Ду хоҳиши Худо
Оятҳое, ки ин моҳ истифода шудаанд, ба мо ҳадди аққал ду хоҳиши Худоро мегӯянд ва эҳтимол бисёре аз онҳоро. Як ояте, ки хоҳиши амиқи Худоро барои имон наовардагон ба Ӯ бахшидани ҳаёти худро нишон медиҳад, Ҳизқиёл 33:11 аст, ки мегӯяд: «‘Ба ҳаёти Ман қасам,’ мегӯяд Худованд Худо, ‘Ман аз марги шарирон лаззат намебарам, балки аз он ки шарир аз роҳи худ баргардад ва зиндагӣ кунад. Бозгардед, аз роҳҳои бади худ бозгардед! Пас чаро шумо мемиред?’» (NASB). Мо метавонем муроҷиатҳои Инҷилро ба ёд орем, ки одамон тавба кунанд ва имон оваранд, чунон ки Худованд Исо дар Марқӯс 1:15 гуфтааст. Дар Румиён 2 мо мефаҳмем, ки «некии Худо [моро] ба тавба мебарад» (ояти 4), ва Эфсӯсиён 2 ба мо мегӯяд: «Бо файз [лутфи комилан ношоиста] шумо ба воситаи имон наҷот ёфтаед» (ояти 8).
Онҳое, ки гуноҳкории худро эътироф кардаанд ва пешниҳоди наҷоти Худоро қабул кардаанд, шодии таҷрибаи раҳмат ва муҳаббати Худоро аз наздик доранд. Барои дигарон, шаҳодатҳои халқи Худованд (Луқо 8:39) ва «калимаи салиб» (1 Қӯринтиён 1:18) аз ҷониби Ӯ барои муроҷиат ба дили ҳар як мард, зан ва кӯдаки тавбанакарда истифода мешаванд.
Аксар вақт дар ҷараёни хониши Китоби Муқаддаси мо, ки умедворам ҳар як шахсе, ки Китоби Муқаддас дорад, ҳар рӯз иҷро мекунад, мо баъзе чизҳоро аз даст медиҳем. Баъзан, махсусан бо рӯйхатҳои дарози номҳо дар Вақоеънома, мо ҳатто метавонем онҳоро аз назар гузаронем. Аммо ҳар дафъае, ки мо як порчаро дар Китоби Муқаддас мехонем, агар баракати Ӯро дар вақти худ дар Каломи Ӯ ҷӯем, чизҳоеро кашф хоҳем кард, ки қаблан надида будем, ки Худованд метавонад барои рӯҳбаландӣ ва хидмати мо истифода барад. Ин як қисми таровати Каломи Худост, ки исбот мекунад, ки он воқеан «зинда ва фаъол» аст (Ибриён 4:12).
Дар нашри ин моҳ мо ба баъзе занон дар насли Худованд Исои Масеҳ назар мекунем, ки асосан ба рӯйхати Матто 1 тамаркуз мекунем. Аз назар гузаронидани ибтидои он боб ва аз даст додани бисёр нуқтаҳои аҷиб осон хоҳад буд. Умедворам, ки яке аз дарсҳое, ки мо дар ҷараёни лаззат бурдан аз ин мақолаҳо барои худ мегирем, ин аст, ки Худо чӣ қадар мехоҳад, ки халқи Ӯ дар Каломи Ӯ вақт гузаронанд ва ба он чизе, ки Ӯ барои мо навиштааст, амиқтар кобанд. Қимати ин кор ва дидани Худованд дар он ба шумо таъсири калон хоҳад дошт – ба шараф ва ҷалоли Ӯ!
