Малакут имрӯз дар куҷост?
Исо гуфт: «Агар касе аз нав таваллуд нашавад, Малакути Худоро дида наметавонад» (Юҳанно 3:3,5). Ба Дониёл дар бораи ин малакут гуфта шуд ва ба ӯ миқёси замони пешгӯии 70 ҳафта дода шуд. Равшан гардид, ки ҳамаи ин ба «Масеҳ Шоҳзода» вобаста аст, ки пас аз ҳафтаи шасту нӯҳум «бурида мешавад» (Дониёл 9:24-26). Ин дар Ҷолҷото иҷро шуд. Ҳафтаи ҳафтодум акнун интизори иҷрошавӣ аст, ки асри Калисо дар байни онҳо қарор дорад. Вақте ки шогирдон пурсиданд: «Худованд, оё Ту дар ин вақт малакутро ба Исроил барқарор хоҳӣ кард?» Худованд мустақиман ҷавоб надод, балки ба онҳо гуфт: «Ба шумо донистани замонҳо ва фаслҳое, ки Падар дар қудрати худ гузоштааст, нест» (Аъмол 1:6-7).
Дар ин асри ҳозира, ба воситаи Инҷил, Худо халқҳоро ба тавба даъват мекунад. Вақте ки Худованд ниҳоят пойҳои худро боз ба кӯҳи Зайтун мегузорад, танҳо он вақт бадӣ фурӯ нишонда мешавад ва пешгӯии Дониёл иҷро мегардад. Малакути Худо акнун дар дилҳо ва ақлҳои масеҳиён аст. Дар рӯзе, ки меояд, он дар рӯи замин барпо хоҳад шуд. Он гоҳ халқи Худо сарватманд хоҳад шуд ва қудрати бузург хоҳад дошт: «Аҳсан, эй бандаи нек ва амин; ту бар чанд чиз амин будӣ, ман туро бар бисёр чизҳо ҳоким хоҳам кард. Ба шодии Худованди худ дохил шав» (Матто 25:21). Аммо масеҳиён ҳанӯз ҳукмронӣ намекунанд ва набояд ҳукмронӣ кунанд. Павлус такаббури қӯринтиёнро бо киноя сарзаниш карда, гуфт: «Шумо бе мо ҳамчун подшоҳон ҳукмронӣ кардед; ва ман аз Худо хоҳиш мекардам, ки шумо ҳукмронӣ кунед, то мо низ бо шумо ҳукмронӣ кунем» (1 Қӯринтиён 4:8). Равшан аст, ки рӯзе мо ҳукмронӣ хоҳем кард, аммо на ҳоло.
Пас, мо чӣ гуна бояд зиндагӣ кунем?
Масеҳиён раддияи Худованди худро мубодила мекунанд. Як суруди мазҳабӣ муносибати ҷаҳонеро, ки ба Худо муқобил аст, ба таври мувофиқ тасвир мекунад: «Худованди мо акнун рад карда шудааст ва аз ҷониби ҷаҳон рад карда шудааст, аз ҷониби бисёриҳо ҳанӯз нодида гирифта шудааст ва аз ҷониби камшуморон ба тахт нишастааст». Ҳамин тавр хоҳад буд, то он рӯзи пурҷалол, ки Ӯ бо ҳамаи муқаддасони худ бо шукӯҳ бармегардад, то адолати абадиро ба вуҷуд орад. Аммо то он вақт мо низ нафрат дорем ва суханони мо ҳамчун суханони девонагон масхара карда мешаванд. Мо дар ин ҷо «шаҳри доимӣ надорем» ва мо аз ин ҷаҳон мегузарем, на дар он ҷойгир мешавем. Мо бегонагон ва мусофирон ҳастем, ки ба шаҳре меравем, ки созанда ва офарандаи он Худост (Ибриён 13:14; Ибриён 11:13; 1 Петрус 2:11; Ибриён 11:10). Павлус инро тасдиқ карда, навишт: «Шаҳрвандии мо дар осмон аст, ки аз он ҷо мо низ Наҷотдиҳанда, Худованд Исои Масеҳро интизорем» (Филиппиён 3:20).
Ҳамаи ин чунин аст – ки мо бояд ба Худованд монанд бошем ва мо шаҳрвандони як қудрати хориҷӣ ҳастем – садоқати мо ба Худованд ва Малакути Ӯст. Азбаски мо ҳаёти ҷовидонӣ дорем, абадият аз замон муҳимтар аст. Азбаски мо дар ин ҷо мусофирон ва бегонагон ҳастем, мо ҳеҷ сабабе надорем, ки молҳо, шарафҳо ё сарвати ин ҷаҳонро қадр кунем, зеро ҳамаи ин чизҳо аз байн мераванд ва танҳо он чизе ки дар осмон захира шудааст, арзиши доимӣ дорад.
Касе метавонад пурсад: «Оё мо бояд ҳама чизро барои масеҳӣ шудан тарк кунем?» Ҷавоб «Не!» аст. Барои масеҳӣ шудан мо ба Худованд Исо рӯ меорем, эътироф мекунем, ки ҳама чизе ки мо дорем ва ҳастем, наметавонад наҷоти моро бихарад. Танҳо кори Ӯ дар Салиб метавонад ин корро кунад ва танҳо файз метавонад он чизеро, ки мо ба даст оварда наметавонем ва ҳеҷ гоҳ сазовор шуда наметавонем, ато кунад.
Ба ин маъно мо ҳама чизро тарк кардаем. Ин мавқеи онҳоест, ки наҷот ёфтаанд ва муқаддасони Худо номида мешаванд. Аммо, ҳарчанд Худо метавонист моро мустақиман ба осмон барад, дар ҳикмати худ Ӯ моро дар ин ҷо мегузорад, то мо ба Ӯ хидмат кунем ва ба ин васила барои худ дар осмон ганҷ ҷамъ кунем. Мо ин корро бо монанд шудан ба Худованд Исо мекунем. Ин аст он чизе ки Худо мехоҳад – моро бештар ба Писари худ монанд бубинад (Румиён 8:28-29).
Пас, биёед «барои худ ганҷҳоро дар рӯи замин ҷамъ накунед, ки дар он ҷо куя ва занг мехӯрад ва дар он ҷо дуздон даромада медузданд. Балки барои худ ганҷҳоро дар осмон ҷамъ кунед, ки дар он ҷо на куя ва на занг мехӯрад ва дар он ҷо дуздон даромада намедузданд: зеро дар куҷо ганҷи шумост, дили шумо низ дар он ҷо хоҳад буд» (Матто 6:19-21).
Павлус моро ҳушдор медиҳад, ки «муҳаббати пул решаи ҳамаи бадиҳост» (1 Тимотиюс 6:10). Мо аз худи Худованд кафолат дорем, ки ниёзҳои мо таъмин хоҳанд шуд (Филиппиён 4:19). Бунян ба мо тасвири равшани ҷозибаҳои ин ҷаҳонро дар Ярмаркаи беҳудагӣ, ҷои хаёлие, ки дар роҳи мусофирон дар «Пешрафти мусофир»-и ӯ қарор дошт, медиҳад. «Аз ин рӯ, дар ин ярмарка ҳама гуна молҳо, аз қабили хонаҳо, заминҳо, тиҷоратҳо, ҷойҳо, шарафҳо, унвонҳо, кишварҳо, салтанатҳо, шаҳватҳо, лаззатҳо ва лаззатҳои ҳама гуна фурӯхта мешаванд». Бунян медонист, ки барои Худованд азоб кашидан чӣ маъно дорад. Ӯ ба мо тасвири ҳақиқии беарзишии он чизеро, ки ин ҷаҳон пешниҳод мекунад, медиҳад. Юҳанно розӣ аст: «Ҷаҳонро дӯст надоред, на чизҳоеро, ки дар ҷаҳон ҳастанд. Агар касе ҷаҳонро дӯст дорад, муҳаббати Падар дар ӯ нест» (1 Юҳанно 2:15).
Салиб ва шогирдӣ
Вақте ки Худованд шогирдони худро даъват кард, гуфт: «Маро пайравӣ кунед» (Матто 4:18-19). Мо аз он моҳигироне, ки Худованд даъват карда буд, фарқ надорем. Барои мо душвор аст, ки робитаҳои худро бо ҷаҳон қатъ кунем ва ба Рӯҳи Худо эътимод кунем, ки Ӯ моро ба куҷо ва чӣ гуна роҳнамоӣ хоҳад кард. Мо махлуқоти замин ҳастем ва барои мо ба номаълум қадам гузоштан ва аз Марди Ғамҳо пайравӣ кардан ташвишовар аст. Шогирдӣ дар бораи муваффақият дар ин ҷаҳон, на мавқеъ, пешрафт ва мақом нест. Ин дар бораи пул ва дороиҳо нест. Ин дар бораи ғам, азоб ва нафрат аз ҷониби ҷаҳонест, ки моро аблаҳ мешуморад.
Ҳарчанд омӯзиши мунтазами Китоби Муқаддас барои шогирдии ҳақиқӣ муҳим аст, ҳар рӯз бардоштани Салиб низ ба ҳамин андоза муҳим аст. Дар ҳақиқат, ин аст он чизе ки Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ва агар мо ин корро накунем, Китоби Муқаддасро намефаҳмем. Роҳи Салиб бо чизҳои ин ҷаҳон ба осонӣ мувофиқат намекунад. Мо бояд дар хотир дорем, ки маҳз ҳокимони ин ҷаҳон Худовандро салиб карданд. Павлус навишт: «Мо ҳикмати Худоро дар сирре мегӯем». Ин «ҳикмати пинҳонӣ буд, ки Худо пеш аз асрҳо барои ҷалоли мо муқаррар карда буд: ки ҳеҷ яке аз шоҳзодагони ин аср намедонист: зеро агар медонистанд, Худованди Ҷалолро салиб намекарданд» (1 Қӯринтиён 2:6-8).
Ҷавони сарватманде назди Исо омада пурсид: «Устоди нек, чӣ кор кунам, то ҳаёти ҷовидониро мерос гирам?» Пас аз он ки Худованд ба ӯ гуфт, ки ба аҳком итоат кунад, танҳо онҳоеро, ки ба дигар одамон дахл доранд, зикр кард, ҷавон гуфт, ки онҳоро аз ҷавонӣ риоя кардааст. Худованд ба ӯ гуфт: «Як чиз ба ту намерасад: бирав, ҳар чизе ки дорӣ, фурӯш ва ба камбағалон деҳ, ва дар осмон ганҷ хоҳӣ дошт; ва биё, салибро бардор ва Маро пайравӣ кун» (Марқӯс 10:17-22).
Худованд фаҳмонд, ки барои сарватмандон ба Малакути Худо дохил шудан чӣ қадар душвор аст. Ҳамин тавр бо он ҷавон буд; ӯ ғамгин рафт, зеро наметавонист ба мушкилоти шогирдӣ, ба пайравӣ аз Исо рӯ ба рӯ шавад. Шояд аз ин рӯ Павлус ба қӯринтиён фаҳмонд: «Шумо даъвати худро мебинед, эй бародарон, ки на бисёре аз хирадмандон аз рӯи ҷисм, на бисёре аз қавиён, на бисёре аз ашрофзодагон даъват шудаанд: Аммо Худо чизҳои аблаҳонаи ҷаҳонро интихоб кардааст, то хирадмандонро хиҷолат диҳад; ва Худо чизҳои заифи ҷаҳонро интихоб кардааст, то чизҳои қавиро хиҷолат диҳад; ва чизҳои пастсифати ҷаҳон, ва чизҳое, ки нафрат доранд, Худо интихоб кардааст, бале, ва чизҳое, ки нестанд, то чизҳоеро, ки ҳастанд, ба ҳеҷ чиз табдил диҳад: то ҳеҷ ҷисме дар ҳузури Ӯ фахр накунад» (1 Қӯринтиён 1:26-29).
Мо ба бузургӣ даъват нашудаем, балки ба заъф, беаҳамиятӣ ва камбизоатии нисбӣ. Аммо мо амният дорем; ҳеҷ кас наметавонад моро озор диҳад, ғорат кунад ё бикушад, агар Худо ба онҳо иҷозат надиҳад. Мо дар дасти Ӯ бехатар ҳастем; ва вақте ки вақти рафтани мо аз ин замин ба ватани мо мерасад, он ба таври интихоби Худо хоҳад буд.
Марг ва ғалаба
Вақте ки ба ҳокими ҷавони сарватманд гуфта шуд, ки Салибро бардорад, Худованд ӯро даъват мекард, ки воситаи раддияи худро аз ин ҷаҳон бардорад. Шайтон ва ҷаҳон моро як нороҳатӣ мешуморанд, ки бояд аз он халос шаванд, як хиҷолат, ки бояд аз он канорагирӣ кард. Шахсе, ки салибро мебардорад, барнамегардад. Ӯ барои пешрафт дар ин ҷаҳон, на муваффақият, умед надорад, зеро ӯ қарор аст қатл карда шавад. Ӯ интизори афв нест; ҳукм бароварда шудааст ва қарор аст иҷро шавад. Ӯ ин ҷаҳонро бо сафари яктарафа ба ҷаҳони беҳтар тарк мекунад.
Масеҳиёни салиббардор набояд худро роҳат ҳис кунанд, зеро ин ҷаҳон салтанати Шайтон аст. Юҳанно мегӯяд, ки «тамоми ҷаҳон дар бадӣ қарор дорад» (1 Юҳанно 5:19). Вақте ки Иблис «ҳамаи салтанатҳои ҷаҳон ва ҷалоли онҳоро» (Матто 4:8) пешниҳод кард, ба Исо гуфт: «зеро ин ба ман дода шудааст, ва ба ҳар кӣ хоҳам, медиҳам» (Луқо 4:6). Худованд инро рад накард, зеро ин ҳолати ин асри шарири ҳозира аст. Фарқияти равшантар байни ду салтанат вуҷуд надошт. Мо наметавонем дар байни онҳо қарор гирем. Мо наметавонем ҳардуро дошта бошем. Мо бояд интихоб кунем: «Ҳаёти инсон аз фаровонии чизҳое, ки ӯ дорад, иборат нест» (Луқо 12:15). Худованд ба мо боз як маслиҳат дод: «Касе ки ҳаёти худро ёбад, онро гум мекунад; ва касе ки ҳаёти худро барои Ман гум кунад, онро меёбад» (Матто 10:39).
Масеҳиён «бо Масеҳ мурдаанд» (Румиён 6:8) ва «ба гуноҳҳо мурдаанд» (1 Петрус 2:24). Дар айни замон мо «бо Ӯ эҳё шудаем» (Қӯлассиён 2:12) ва «ҳаёти мо бо Масеҳ дар Худо пинҳон аст» (Қӯлассиён 3:3). Барои бо Масеҳ зинда будан, мо бояд ба ҷаҳон мурда бошем. Ҳамон тавре ки Ӯ мурд ва эҳё шуд, мурда, мо «бо Ӯ зиндагӣ мекунем» (2 Тимотиюс 2:11).
Мулоҳиза дар бораи роҳҳое, ки ҳаёти масеҳӣ аз воқеияти Салиб тағйир меёбад, ҳар гуна идеяи созиш бо ҷаҳонро аз байн мебарад. Ҷаҳон Подшоҳи ҳақиқии худро хиёнат кард ва салиб кард ва интихоб кард, ки душмани худро дӯст дорад, на «Писари Худо, ки моро дӯст дошт ва худро барои мо дод» (Ғалотиён 1:4; Ғалотиён 2:20).
Вақте ки мо ҳар рӯз Салибро бардорем, мо ба пайравии Ӯ қадам мезанем. Ӯ акнун бо тоҷҳои қудрат тоҷдор аст, ва мо низ агар содиқ монем, чунин хоҳем шуд. Мо низ таҳти Ӯ ҳукмронӣ хоҳем кард. Мо, ки акнун гиря мекунем, шод хоҳем шуд, зеро худи Худо «ҳамаи ашкҳоро аз чашмони онҳо пок хоҳад кард; ва дигар марг нахоҳад буд, на ғам, на гиря, на дигар дард нахоҳад буд» (Ваҳй 21:4).
Аблаҳ набошед
Ҳанӯз вақти ҳукмронии мо бар ҷаҳон нарасидааст, аммо ба зудӣ хоҳад расид. Дар айни замон мо бояд ба Каломи Худо эътимод кунем ва дар бораи суханони Павлус ба Тимотиюс фикр кунем: «Худотарсӣ бо қаноатмандӣ фоидаи бузург аст. Зеро мо ба ин ҷаҳон чизе наовардем, ва мутмаин аст, ки чизе бурда наметавонем. Ва хӯрок ва либос дошта, бо он қаноатманд бошем» (1 Тимотиюс 6:6-8).
Чӣ аблаҳем мо, агар ҷаҳонро дӯст дорем ва ба дороиҳо ҳасад барем. Чӣ аблаҳем мо, агар мукофоти абадии худро барои лаззатҳои гузарандаи асри фасодшуда рад кунем. Чӣ аблаҳем мо, агар дар охир, ба ҳузури Худованд бо ҳеҷ чиз дохил шавем, гӯё ки мо танҳо аз оташе, ки ҳамаи дороиҳои моро фурӯ бурдааст, берун кашида шудаем. Чӣ аблаҳем мо, ки тамошо кунем, ки ҳамаи он чизе ки мо азиз медоштем, ҳамчун беарзиш, чӯби сӯхта, хасбеда ва пахолҳои ҳаёти беҳуда ба дуд меравад. Дар атрофи худ мо бародарон ва хоҳарони худро хоҳем дид, ки Худовандро то Ҷолҷото пайравӣ кардаанд ва аз дастони сӯрохшудаи Ӯ тоҷҳои худро мегиранд ва аз лабони Ӯ суханони «Аҳсан, эй бандаи нек ва амин»-ро мешунаванд. Чӣ аблаҳем мо, ки дар канор истода, тамошо кунем, ки онҳо бо ном дар ҳузури Падар эътироф мешаванд, дар ҳоле ки Худованд дар бораи мо чизе гуфтанӣ надорад. Оё мо мехоҳем, ки дар бораи мо танҳо гуфта шавад, ки мо «наҷот ёфтаем, аммо гӯё аз оташ» (1 Қӯринтиён 3:11-15). Чӣ аблаҳон!
