«Худои ҳар гуна файз.» (1 Петрус 5:10)
«Бо файзи Худо — ман ҳастам он чизе ки ҳастам!» (1 Қӯринтиён 15:10) — Ин эътирофи абадии имондор аст. Файз ӯро ҳамчун як исёнгар бар зидди Худо ёфт — он ӯро ҳамчун як писар и Худо мегузорад! Файз ӯро дар дарвозаҳои дӯзах саргардон ёфт — он ӯро дар дарвозаҳои Биҳишт мегузорад! Файз нақшаи Наҷотро таҳия кард. Адолат ҳеҷ гоҳ намекард; Ақл ҳеҷ гоҳ наметавонист. Ва ин файз аст, ки он нақшаро иҷро мекунад. Ҳеҷ гунаҳкоре ҳеҷ гоҳ Худоро намеҷуст — магар «бо файз.»
Буттаҳои Адан қабри Одамро исбот мекарданд — агар файз ӯро даъват намекард. Шоул ҳаёти худро ҳамчун таъқибкунандаи мағрур ва худписанд мегузаронд ва мемурд — агар файз ӯро паст намекард. Дузди дар салиб дашномҳои худро идома медод — агар файз забони ӯро боздошта, онро барои ҷалол мутобиқ намекард.
«Аз чӯби гиреҳдор,» мегӯяд Рутерфорд, «Худо метавонад зарфҳои раҳматро барои хидмат дар қасри баланди ҷалол созад!»
«Ман омадам, ман дидам, ман ғалаба кардам!» метавонад аз ҷониби Наҷотдиҳанда дар ҳар як ёдгории файзи Ӯнавишта шавад.
«Ман назди гунаҳкор омадам; ман ба ӯ нигоҳ кардам ; ва бо нигоҳи муҳаббати қудратманд — ман ӯро ғалаба кардам!»
Имондор, ту имрӯз ситораи саргардон мебудӣ, ки барои он торикии абадӣ нигоҳ дошта шудааст! Ту бе Масеҳ — бе умед — бе насиб мебудӣ; агар файз туро даъват намекард ва файз туро маҷбур намекард! Ва ин файз аст, ки дар ин лаҳза туро «нигоҳ медорад.» Ту аксар вақт як Петрус будӣ — Худованди худро тарк кардаӣ — аммо боз ба Ӯ баргардонида шудӣ. Чаро ту як Демас ё як Яҳудонабудӣ?
«Ман барои ту дуо кардам — то имони ту ноком нашавад.»
Оё ин шарҳ ва мулоҳизаи худи ту дар бораи бозгашти ҳаёт нест:
«Аммо на ман — балки файзи Худо, ки бо ман буд!» (1 Қӯринтиён 15:10)
Кӯшиш кунед, ки вобастагии худро ба ин файз ҳар лаҳза дарк кунед. «Файзи бештар! файзи бештар!» бояд фарёди доимии шумо бошад. Таъминоти бепоёни Ӯ — бо эҳтиёҷи бепоёнишумо мутаносиб аст. Хазинаи файз, гарчанде ки ҳамеша холӣ мешавад — ҳамеша пур аст. Калиди дуо ки онро мекушояд — ҳамеша дар даст аст! Ва Бахшандаи Қодир и баракатҳои файз — ҳамеша «интизори файз кардан аст.» Ваъдаи сабтшуда ҳеҷ гоҳ бекор ё тағйир дода намешавад,
«Файзи Ман барои ту кофист.»
Хонанда! кӯшиш кунед, ки дар ин мавзӯи бепоён бисёр андеша кунед! Файзи Худо манбаи баракатҳои замонии хурдтар — инчунин баракатҳои рӯҳонии баландтар аст. Файз барои пораи нони ҳаррӯза — инчунин барои тоҷи ҷалоли абадӣ ҳисоб мешавад! Аммо ҳатто дар мавриди раҳматҳои заминӣ, ҳеҷ гоҳ КАНАЛИ файзро фаромӯш накунед: «ба воситаи Исои Масеҳ!»
Ин ширин аст, ки ҳар як баракатро, ҳатто хурдтарин ва хоксортарин нишонаи саховати илоҳӣ — бо салиби Ҷолҷото пайваст кунем — то баракатҳои маъмулии ҳаёт бо «нақши мехҳо!» мӯҳр зада шаванд. Ин онҳоро дучанд гаронбаҳо мегардонад, ки фикр кунем, «Ҳамаи ин аз Исо сарчашма мегирад!»
Бигзор дигарон бо раҳматҳои беаҳди Худо қаноат кунанд. Бигзор ман ҳамчун фарзанди файз ва вориси ҷалол бигӯям: «Падари ман дар Осмон, имрӯз ба ман нони ҳаррӯзаи маро деҳ.» Дар «ҳамаи кофӣ будан дар ҳама чиз» ки аз ҷониби «Худои ҳамаи файз» ваъда шудааст, такя карда,
«Ман ҳам хоб меравам ва ҳам дар осоиштагӣ хоб мекунам, зеро танҳо Ту, эй Худованд, маро дар амният зиндагӣ мекунӣ!» (Забур 4:8)
