Нақши масеҳӣ Дар ҷаҳон ва Даъвати осмонӣ
«Бинобар ин, эй бародарони муқаддас, шарикони даъвати осмонӣ...» —Ибриён 3:1 JND
Ҳар як имондори ҳақиқӣ ба Худованд Исои Масеҳ шарики даъвати осмонӣ аст. Ин моҳияти масеҳият аст ва он чизест, ки ӯро ҳамчун масеҳӣ фарқ мекунад. Инро дар бораи ҳеҷ як имондори Аҳди Қадим гуфтан мумкин набуд, новобаста аз он ки ӯ то чӣ андоза содиқ ё вафодор буд. «Шогирдонро бори аввал дар Антиохия масеҳӣ номиданд» (Аъмол 11:26). Ҳар як исроилии ҳақиқӣ медонист, ки мероси ӯ дар Замини ваъдашуда аст. Ӯ, илова бар ин, медонист, ки ҳамаи ваъдаҳо ва баракатҳо дорои хислати заминӣ буда, ба замине, ки аз ширу асал фаровон буд, алоқаманд буданд (Хуруҷ 3:17). Ҳатто ваъдаи омадани Масеҳ ба барқарор шудани Исроил дар замин зери ҳукмронии одилонаи Ӯ, ки замони шукуфоӣ ва баракати бемислро меорад, алоқаманд буд. Ин замонест, ки ҳанӯз дар оянда аст, ки ҷаҳон ҳеҷ гоҳ шоҳиди он набудааст, аммо ба зудӣ хоҳад дид, вақте ки Масеҳ, Масеҳи ҳақиқӣ, риштаи ҳукуматро ба даст гирифта, ҳуқуқҳои Худро дар Исроил ва тамоми ҷаҳон барқарор хоҳад кард (Ишаъё 11-12).
Нақши мо
Навиштаҳои дар боло зикршуда ба мо кӯмак мекунанд, ки нақши худро дар ин ҷаҳон дарк кунем ва ба даъвати осмонии худ мувофиқат кунем. Исроилӣ наметавонист он чизеро, ки ҳанӯз ошкор нашуда буд, дарк кунад. Ва даъвати осмонӣ, ки дар Навиштаҳо зикр шудааст, ба исроилӣ ҳамчун чунин муроҷиат намекунад, балки ба имондорон, ҳам яҳудиён ва ҳам ғайрияҳудиён – онҳое, ки бо имон Исои Масеҳро ҳамчун Наҷотдиҳанда ва Худованди худ эътироф мекунанд. Мутаассифона, мо масеҳиён майл дорем, ки даъвати осмониро танҳо ҳамчун ҷои хушбахтӣ бубинем, ки дар оянда, вақте ки моро ба тарк кардани ин ҷаҳон даъват мекунанд, абадиятро дар осмон мегузаронем. Мо дар ҳақиқат миннатдорем, ки ба ҷои азоб намеравем, аммо дар айни замон мо аксар вақт ҳамчун мардуми ин ҷаҳони ҳозира зиндагӣ мекунем, ки умедворем аз он бештар истифода барем. Оё ин ҳама чизест, ки ҳангоми сухан дар бораи даъвати осмонии мо дар назар дошта мешавад?
Аз тарафи дигар, мо метавонем фикр кунем, ки бо ҷалб шудан ба корҳои ин ҷаҳон мо метавонем ба пешгирии мавҷи бадии ахлоқӣ кӯмак кунем ё ба масъалаҳо ва сиёсати ин ҷаҳон барои беҳтар шудан таъсир расонем. Аммо оё ин ба даъвати осмонии мо мувофиқат мекунад? Оё таъсири мо, гарчанде ки барои некӣ пешбинӣ шудааст, баръакс бесамар нахоҳад буд, чунон ки мо дар ҳаёти Лут дар Ҳастӣ 19 мебинем? Лут вақте ки ба он ҷо кӯчид, ба корҳои Садӯм ҷалб шуд (Ҳастӣ 13:10-11). Ӯ водиҳои серобро (материализм) ҷуст, сипас хаймаи худро ба сӯи Садӯм (шаҳри аз ҷиҳати ахлоқӣ фасод) гузошт ва ниҳоят дар дарвозаи Садӯм нишаст (ба сиёсати он ҷалб шуд – Ҳастӣ 19:1). Вақте ки ҳукми Худо бар шаҳр афтод, Лут натавонист домодҳои худро аз он наҷот диҳад. Чӣ огоҳии ҷиддӣ барои ҳамаи мо!
Эътирози дигаре, ки баъзан ба миён меояд, ин аст, ки азбаски мо на танҳо як қисми Калисо (ширкати осмонӣ), балки дар салтанат низ ҳастем, мо дар назди ҳамватанони худ ӯҳдадорӣ дорем. Ҳавворӣ Павлус ин ӯҳдадориро ҳатман дарк кард, вақте ки ба румиён навишт, ки ӯ «ҳам ба юнониён ва ҳам ба ваҳшиён; ҳам ба доноён ва ҳам ба бехирадон қарздор» буд (Румиён 1:14). Ин масъулият, аммо, ҳаввориро ба ҳеҷ як кори ин ҷаҳон ҷалб накард, балки ӯро ба шитоби наҷот додани ҷонҳо аз қудрати он ва аз ҳукмронии Шайтон (Эфсӯсиён 2:2-3) водор кард, то онҳоро ба он соҳае, ки Масеҳ ҳукмронӣ мекунад – салтанати осмон – биёрад. Ин соҳаест дар рӯи замин, ки ҳуқуқҳои Масеҳ эътироф карда мешаванд, ҳатто дар ҳоле ки худи ҷаҳон ин ҳуқуқҳоро рад карда, Ӯро берун кардааст. Дар Дониёл 9:26 мехонем, ки Масеҳ қатъ карда мешавад, ки дар ин ҷаҳон барои Худаш чизе надорад. Он ки дар рӯи замин рад карда шуд, ҳоло дар осмон баланд бардошта шудааст (Забур 110:1), ва имон ба боло нигоҳ мекунад, то Масеҳро дар ҷалол бубинад, ки дар он ҷо ба Ӯ садоқат медиҳад, дар ҳоле ки Ӯро дар радди Ӯ дар ин ҷо пайравӣ мекунад (Ибриён 2:8-9).
Асос барои шаҳодат
Ин маро ба нуқтаи навбатӣ мебарад, ки хеле муҳим аст: Даъвати осмонии мо дар асл ба радди Масеҳ дар рӯи замин асос наёфтааст, балки бештар ба вуруди пирӯзмандонаи Ӯ ба худи осмон асос ёфтааст. Ҳатто як яҳудии худотарс дар давраи мусибат Масеҳи радшудаи худро пайравӣ хоҳад кард, ки интизори зуҳури Ӯ ҳамчун Офтоби Адолат бо шифо дар болҳои Ӯст (Малокӣ 4:2). Ӯ инро дар рӯи замин интизор аст ва ҳеҷ гоҳ фикр намекунад, ки барои иҷрои он ба осмон равад. Чӣ тавре ки умедҳои Исроил бо Масеҳе, ки ба замин меояд, то ҳуқуқҳои Худро дар ин ҷо барқарор кунад, алоқаманданд, қисми ҳозира ва умеди масеҳӣ бо Масеҳе, ки ба ҷалол, яъне худи осмон дар ҳузури Худо рафтааст, алоқаманд аст. Ва азбаски Масеҳи осмонӣ вуҷуд дорад, даъвати осмонӣ ва Калисои осмонӣ низ вуҷуд дорад.
Биёед ба чанд Навиштаҳо назар андозем, ки ба ин далели аҷиб мустақиман алоқаманданд. Дар Юҳанно 17:4-5 мефаҳмем, ки пас аз он ки Масеҳ Падарро ҷалол дод ва кореро, ки ба Ӯ супурда шуда буд, ба анҷом расонд, Падар ҳоло Писарро ҷалол медиҳад. Вақте ки Масеҳ аз ин ҷаҳон ба назди Падар мерафт (Юҳанно 13:1), Худованд фикрҳо ва меҳрубониҳои шогирдонро ба осмон равона мекунад. Умедҳои шогирдон дар рӯи замин шикаста буданд – барқарор шудани салтанат дар қудрат ба вақти дертар мавқуф гузошта шуд. Аммо дар айни замон Ӯ ба онҳо моликияти беҳтар ва пойдорро дар иртибот бо Худаш дар он ҷалоли осмонӣ, ки Ӯ ба он дохил мешуд, кафолат медиҳад. Онҳо набояд инро дар оянда, агар вақте ки мемурданд, интизор мешуданд, балки ин барои онҳо як қисми ҳозира буд, ки ба имон маълум буд ва дар қудрати ҳаёти нав – ҳаёти абадӣ – аз ҷониби ҳамаи онҳое, ки Худои ҳақиқии ягона ва Исои Масеҳро, ки Ӯ фиристодааст, медонистанд, лаззат бурда мешуд (Юҳанно 17:2-3).
Ғайр аз ин, Худованд ба шогирдон ҳамчун онҳое муроҷиат мекунад, ки Падар ба Ӯ додааст аз ҷаҳон (Юҳанно 17:6), аммо на аз ҷаҳон, чунон ки Ӯ аз ҷаҳон нест (оятҳои 14,16). Дар ҳоле ки онҳо аз ин системаи ҷаҳонӣ нестанд, онҳо дар миёни хатарҳои зиёде дар ҷаҳон қарор доранд ва ба ғамхорӣ ва ҳифзи Падар аз бадии атрофашон ниёз доранд. Онҳо на танҳо аз нафрати душманонашон ва таъсироти бади атрофашон ҳифз карда шаванд, балки онҳо инчунин бояд дар шуур ва лаззат аз он муносибати наве, ки файзи Худо онҳоро дар он ҷой додааст, нигоҳ дошта шаванд. Сипас дар ояти 18 мефаҳмем, ки шогирд ба ҷаҳон фиристода шудааст, чунон ки Масеҳ ба ҷаҳон фиристода шуда буд, ва аз ин мо метавонем нақши масеҳиро дар ин ҷаҳон бубинем. Ӯ дар ин ҷо нест, ки кӯшиш кунад, ки беҳтар ё ислоҳ кунад, камтар аз он ки истисмор кунад, балки дар қудрати зинда бо сухан ва амал, бо кӯшишҳо ва муносибатҳои худ, бо тарзи идора кардани тиҷорати худ ё иҷрои вазифаҳо ва ӯҳдадориҳои худ – ба ибораи дигар, худи фазое, ки ӯ эҷод мекунад, нишон медиҳад, ки ӯ ба ҷаҳони дигар тааллуқ дорад, ҷаҳоне, ки Масеҳ маркази он аст. Бо ҳаёти ба ин тариқ зиндагӣ кардашуда ҷаҳон бовар хоҳад кард, ки Масеҳ Фиристодашуда аст (Юҳанно 17:21).
Танҳо бо Рӯҳи Муқаддас ин ягонагӣ бо Масеҳро донистан мумкин аст ва ба андозае, ки Рӯҳи Худо ҳаёти маро назорат мекунад, як ҳадаф, мақсад ва ният дар муошират бо Падар ва Писар хоҳад буд. Инро ҷаҳон хоҳад дид. Худо кунад, ки ин дар ҳар яки мо бештар дида шавад. Чӣ шаҳодати пурқуввате ин барои ҷаҳон хоҳад буд, ки Масеҳе, ки онҳо рад карданд, бо вуҷуди ин зинда аст ва дар имондор зиндагӣ мекунад!
Ҷанбаи дастаҷамъӣ
Пеш аз ба итмом расонидани ин, мо ба ҷанбаи дастаҷамъии даъвати осмонии худ дахл хоҳем кард. Дар Эфсӯсиён 3 ҳавворӣ Павлус дар бораи сирри Масеҳ ва Калисо сухан меронад, ки аз оғози ҷаҳон пинҳон буд, аммо сипас аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас, ки аз осмон фуруд омада буд, ошкор гардид. Чӣ файзи аҷиби Худост, ки фикр кунем, ки мо, ки дар ин ҷаҳон бе Худо ва бе умед будем, ҳоло ба иттиҳоди зинда бо Масеҳ, Писари ҷалолдори Инсон дар осмон оварда шудаем. Масеҳ дар ҳақиқат аз мурдагон эҳё шуда, дар дасти рости Худо ҷои баландтаринро гирифтааст. Ӯ ҳамчун Сарвар бар ҳама чизҳое, ки ба Калисо дода шудааст, баланд бардошта шудааст ва имондор ҳамчун нишаста дар Ӯ дида мешавад, ки Ӯ ҳоло дар худи осмон нишастааст. Мо ҳанӯз нишаста нестем бо Ӯ, аммо мо нишастаем дар Ӯ дар он ҷо (Эфсӯсиён 2:6). Ин чизе нест, ки мо бояд ба он ноил шавем, ва на чизест, ки мо танҳо дар омадани Худованд интизор шуда метавонем, балки ин ҳоло дар бораи ҳар як имондор ба Худованд Исои Масеҳ дуруст аст.
Фикрҳои хотимавӣ
Худо мехоҳад, ки ҳар як имондор дар фаҳмиши ин сирр донишманд бошад, зеро танҳо дар он сурат имконпазир аст, ки ба ин даъвати мо мувофиқат кунем. Мо наметавонем ба ин бадан ҳамроҳ шавем, зеро мо аллакай аз ҷониби Рӯҳи Худо ҳамроҳ шудаем ва аъзои ягона Калисое ҳастем, ки Навиштаҳо эътироф мекунанд – бадани Масеҳ. Дар миёни нокомӣ, мушкилот барои ҳар як имондор боқӣ мемонад, ки мувофиқи ҳақиқати Худо, ки дар Каломи Ӯ ошкор шудааст, амал кунад. Каломи Худо бетағйир мемонад. Масеҳ ҳанӯз Сарвари зиндаи Калисо дар осмон аст, ва Рӯҳи Худо ҳанӯз дар миёни халқи наҷотёфтаи Ӯ сокин аст. Барои чунин замоне файзи фаровон мавҷуд аст. Ҳар як имондори инфиродӣ, ки ин ҳақиқатҳои бузургро бо имон қабул мекунад, метавонад ҳамчун шаҳрванди осмонӣ зиндагӣ кунад, «ҳамчун чароғҳо дар ҷаҳон, каломи ҳаётро мустаҳкам нигоҳ дошта» (Филиппиён 2:15-16).
