МАСЕҲ, НАҶОТДИҲАНДА, ХУДОВАНД
Писари абадии Худо «ҷисм шуд» (Юҳанно 1:14 NIV), вақте ки Ӯ кӯдаки инсонии аз бокира таваллудшуда шуд ва Исо ном гирифт. Ҳангоми таваллуди Ӯ, фариштаи Худованд гуфт: «Имрӯз дар шаҳри Довуд барои шумо Наҷотдиҳандае таваллуд шуд, ки Ӯ Масеҳ Худованд аст» (Луқо 2:11).
Исо Масеҳ аст
Падар дар осмон ба Петрус ошкор кард, ки Исо «Масеҳ, Писари Худои зинда» аст (Матто 16:16-17). Ӯ баъдтар мавъиза кард, ки «Худо ин Исоро ... ҳам Худованд ва ҳам Масеҳ гардонидааст» ва Ӯ бояд ҳамчун Наҷотдиҳанда қабул карда шавад (Аъмол 2:36-38).
Исо Наҷотдиҳанда аст
Наҷотдиҳанда озодкунанда аст. Шогирдони Исо пешгӯиҳоеро афзалтар медонистанд, ки омадани Масеҳро ҳамчун подшоҳ пешгӯӣ мекарданд, вақте ки Ӯ Исроилро ҳамчун салтанати Худо барқарор мекард ва онҳоро аз юғи Рум [ишғол] озод мекард. Аммо онҳо дарк намекарданд, ки онҳо бояд аввал аз гуноҳҳои худ наҷот ёбанд. Дар роҳ ба Эммаус ду шогирд ба Масеҳи эҳёшуда (ки онҳо Ӯро нашинохта буданд) гуфтанд, ки онҳо «умед доштанд, ки Ӯ ҳамон касест, ки Исроилро наҷот хоҳад дод» (Луқо 24:21), аммо «сарварони коҳинон ва ҳокимони мо Ӯро ба марг маҳкум карданд ва Ӯро маслуб карданд» (Луқо 24:20). Баъдтар, Петрус мавъиза кард, ки Худо Исои маслубшударо аз мурдагон эҳё кард ва «наҷот дар ҳеҷ каси дигар нест» (Аъмол 4:10-12). Дар бораи наҷот, Павлус аҳамияти ошкоро эълон кардани «Исо Худованд аст»-ро мавъиза кард (Румиён 10:9).
Исо Худованд аст
Вақте ки мо Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳандаи худ қабул мекунем, муҳаббат ба Ӯ дар посух ба дониши мо дар бораи азоб ва марги Ӯ барои мо инкишоф меёбад. Ин муҳаббат моро водор мекунад, ки ба фармонҳо ва таълимоти Ӯ итоат кунем (Юҳанно 14:15,24), Ӯро ҳамчун Худованди худ – дорои қудрат ва ҳокимият бар мо ва Он ки ба Ӯ хидмат кардан лозим аст, муносибат кунем. Мо муносибати Худованди худро қабул хоҳем кард, вақте ки Ӯ дуо кард: «на иродаи Ман, балки иродаи Ту иҷро шавад» (Луқо 22:42); ва муносибати Шоул, ки баъдтар Павлус номида шуд, ки аз Исо пурсид: «Худовандо, чӣ кор кунам?» (Аъмол 22:10).
Барои он ки мо ба Ӯ хидмат кунем, Худованд ба мо «истеъдодҳо» медиҳад
Мо мехонем: «ба ҳар яки мо файз дода шудааст, чунон ки Масеҳ онро тақсим кард» (Эфсӯсиён 4:7). «Ӯ атоҳо дод ... Ӯ баъзеҳоро ҳаввориён, баъзеҳоро пайғамбарон, баъзеҳоро башоратдиҳандагон ва баъзеҳоро чӯпонон ва муаллимон таъин кард, то халқи Худоро барои корҳои хидматӣ омода созанд» (Эфсӯсиён 4:8,11-12).
Дар масали Исо мо мебинем, ки Ӯ ба хизматгорони худ барои корҳои хидматӣ истеъдодҳо медиҳад (Матто 25:14-30). Ӯ таълим дод, ки истеъдодҳо (атоҳои рӯҳонӣ, ки ҳангоми таваллуди нав ба даст оварда мешаванд) «мувофиқи ... қобилият» дода мешаванд (Матто 25:15) ва мо бояд онҳоро барои ба даст овардани фоида барои Ӯ истифода барем. Қайд кунед, ки дар ҳар як ҳолат истеъдоде, ки истифода мешуд, бо истифода афзоиш ёфт! Ҳамин тавр, ҳатто агар мо қобилияти хеле маҳдуд дошта бошем ҳам, ҳар атои рӯҳоние, ки Ӯ ба мо медиҳад, ҳангоми истифодаи он афзоиш хоҳад ёфт.
Ӯ инчунин таълим дод, ки рӯзе хоҳад омад, ки Ӯ ҳисобҳоро ҳал хоҳад кард (Матто 25:19). Навиштаҳо мегӯянд, ки дар «курсии доварии Масеҳ» «сифати кори ҳар як шахс» ошкор хоҳад шуд ва ӯ мувофиқи он мукофотонида хоҳад шуд (2 Қӯринтиён 5:10; 1 Қӯринтиён 3:13-14).
Мо чӣ гуна медонем, ки атоҳои мо чистанд?
Навиштаҳо ба ин савол ҷавоби мушаххас намедиҳанд, аммо ба мо дастурҳои умумӣ медиҳанд: «Ҳамаро шогирд созед ... [ва ба] таълим додани онҳо машғул шавед» (Матто 28:19). Ба таври васеъ, ин ҳама корҳоеро дар бар мегирад, ки кори Худованд аст. Масалан, дар рӯзҳои аввали Калисо Худованд, ба ғайр аз ҳаввориён, ба мардоне ниёз дошт, ки «пур аз Рӯҳ ва ҳикмат» буданд – на барои пешво будан ё дар вазифаҳои намоён хидмат кардан, балки барои «[хизматгорон] дар сари мизҳо» будан (Аъмол 6:3-6).
Кам одамон метавонанд аз замони табдили худ донанд, ки Худованд аз онҳо чӣ мехоҳад. Павлус қариб фавран медонист, ки ӯ бояд мавъиза кунад (Аъмол 9:19-20). Аммо, ҳарчанд мо бояд ба дигарон дар бораи Масеҳ нақл кунем, на ҳар як табдилшудаи нав барои мавъиза даъват карда мешавад (ниг. Марқӯс 5:18-19). Аксарияти мо бояд дар тӯли ҳаёти худ қадам ба қадам ба Худованд нигоҳ кунем, то ба мо нишон диҳад, ки Ӯ аз мо чӣ мехоҳад.
Павлус, ҳарчанд ӯ фиристодашуда (ҳавворӣ) буд, масъулияти муайян кардани онро дошт, ки Худованд аз ӯ ба куҷо рафтанро мехоҳад. Дар тӯли сафарҳои худ мо мебинем, ки ӯ қарор медиҳад, ки ба куҷо барои мавъиза равад, зеро мо мебинем, ки Худованд роҳи ӯро бо бастани як «дар» ва кушодани дигаре роҳнамоӣ мекунад. Дар Аъмол 13:4 мо мехонем, ки Павлус ва Барнаббо аз Антиохия «аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас фиристода шуданд». Вақте ки онҳо фикр карданд, ки бояд дар Осиё мавъиза кунанд, онҳо «аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас» аз ин кор боздошта шуданд (Аъмол 16:6), ва баъдтар вақте ки онҳо «кӯшиш карданд, ки ба Битуния дохил шаванд ... Рӯҳи Исо ба онҳо иҷозат надод» (Аъмол 16:7). Пас аз бастани ин дарҳо Худованд фариштаи Худро бо рӯъёе фиристод, ки Павлус онро ҳамчун нишондиҳандаи он ки «Худо [онҳоро] барои мавъизаи Инҷил» дар Мақдуния даъват кардааст, тафсир кард (Аъмол 16:10). Онҳо ҳангоми баста шудани дарҳо рӯҳафтода нашуданд, зеро Худованд дигар дарҳоро кушод. Ҳамин тавр, вақте ки мо мебинем, ки имконияти хидмат баста мешавад, мо бояд ҷустуҷӯ кунем, ки Худованд чӣ чизро ба мо кушода метавонад!
На ҳама барои Худованд самаровар хоҳанд буд
Ӯ масали дигареро нақл кард, масали киштгар (Матто 13:3-8,18-23), ки посухҳои гуногунеро, ки мо метавонем аз мавъизаи Калом интизор шавем, тасвир мекунад. Баъзеҳо онро рад мекунанд, баъзеҳо муддате имон меоваранд ва сипас дур мешаванд, дигарон имон меоваранд ва ба дараҷаҳои гуногун самаровар хоҳанд буд, ва имондороне хоҳанд буд, ки барои онҳо чизҳои ин зиндагӣ аз чизҳои Худованд афзалият хоҳанд дошт. Ба чунин одамон Худованд дар ҷои дигар мегӯяд: «Чаро Маро Худованд, Худованд мехонед ва он чиро, ки Ман мегӯям, иҷро намекунед?» (Луқо 6:49). Ӯ шахсеро, ки «суханони [Ӯро] мешунавад ва онҳоро ба амал намеорад», ба марди беақле монанд мекунад, ки бар «замини бепоя» бино мекунад ва дар ниҳоят нобуд мешавад (Луқо 6:46). Худованди мо, дар асл, чунин одамонро даъват мекунад, ки ҳаёти худро тағйир диҳанд ва Ӯро воқеан Худованди худ гардонанд.
Ӯ Худованди ҳамаи онҳое нест, ки Ӯро Худованд мехонанд
Ӯ инро дар масали даҳ бокира таълим дод. Панҷ бокираи зоҳиран наҷотнаёфта, ки ҳангоми талаби дохил шудан ба осмон «беақл» номида шуданд, аз дарун баста шуданд. Онҳо фарёд заданд: «Худовандо, Худовандо, барои мо кушо!» (Матто 25:11 NASB). Аммо Ӯ ҷавоб дод: «Ба шумо рост мегӯям, Ман шуморо намешиносам» (Матто 25:12 NIV). Ҳамин тавр, Исоро «Худованд» номидан нишонаи наҷот нест!
Худро барои Худованд ҷудо кардан
Дар Библия ин раванд «тақдис» номида мешавад. Тақдис на танҳо ҷудошавӣ аз чизҳо ва роҳҳои бад аст, балки он инчунин ҷудошавӣ барои Худост. Вақте ки Худованди мо Исо худро тақдис кард (Юҳанно 17:19), дар Ӯ ҳеҷ чизи баде набуд, ки аз он ҷудо шавад, балки ин худро барои иҷрои иродаи Падар ҷудо кардан буд. Танҳо Ӯ метавонист ростқавлона бигӯяд: «Ман ҳамеша он чиро, ки Ӯро хушнуд мекунад, иҷро мекунам» (Юҳанно 8:29).
Ин хоҳиши самимӣ Худованди мост, ки мо тақдис шавем (Юҳанно 17:17) – ва мо тақдис хоҳем шуд, вақте ки Ӯ воқеан Худованди ҳаёти мост! Мо «бо ҳақиқат» тақдис мешавем (Юҳанно 17:7). Ҳақиқат фикрҳо, мафҳумҳо ва ғояҳои Худост («логос»). «Фикрҳои Ӯ фикрҳои [мо] нестанд» ва «роҳҳои [мо] роҳҳои Ӯ нестанд» (Ишаъё 55:8). Мо бояд фикрҳо ва роҳҳои Ӯро бошуурона ҷустуҷӯ кунем. Барои тақдис шудан, мо бояд кӯшиш кунем, ки Ӯро воқеан Худованди худ гардонем.
Наҷоти худро ба амал овардан
Ба мо гуфта шудааст: «Наҷоти худро ба амал оваред» (Филиппиён 2:12). Мо инро бо воқеан Худованди ҳаёти худ гардонидани Ӯ анҷом медиҳем. Ин на он қадар ба «даст кашидан» аз он чи моро хушнуд мекунад, балки ба он чи Ӯро хушнуд мекунад таваҷҷӯҳ зоҳир карданро талаб мекунад! Мо аз худ намепурсем: «Ман барои зиндагӣ чӣ кор кардан мехоҳам?» балки: «Ӯ аз ман чӣ мехоҳад ?» На мисли Шимшӯн амал карда, ки занро интихоб кард, зеро «ӯ ба ман хуб менамояд» (Доварон 14:3 NASB), балки мо бештар мисли касе хоҳем буд, ки ҳамсареро меҷӯяд, ки Худованд барои ӯ интихоб кунад. Мо намепурсем: «Ман дар куҷо зиндагӣ кардан мехоҳам?» балки: «Дар куҷо Худованд маро барои хидмат ба Ӯроҳнамоӣ мекунад?» Чунин саволҳо ба ҳар як ҷанбаи ҳаёти мо таъсир мерасонанд.
Баъзеи мо Исоро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва ҳамчун Худованд қариб дар як вақт қабул кардем. Масалан, Тимотиюс ҷавон буд, аммо ба ӯ гуфта шуд, ки «барои [ҳамаи] имондорон дар сухан, дар зиндагӣ, дар муҳаббат ва дар покӣ намуна бошад» (1 Тимотиюс 4:12). Дигарон метавонанд Худовандро ҳамчун Наҷотдиҳанда қабул кунанд, аммо сипас барои хушнуд кардани худ зиндагӣ кунанд. Аммо, Ӯ ба мо иҷозат намедиҳад, ки бе мушкилот то абад идома диҳем. Вақте ки Ӯ ба ҳаёти мо дахолат мекунад, мо ниҳоят метавонем пурсем: «Худовандо, аз ман чӣ мехоҳӣ?» Барои хидмат ба Ӯ дер нест, зеро Худованд ҳеҷ гоҳ ҳеҷ яке аз худашро, ки мехоҳад Ӯро бо амалҳои худ Худованд эътироф кунад, рад намекунад.
Дар ниҳоят!
Дар ниҳоят ҳар як махлуқ Исоро ҳамчун Худованд эътироф хоҳад кард! Мо мехонем: «Ба номи Исо ҳар зону хам хоҳад шуд, аз мавҷудоти осмонӣ ва заминӣ ва дӯзахӣ [демонӣ] ва ҳар забон эътироф хоҳад кард, ки Исои Масеҳ Худованд аст» (Филиппиён 2:9-11 JND). Дар ниҳоят ҳама Ӯро Худованд хоҳанд номид. Аммо фарқияти бузурге байни баракате, ки онҳое, ки ҳоло «мехоҳанд» мегиранд ва бадбахтие, ки онҳое, ки баъдтар танҳо «маҷбуранд» мегиранд, вуҷуд дорад. Ҳама дар ниҳоят Ӯро Худованд хоҳанд дошт – пас, чаро ҳоло не?
