҷаҳон дар муқоиса як чизи беарзиш аст. Аз ин рӯ, бигзор онҳое, ки Наҷотдиҳандаро дӯст медоранд, ба Ӯ бо тамоми дили худ хидмат кунанд, то ки дар омадани Ӯ дар назди Ӯ шарм надоранд.
