«Ӯ моро аз чунин марги бузург наҷот дод ва наҷот медиҳад: ба Ӯ умед мебандем, ки Ӯ боз моро наҷот хоҳад дод .» (2 Қӯринтиён 1:10)
Ин як дархости зарурӣ ва гаронбаҳо буд, ки Худованд Исо ба шогирдонаш омӯхт - ва мо ҳар рӯз бояд онро пешниҳод кунем - «Моро аз бадӣ наҷот деҳ.» Мо доимо ба наҷот ниёз дорем, зеро ба бадиҳои доимӣ, гуногун ва пурқувват, намоён ва ноаён, муваққатӣ ва рӯҳонӣ дучор мешавем, ки барои пешгирӣ ва бартараф кардани онҳо мо қудрати табиӣ надорем ва аз ин рӯ, ба худ наҷот додани худ умед баста наметавонем.
Аммо наҷотдиҳандаи ҳақиқии мо кист? Ӯст, ки насиби мост, ки ба мо дуо гуфтанро омӯхт ва худаш Наҷотдиҳандаи Бузурги мост. Биёед СЕ ЗАМОНро, ки расул дар сарлавҳаи ин мулоҳиза истифода кардааст, ҳамчун тасвири наҷоти бузурги Худованд аз халқи худ гирем.
Наҷоти гузашта
Ва аввалан, наҷоти ГУЗАШТАиХудованд вуҷуд дорад. «Ӯ моро наҷот дод аз чунин марги бузург.» Исо аз тахти Худоӣ ба салиби ҷинояткори маҳкумшуда фуруд омад, то моро аз «чунин марги бузург» ва аз дардҳо ва азобҳои талхи «марги дуюм», марги абадӣ наҷот диҳад. Қурбонии гуноҳ барои гуноҳҳои мо, лаънатшуда бо лаънати мо, маҳкумшуда бо маҳкумияти мо ва мурдани марги мо, хуни гаронбаҳое, ки аз паҳлӯи дарида ва дили таркидааш ҷорӣ мешуд, барои гуноҳҳои бузург ва бешумори мо кафорати комил кард, ҳар як ҳарфи айбномаеро, ки бар зидди мо буд, нест кард ва ҳар як доғи гуноҳеро, ки бар мо буд, пок кард - ҳамин тавр моро аз чунин марги бузург наҷот дод. Эй ҷони ман! Аз ин наҷоти аҷиб, ин фидияи комил, ин бахшиши ройгон истифода баред; ва бо истифодаи хуни кафорат ба виҷдони худ, дар лаззати хушбахтии ҳама баракатҳои оинномаи наҷот ва шаҳрвандии осмонӣ, ки наҷоти Масеҳ аз они шумост, қадам занед.
Наҷоти ҳозира
Дуюм, наҷоти ҲОЗИРАвуҷуд дорад. «Ва Ӯ наҷот медиҳад.» Илова бар бекор кардани ҳама гуноҳҳои гузашта, наҷоти Масеҳ озодии ҳозираи моро аз табиати навнашуда дар бар мегирад. Бахшидани гуноҳи мо ва моро ғуломи гуноҳ ва ғуломи Шайтон гузоштан як навъ бераҳмии мураккаб хоҳад буд, ки Худо ҳеҷ гоҳ ба он муттаҳам шуда наметавонад. Пас, наҷоти ҳозираи мо озодӣ аз марги рӯҳонӣ аст, ки тавассути он мо ҷонҳои зинда мешавем, ва ҳамин тавр мо ҳоло аз чунин марги бузург наҷот ёфтаем ва метавонем ба расул ҳамроҳ шавем дар «шукргузорӣ ба Падар, ки моро аз қудрати торикӣ наҷот дод ва моро ба Малакути Писари азизаш интиқол дод» (Қӯлассиён 1:13). Бале! Исо ҳолонаҷот медиҳад.
Оё шумо дар ягон душворӣ ё ғаму андӯҳ, ниёз ё васвасаи ҳозира қарор доред? Масеҳ метавонад шуморо наҷот диҳад, ва шуморо ҳолонаҷот диҳад. Ба Ӯ бо қувват фарёд занед. Ӯ қудрати наҷот додан, пуррагии таъмин кардан ва дили меҳрубон ва ҳамдард барои тасаллӣ додан дорад. Мушкилоти шумо ҳикмати Ӯро ба иштибоҳ намеандозад, ниёзҳои шумо захираҳои Ӯро тамом намекунад, ғаму андӯҳи шумо ҳамдардии Ӯро дур намекунад. Ӯ, ки шуморо аз шаш мушкилот наҷот додааст , шуморо дар ҳафтум тарк нахоҳад кард. Эй ҷони ман! Ба Наҷотдиҳандаи ҳозира зиндагӣ кунед, аз наҷоти ҳозира шодӣ кунед, ва фаромӯш накунед, ки Худо дар Масеҳ дар ҳар лаҳзаи ниёз ёрдамчии хеле ҳозира аст.
Наҷоти оянда
Сеюм, Ӯ, ки наҷот додааст , ки наҷот медиҳад , боз моро дар тамоми ОЯНДАитаърихи мо наҷот хоҳад дод. Имон барои ҳозира бо ёдоварии наҷотҳои гузаштаи Худо қувват мегирад; ва аз таҷрибаи ҳозира, бо эътимод ба оянда менигарад - «Ба Ӯ умед мебандем, ки Ӯ боз моро наҷот хоҳад дод .» Пас, эй ҷони ман, аз ояндаи худ аз ҳад зиёд хавотир нашав. Худо вафодор, Исо тағйирнопазир, ва ҳама чизе, ки Худованд насиби шумо будааст , Ӯ ҳоло ҳаст, ва Ӯ дар ҳама мушкилот, беморӣ ва марги оянда хоҳад буд - наҷотдиҳандаи комил, пурмуҳаббат, пурвафо, ҳеҷ гоҳ шуморо тарк намекунад ва даст намекашад, то даме ки Ӯ шуморо «аз бадбахтиҳои ин дунёи гунаҳкор наҷот диҳад, ва шумо дар Малакути абадӣ ва ҷовидонии Ӯ комилият ва хушбахтии комил дар ҷисм ва рӯҳ дошта бошед.»
«Маро дар рӯзи мусибат даъват кун - Ман туро наҷот хоҳам дод, ва ту Маро ҷалол хоҳӣ дод» (Забур 50:15).
