Замина
Ин саволро Пилат дода буд. Ӯ инро ҳангоми бозпурсии Худованд Исо дар Юҳанно 18 пурсид. Дар он ҷо мо муҳити барои мо гузошташударо мебинем, ки он қариб ба драмаи толори суд монанд аст. Дар оятҳои 28-32 мо айбномаи зидди Худованд Исоро дорем. Ӯро субҳи барвақт ба Преториум оварданд, аммо айбдоркунандагони Ӯ ба Преториум надаромаданд, «то ки наҷис нашаванд, балки Фисҳро бихӯранд». Вақте ки Пилат мепурсад,
«Шумо ба зидди ин Мард чӣ айб меоред?» Онҳо ҷавоб доданд ва ба ӯ гуфтанд,
«Агар Ӯ бадкор намебуд, мо Ӯро ба шумо намесупурдем.» Айбномаи воқеӣ сегона аст ва дар ҳисоботи Луқо дар бораи ин озмоиш сабт шудааст,
«онҳо ба айбдор кардани Ӯ шурӯъ карданд ва гуфтанд: «Мо ин мардро ёфтем, ки миллатро таҳриф мекунад ва аз пардохти андоз ба Қайсар манъ мекунад ва мегӯяд, ки Ӯ худаш Масеҳ, Подшоҳ аст.» Онҳо Худованд Исоро аввал ба гумроҳ кардани миллат, сипас ба муқобили андоз ба Қайсар ва ниҳоят ба даъвои подшоҳ ва Масеҳи яҳудӣ будан айбдор карданд.
Пилат пас аз он Худованд Исоро худаш тафтиш мекунад ва дар Ӯ ҳеҷ айбе намеёбад (18:33-35). Аммо дар ҷараёни бозпурсии Пилат, мо дар бораи ин мубодила мехонем,
«Исо ҷавоб дод: «Малакути Ман аз ин ҷаҳон нест. Агар Малакути Ман аз ин ҷаҳон мебуд, хизматгорони Ман меҷангиданд, то ки Ман ба яҳудиён супурда нашавам; аммо ҳоло Малакути Ман аз ин ҷо нест.» Аз ин рӯ, Пилат ба Ӯ гуфт: «Пас, Ту подшоҳ ҳастӣ?» Исо ҷавоб дод: «Ту дуруст мегӯӣ, ки Ман подшоҳ ҳастам. Барои ин сабаб Ман таваллуд шудам ва барои ин сабаб Ман ба ҷаҳон омадаам, то ки ба ҳақиқат шаҳодат диҳам. Ҳар кӣ аз ҳақиқат аст, овози Маро мешунавад.» Дар ин ҷо мо дар бораи дифои Худованд Исо дар посух ба айбдоркуниҳо мехонем ва дар изҳороти Ӯ, мо баъзе ҳақиқатҳои муҳимро додаем.
Аввалан,
«Ту дуруст мегӯӣ, ки Ман подшоҳ ҳастам. Барои ин сабаб Ман таваллуд шудам.» Дар ин ҷо мо изҳороти мардии Ӯ, инсонияти Ӯро дорем. Сипас мо дар бораи илоҳияти Ӯ мехонем,
«ва барои ин сабаб Ман ба ҷаҳон омадаам.» Ин ду чизро мо дар тамоми ин китоб мехонем (Юҳанно 1:1-3, 9-10, 14; 3:17-19; 9:39; 10:36). Ҳақиқати сеюм, ки дар ин ҷо дода шудааст, ин вазорати Ӯст, ки чаро Ӯ омад,
«то ки ба ҳақиқат шаҳодат диҳам.» Худованд Исо дар бораи ин то ин нуқта сухан гуфта буд. Дар Юҳанно 8:45-47,
«Аммо азбаски Ман ҳақиқатро мегӯям, шумо ба Ман бовар намекунед. Кадоме аз шумо Маро ба гуноҳ айбдор мекунад? Ва агар Ман ҳақиқатро гӯям, чаро шумо ба Ман бовар намекунед? Касе ки аз Худост, суханони Худоро мешунавад; аз ин рӯ, шумо намешунавед, зеро шумо аз Худо нестед.» Ӯ инчунин дар бораи ин дар Юҳанно 10:27 сухан гуфта буд,
«Исо ба онҳо ҷавоб дод: «Ман ба шумо гуфтам, ва шумо бовар намекунед. Корҳое, ки Ман ба номи Падари Худ мекунам, онҳо ба Ман шаҳодат медиҳанд. Аммо шумо бовар намекунед, зеро шумо аз гӯсфандони Ман нестед, чунон ки Ман ба шумо гуфтам. Гӯсфандони Ман овози Маро мешунаванд, ва Ман онҳоро мешиносам, ва онҳо Маро пайравӣ мекунанд.» Дар ин лаҳзаи бозпурсӣ Пилат пурсид,
«Ҳақиқат чист?» Вақте ки ӯ инро гуфт, боз ба назди яҳудиён баромад ва ба онҳо гуфт,
«Ман дар Ӯ ҳеҷ айбе намеёбам.» Пилат шояд ҳақиқатро бо тамасхур пурсида бошад, шояд ӯ онро самимона пурсида бошад, мо мутмаин нестем, аммо як чизе, ки мо медонем, ин аст, ки ӯ саволи хеле ҷиддӣ ва муҳимро пурсид! Ин барои рӯзе, ки шумо ва ман зиндагӣ мекунем, муҳим аст. Бисёриҳо мегӯянд,
«ин ҳақиқати шумост ва ин ҳақиқати ман аст.» Баъзеҳо мегӯянд, ки ҳақиқати мутлақ вуҷуд надорад. Аммо мо мехоҳем ба саволи Пилат ғарқ шавем ва кӯшиш кунем, ки ҷавоб диҳем, «Ҳақиқат чист?»
Павлус, ҳангоми тавсифи рӯзҳои охир, зикр мекунад, ки ҷаҳоне, ки мо дар он зиндагӣ мекунем,
«ҳамеша меомӯзад ва ҳеҷ гоҳ ба дониши ҳақиқат расида наметавонад» (2 Тимотиюс 3:7).
Таърифи Ҳақиқат
Биёед ба саволи Пилат, «Ҳақиқат чист?» таърифи корӣ диҳем. Ҳақиқат стандарти мутлақест, ки бо он воқеият чен карда мешавад. Ҳақиқат берун аз мо қарор дорад ва стандарти объективиест, ки дар пайдоиши худ мутлақ аст. Ҳақиқат бо ақл, ирода, хислат, ҷалол ва мавҷудияти Худо мувофиқ аст. Ҳақиқат худбаёнии Худост. Ҳақиқат аз эҳсосоти мо болотар аст, яъне чӣ гуна мо худро ҳис мекунем, ба ҳақиқат ҳеҷ иртиботе надорад. Ҳақиқат стандарти муқарраршудаест, ки аз далелҳо амиқтар аст, шахс метавонад ҳамаи далелҳоро дошта бошад ва бо вуҷуд ҳақиқатро дар бораи чизе надонад.
Ҷолиб он аст, ки калимаи ҳақиқат 23 маротиба дар Инҷил пайдо мешавад, ки Худованд Исоро ҳамчун Писари Худо муаррифӣ мекунад. Он 105 маротиба дар Аҳди Ҷадид истифода шудааст ва ягона китоби дигаре, ки ба он наздик аст, низ аз ҷониби Юҳанно навишта шудааст, 1 Юҳанно, ки дар он калимаи ҳақиқат 10 маротиба пайдо мешавад. Румиён онро 9 маротиба истифода мебарад. Калимаи юнонии ҳақиқат aletheia аст, ки маънои устувор, сахт ё ҳатмӣ дорад.
Тафсилоти фарқкунандаи Ҳақиқат
Дар таърифи худ мо гуфтем, ки Ҳақиқат бо ақл, ирода, хислат, ҷалол ва мавҷудияти Худо мувофиқ аст ва Ҳақиқат худбаёнии Худост. Ҳақиқат аз Худо меояд! Мо метавонем бигӯем, ки ҳар як Шахси Худо Ҳақиқат аст. Мо Такрори Шариат 32:4-ро мехонем, ки
Худои мо Санг аст, кори Ӯ комил аст; Зеро ҳамаи роҳҳои Ӯ адолат аст, Худои ҳақиқат ва беадолатӣ нест; Ӯ одилу ростқавл аст.
Дар Забур 31:5 мо мехонем,
«Ба дасти Ту рӯҳи худро месупорам; Ту маро наҷот додӣ, эй Худованд Худои ҳақиқат.»
Нисфи аввали ин оят аз ҷониби Худованд Исо ба Падар аз Салиб гуфта шудааст. Ва мо инчунин дар бораи Ӯ, ки Худои ҳақиқат аст, ду маротиба дар Ишаъё 65:16 мехонем,
Пас, касе ки худро дар замин баракат медиҳад, худро дар Худои ҳақиқат баракат медиҳад; ва касе ки дар замин қасам мехӯрад, ба Худои ҳақиқат қасам мехӯрад; зеро мушкилоти қаблӣ фаромӯш шудаанд ва зеро онҳо аз чашмони Ман пинҳон шудаанд.
Пас, мо метавонем аз ҳар сеи ин оятҳо хулоса барорем, ки Худои Падар Ҳақиқат аст.
Дар Юҳанно 14:6 Худованд Исо эълон кард,
«Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас ба назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман.»
Ӯ дар ҳақиқат Он буд, ки дар бораи Ӯ мехонем,
«Дар ибтидо Калом буд, ва Калом бо Худо буд, ва Калом Худо буд. Ӯ дар ибтидо бо Худо буд… Ва Калом ҷисм шуд ва дар миёни мо сокин шуд, ва мо ҷалоли Ӯро дидем, ҷалоле чун аз ягона Писари Падар, пур аз файз ва ҳақиқат… Зеро шариат ба воситаи Мусо дода шуд, аммо файз ва ҳақиқат ба воситаи Исои Масеҳ омад» (Юҳанно 1:1-2, 14, 17).
Дар ин оятҳо мо ба таври возеҳ мебинем, ки Худованд Исо ҳамчун Ҳақиқати шахсиятёфта эълон шудааст.
Сипас Худои Рӯҳи Муқаддас низ дар Юҳанно 14:17, 15:26 ва 16:13 ҳамчун Рӯҳи Ҳақиқат номида шудааст.
Вақте ки мо ҳамаи инро ҷамъ меорем, мо мефаҳмем, ки Павлус чӣ маъно дошт, вақте ки ӯ навишт,
«бигзор Худо ҳақиқӣ бошад, аммо ҳар як инсон дурӯғгӯй» (Румиён 3:4)
ё Ибриён 6:18
«барои Худо дурӯғ гуфтан ғайриимкон аст»
ва инчунин дар Титус 1:2 зикр шудааст. Худои мо дурӯғ гуфта наметавонад, зеро Ӯ худаш Ҳақиқат аст!
Нишони фарқкунандаи дуюми он чизе, ки ҳақиқатро ташкил медиҳад, ин аст, ки он ҳукмронӣ мекунад. Ин маънои онро дорад, ки ҳақиқат мутлақ аст, Ҳақиқат калимаи аввал ва охиринро дорад, сухани ниҳоӣ! Ҳақиқат ҳеҷ гоҳ нисбӣ, худсарона ё шартӣ нест. Он дар муқобили касе, ки падари дурӯғҳо номида мешавад, қарор дорад (Юҳанно 8:44).
Баъзеҳо мегӯянд, ки ҳақиқати мутлақ вуҷуд надорад. Саволи хубе, ки ба одамоне, ки мегӯянд,
«Ҳақиқати мутлақ вуҷуд надорад» ин аст:
«Оё шумо аз ин комилан мутмаин ҳастед?» Агар онҳо «ҳа» гӯянд, онҳо изҳороти мутлақ додаанд — ки худи он мавҷудияти мутлақҳоро дар назар дорад. Онҳо мегӯянд, ки худи далели он, ки ҳақиқати мутлақ вуҷуд надорад, ягона ҳақиқати мутлақ аст.
Чизи сеюме, ки мо дар бораи ҳақиқат гуфта метавонем, ин аст, ки он воқеӣ ва аслӣ аст, яъне он вуҷуд дорад ва объективӣ аст. Ҳақиқат субъективӣ нест ва аз шароит вобаста нест. Онро донистан мумкин аст, Худованд Исо гуфт,
«ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард» (Юҳанно 8:32).
Баъд, ҳамаи Ҳақиқат якҷоя қарор дорад, яъне Ҳақиқат ягона аст. Дар Юҳанно 18:37, Юҳанно 8:32, 14:6 Худованд Исо дар бораи ҲАҚИҚАТ сухан гуфт, на дар бораи ҳақиқат ё яке аз бисёр ҳақиқатҳо. Китоби Муқаддас дар бораи ҳақиқати шумо ва ҳақиқати ман ё ин ки ҳақиқат мувофиқи шумо ҳеҷ чиз намедонад. Он танҳо дар бораи ЯК Ҳақиқат, ҲАҚИҚАТ медонад!
Панҷум, он чизе ки Ҳақиқат аст, ҳеҷ гоҳ тағйир намеёбад! Ҳамон тавре ки Худо худаш тағйирнопазир аст (Малокӣ 3:6) ва Худованд Исо Каломи зинда дирӯз, имрӯз ва абадӣ яксон аст (Ибриён 13:8), Ҳақиқат тағйир намеёбад. Забурнавис эълон кард,
«Эй Худованд, каломи Ту то абад дар осмон муқаррар шудааст» (Забур 119:89).
Ишаъё гуфт,
«Алаф хушк мешавад, гул пажмурда мешавад, аммо каломи Худои мо то абад меистад» (Ишаъё 40:8).
Худованд Исо таълим дод,
«Зеро ба ростӣ ба шумо мегӯям, то осмон ва замин нагузарад, як ҳарф ё як нуқта аз шариат ҳаргиз нахоҳад гузашт, то ҳама иҷро шавад» (Матто 5:18).
Хусусияти шашуми Ҳақиқат дар он аст, ки он талабот мегузорад ё ба ибораи дигар, он дорои қудрат аст. Забурнавис гуфт,
«Тамоми каломи Ту ҳақиқат аст, ва ҳар як ҳукми одилонаи Ту то абад боқӣ мемонад» (Забур 119:160).
Паёми Китоби Муқаддас, ки аз ҷониби Худо нафас кашида шудааст, ваҳй дар шакли хаттӣ мебошад. (2 Тимотиюс 3:15-16). Танҳо як манбаи хаттии Худо вуҷуд дорад, ва танҳо як асоси қудрат барои халқи Худованд дар Калисо вуҷуд дорад ва он Ҳақиқат аст.
Чизи дигаре, ки мо бояд зикр кунем, ин аст, ки Ҳақиқат амиқ таъсир мерасонад,
«Зеро каломи Худо зинда ва пурқувват аст, ва аз ҳар шамшери дудама тезтар аст, то ба тақсимоти ҷон ва рӯҳ, ва буғумҳо ва мағзи устухон мерасад, ва фикрҳо ва ниятҳои дилро фарқ мекунад» (Ибриён 4:12).
Каломи Худо зинда аст, зеро Худо Худои зинда аст (Ибриён 3:12). Худованд Исо гуфт,
«Худи калимаҳое, ки Ман ба шумо гуфтам, рӯҳ ва ҳаёт мебошанд» (Юҳанно 6:63). Дар масали Коранда, Ӯ Каломи Худоро ба тухм монанд кард (Матто 13:1–23). Тухм, мисли Калом, як организми зинда аст, ки вақте паҳн ва дар хоки ҳосилхез шинонда мешавад, ҳаёти фаровон ба вуҷуд меорад.
Истилоҳи «фаъол» дар Ибриён 4:12 маънои «самаранок, пурқувват, истеҳсолкунанда ё қодир ба истеҳсоли натиҷаи дилхоҳ»-ро дорад. Каломи Худо пурқувват, динамикӣ, нерӯбахш ва самаранок аст. Он дар ҳаёти имондорони ҳақиқӣ статикӣ ё бекор нест. Ҳавворӣ Павлус фаҳмонд, ки Каломи Худо
«дар шумо, ки имон доред, амал мекунад» (1 Таслӯникиён 2:13). Муаллифи Ибриён Каломи Худоро чунин тасвир кардааст:
«аз ҳар шамшери дудама тезтар аст». Павлус онро
«шамшери Рӯҳ, ки Каломи Худост» номид (Эфсӯсиён 6:17). Ҳамчун шамшери тез ва дудама, Каломи Худо силоҳи муҳофизатии қатъии мо бар зидди ҳамлаҳои душмани рӯҳонӣ мебошад. Вақте ки Шайтон Худованд Исоро дар биёбон васваса кард, Худованд шамшери Каломи Худоро барои муқобила бо ҳамлаҳои иблис истифода бурд (Матто 4:4).
Хусусияти ниҳоии фарқкунандаи Ҳақиқат дар он аст, ки он сарнавиштҳоро муайян мекунад. Гуфта шудааст, ки
«муносибати шумо ба ҳақиқат роҳи ҳаёти шуморо муайян мекунад». Вокуниши шахс ба ҳақиқат ба ҳар як соҳаи ҳаёт дар ин ҷо ва ҳозир таъсир мерасонад ва сарнавишти абадии онҳоро низ муайян хоҳад кард! Аз ин рӯ, Забурнавис Каломи Худоро чунин номид:
«чароғе ба пойҳои ман ва нуре ба роҳи ман» (Забур 119:105).
Қудрати Ҳақиқат
Дар паҳлӯи матни мо дар Юҳанно 18, порчаи дуюм, ки дар он мавзӯи ҳақиқат ба таври муфассал баррасӣ мешавад, дар Юҳанно 8 оварда шудааст. Дар бобҳои 8 ва 9 мо дар бораи Худованд Исо ҳамчун нури ҳақиқӣ дар муқоиса бо торикӣ меомӯзем. Ин омӯзишӣ аст, ки ин масъалаи нур ва ҳақиқат дар боби 8 даст ба даст мераванд, нур торикиро фош мекунад ва ҳақиқат он чиро, ки дурӯғ аст, фош мекунад. Дар асл, мо якчанд муқоисаҳоро дар боби 8 мебинем: файз бар зидди шариат (оятҳои 1-11), нур бар зидди торикӣ (оятҳои 12-20), ҳаёт бар зидди марг (оятҳои 21-30), озодӣ бар зидди ғуломӣ (оятҳои 31-47) ва шараф бар зидди бешарафӣ (оятҳои 48-59).
Зане, ки дар ҳолати зино дастгир шуд, заминаи мавзӯи ҳақиқати моро мегузорад. Агар ин пешвоёни динӣ дар бораи нигаронии худ ба шариат самимӣ мебуданд, онҳо мардро мувофиқи Ибодат 20:10 ҳозир мекарданд. Дар назари аввал шояд аҷиб тобад, ки Худованди мо дар охири ин вохӯрӣ эълон мекунад,
«Ман нури ҷаҳон ҳастам. Ҳар кӣ Маро пайравӣ кунад, дар торикӣ роҳ нахоҳад рафт, балки нури ҳаёт хоҳад дошт». Ӯ инро гуфт, зеро Ӯ ҳолати аслии дилҳои онҳоро фош мекард.
Сипас, бахши навбатии боби 8 ба таълимоти Худованд Исо ҳамчун нури ҷаҳон (8:13-32) бахшида шудааст. Дар ин бахш мо се изҳоротро мешунавем, ки бо изҳороти дар боқимондаи боб овардашуда мувофиқат мекунанд.
Аввалан, фарисиён ба Ӯ гуфтанд,
«Ту дар бораи Худат шаҳодат медиҳӣ; шаҳодати Ту ҳақиқӣ нест». Худованд ба онҳо ҷавоб медиҳад,
«Ҳатто агар Ман дар бораи Худам шаҳодат диҳам ҳам, шаҳодати Ман ҳақиқӣ аст, зеро Ман медонам, ки аз куҷо омадаам ва ба куҷо меравам; аммо шумо намедонед, ки Ман аз куҷо омадаам ва ба куҷо меравам. Шумо мувофиқи ҷисм доварӣ мекунед; Ман ҳеҷ касро доварӣ намекунам. Ва агар Ман доварӣ кунам ҳам, доварии Ман ҳақиқӣ аст; зеро Ман танҳо нестам, балки бо Падар, ки Маро фиристодааст, ҳастам. Дар шариати шумо низ навишта шудааст, ки шаҳодати ду мард ҳақиқӣ аст. Ман Ҳастам, ки дар бораи Худам шаҳодат медиҳам, ва Падар, ки Маро фиристодааст, дар бораи Ман шаҳодат медиҳад». Ин мустақиман бо он чизе, ки Худованди мо дар оятҳои 31-32 мегӯяд, алоқаманд аст,
«Агар шумо дар каломи Ман бимонед, шумо дар ҳақиқат шогирдони Ман ҳастед. Ва шумо ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард». Онҳо аз ҷониби ҷаҳолат ғулом буданд ва Ӯ озодии ҳақиқатро пешниҳод мекунад.
Дуюм, баъдтар дар ин муқовимат, Худованди мо эълон кард,
«Ман меравам, ва шумо Маро ҷустуҷӯ хоҳед кард, ва дар гуноҳи худ хоҳед мурд. Ба куҷое ки Ман меравам, шумо омада наметавонед». Аммо фарисиён аз роҳ баромада гуфтанд,
«Оё Ӯ худро мекушад, зеро мегӯяд: «Ба куҷое ки Ман меравам, шумо омада наметавонед»?» Аммо баъдтар Ӯ ишора мекунад,
«Ба ростӣ ба шумо мегӯям, ҳар кӣ гуноҳ мекунад, ғуломи гуноҳ аст. Ва ғулом дар хона то абад намемонад, балки писар то абад мемонад». Дар ҳамаи ин, Худованд Исо дар бораи онҳое сухан меронад, ки аз ҷониби гуноҳ ғулом шудаанд (ояти 21), аммо Ӯ озодиро аз гуноҳ пешниҳод мекунад (оятҳои 34-36).
Сипас Худованд ба онҳо мегӯяд,
«Шумо аз поён ҳастед; Ман аз боло ҳастам. Шумо аз ин ҷаҳон ҳастед; Ман аз ин ҷаҳон нестам. Аз ин рӯ, Ман ба шумо гуфтам, ки шумо дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд; зеро агар шумо имон наоваред, ки Ман Ҳастам, шумо дар гуноҳҳои худ хоҳед мурд». Худованд Исо мехост ба онҳо таъсир расонад, ки онҳо аз ҷониби марг ғулом буданд ва Ӯ озодиро аз марг пешниҳод мекард,
«Аз ин рӯ, агар Писар шуморо озод кунад, шумо дар ҳақиқат озод хоҳед буд» (ояти 36).
Онҳо дар миёни ин баҳс саволе дода буданд,
«Ту кистӣ?» Ва Исо ба онҳо гуфт,
«Ҳамон чизе, ки Ман аз аввал ба шумо мегуфтам. Ман бисёр чизҳо дорам, ки дар бораи шумо бигӯям ва доварӣ кунам, аммо Он ки Маро фиристодааст, ҳақиқӣ аст; ва Ман ба ҷаҳон он чизҳоеро мегӯям, ки аз Ӯ шунидаам». Агар кас ин бобро бодиққат пайгирӣ кунад, мо ба таври возеҳ мебинем, ки Худованд Исо дар оятҳои 12, 18, 23, 24, 28 ва 36 илоҳияти худро даъво кардааст.
Ба робитаи байни ҳақиқат ва Писар диққат диҳед. Дар оятҳои 31-32 Худованди мо эълон кард,
«Агар шумо дар каломи Ман бимонед, шумо дар ҳақиқат шогирдони Ман ҳастед. 32 Ва шумо ҳақиқатро хоҳед донист, ва ҳақиқат шуморо озод хоҳад кард». Дар ояти 36 Ӯ мегӯяд,
«Аз ин рӯ, агар Писар шуморо озод кунад, шумо дар ҳақиқат озод хоҳед буд».
Ҳадди аққал ҳафт маротиба дар ин боб Худованди мо эълон кард, ки суханони Ӯ ҳақиқӣ буданд (8:13-14, 26, 31-32). Мо мехонем, ки ҳамчун Каломи муҷассам Ӯ пур аз файз ва ҳақиқат буд (Юҳанно 1:14). Ҳақиқат тавассути Ӯ омад,
«Зеро шариат тавассути Мусо дода шуд, аммо файз ва ҳақиқат тавассути Исои Масеҳ омад» (Юҳанно 1:17).
Ӯ Ҳақиқат аст, чунон ки Ӯ гуфт,
«Ман роҳ, ҳақиқат ва ҳаёт ҳастам. Ҳеҷ кас назди Падар намеояд, магар ба воситаи Ман» (Юҳанно 14:6).
Ҳамчун Ҳақиқат Ӯ метавонад моро озод кунад (Юҳанно 8:32-36; Ғалотиён 5:1). Ин ҳақиқат аст, ки моро ҷудо мекунад,
«Онҳоро бо ҳақиқати Ту муқаддас гардон. Каломи Ту ҳақиқат аст» (Юҳанно 17:17).
Хулоса
Пинҳон нест, ки имрӯз, чун ҳамеша, ҷанги зидди ҳақиқат идома дорад! Шайтон тактикаи худро тағйир надодааст. Аммо Павлус ба мо хотиррасон мекунад,
«то ки Шайтон аз мо истифода набарад; зеро мо аз найрангҳои ӯ бехабар нестем» (2 Қӯринтиён 2:11).
Аз худи аввал ӯ дар дили инсон дар бораи Каломи Худо шубҳа андохт,
«Оё Худо гуфтааст» (Ҳастӣ 3:1)? Ӯ мехоҳад Каломи Худоро таҳриф кунад, масалан, бодиққат муқоиса кунед, ки Шайтон дар Ҳастӣ 3:1 чӣ гуфтааст, ки Худо гуфтааст, бо он чизе ки Худо дар Ҳастӣ 2:16 воқеан гуфтааст. Ин таҳриф барои Ҳавво дар аз даст додани муносибаташ бо Худои худ дарро мекушояд. Вай воқеан аз каломе, ки Худо ба онҳо дода буд, дурӣ меҷӯяд, «ҳар»-ро тарк карда, калимаи «даст нарасонед»-ро илова мекунад ва Ӯ суханони Худоро бо роҳи аз байн бурдани калимаи «ҳатман» дар Ҳастӣ 2:17 нарм мекунад. Вақте ки мо ба Ҳастӣ 3:4 мерасем, вай ҳақиқатро комилан инкор кард.
Аз ин рӯ, Павлус ба Тимотиюс гуфт, ки
«Саъю кӯшиш намо, ки худро ба Худо писандида, коргаре, ки шарм надорад, дуруст баёнкунандаи каломи ростӣ нишон диҳӣ» (2 Тимотиюс 2:15).
Дар ин рӯзҳои охир ва душвор, мо бояд
«намунаи суханони солимро, ки аз ман шунидаӣ, дар имон ва муҳаббате, ки дар Исои Масеҳ аст, маҳкам нигоҳ дорӣ» (2 Тимотиюс 1:13).
Касоне хоҳанд буд, ки намехоҳанд ҳақиқатро бишнаванд, Павлус моро дар бораи ин рӯзҳо огоҳ карда, гуфт:
«Зеро замоне фаро хоҳад расид, ки онҳо таълимоти солимро таҳаммул нахоҳанд кард, балки мувофиқи хоҳишҳои худ, азбаски гӯшҳои хориш доранд, барои худ муаллимонро ҷамъ хоҳанд кард; ва гӯшҳои худро аз ҳақиқат дур хоҳанд кард ва ба афсонаҳо рӯ хоҳанд овард» (2 Тимотиюс 4:3-4).
Ин рӯзҳо бешубҳа фаро расидаанд ва ҳақиқат муҳим аст, аз ин рӯ мо бояд
«Каломро мавъиза кун! Дар мавсим ва берун аз мавсим омода бош. Бо тамоми сабру тоқат ва таълим бовар кунонед, сарзаниш кунед, насиҳат кунед» ва
«дар ҳама чиз ҳушёр бош, ба ранҷу азоб тоб овар, кори башоратдиҳандаро ба ҷо овар, хизмати худро иҷро кун» (2 Тимотиюс 4:2, 5).
