Ягона Худои ҳақиқӣ – Қисми 1
«Ту имон дорӣ, ки Худо яктост. Хуб мекунӣ.» — Яъқуб 2:19 NKJV
Танҳо як Худо ҳаст
Китоби Муқаддас, ки Каломи илҳомбахши Худост – ки ҳеҷ гоҳ тағйир наёфтааст ва ҳеҷ гоҳ тағйир нахоҳад ёфт – шаҳодат медиҳад, ки танҳо як Худо ҳаст. Ин як далели маълум аст, ки Китоби Муқаддас қадимтарин китоби мавҷуда аст. Ҳамин тавр, агар китоби дигаре ёфт шавад, ки шаҳодат медиҳад, ки Худо яктост, Китоби Муқаддас дар тасдиқи ин далел аз он пеш гузаштааст. Дар зер баъзе иқтибосҳо аз Китоби Муқаддас дар бораи он, ки Худо яктост, оварда шудаанд.
Аз Аҳди Қадим:
Пас, имрӯз бидон ва дар дили худ андеша кун, ки Худованд Худост дар осмони боло ва дар замини поён; дигаре нест (Такрори Шариат 4:39).
Ман Худованд ҳастам, ва дигаре нест; ғайр аз Ман Худое нест (Ишаъё 45:5).
Оё ҳамаи мо як падар надорем? Оё як Худо моро наофаридааст? (Малокӣ 2:10).
Бишнав, эй Исроил: Худованд Худои мост, Худованд яктост. Худованд Худои худро бо тамоми дили худ, бо тамоми ҷони худ ва бо тамоми қуввати худ дӯст хоҳӣ дошт (Такрори Шариат 6:4-5).
Аз Аҳди Ҷадид:
Навишта шудааст: «Худованд Худои худро ибодат хоҳӣ кард, ва танҳо Ӯро хидмат хоҳӣ кард» (Матто 4:10).
Як Худо ҳаст, ва ғайр аз Ӯ дигаре нест (Марқӯс 12:32).
Ту имон дорӣ, ки Худо яктост. Хуб мекунӣ (Яъқуб 2:19).
Ҳоло миёнарав танҳо барои як нафар миёнаравӣ намекунад, аммо Худо яктост (Ғалотиён 3:20).
Зеро як Худо ҳаст ва як миёнарав байни Худо ва одамон (1 Тимотиюс 2:5).
Маънои ягонагии Худо
Маълум аст, ки ягонагии Худо аз ягонагии инсон фарқ мекунад. Ягонагии инсон ӯро маҳдуд мекунад. Ҳамин тавр, барои як инсон дар як вақт дар ду ҷой будан имконнопазир аст. Аммо Худо метавонад дар тахти худ дар осмон ва дар ин ҷо дар рӯи замин дар як вақт бошад. Ин барои Худо на имконнопазир аст ва на душвор. Ва мо дар назар надорем, ки як қисми Ӯ дар осмон аст, дар ҳоле ки қисми дигар дар рӯи замин аст. Мо дар назар дорем, ки тамоми Худо бо тамоми ҷалоли худ метавонад дар тахти худ дар осмон бошад ва дар як вақт дар ин ҷо дар ин замин бошад.
Ин маҳз ҳамон чизест, ки вақте Масеҳ ба ин замин омад, рӯй дод. Китоби Муқаддас ба таври возеҳ мегӯяд, ки дар Масеҳ «тамоми пуррагии Худо ба таври ҷисмонӣ сокин аст» (Қӯлассиён 2:9). Инро мо Таҷассум меномем. Мо дар бораи мардони бузург ва подшоҳон шунидаем, ки либоси одамони камбағалро мепӯшиданд ва ба дидани камбағалон ба хонаҳояшон мерафтанд, бе он ки хизматгоронро бо худ гиранд, то камбағалонро натарсонанд ва то ниёзҳои онҳоро бубинанд ва ба онҳо кӯмак кунанд. Мо чунин мардонро қадр мекунем ва онҳоро барои фурӯтанӣ ва шарофаташон ситоиш мекунем. Ҳар қадар шахс бузургтар бошад, шарофати ӯ дар фурӯтанӣ ҳамон қадар бузургтар аст.
Аммо бузургтарин аз ҳама кист? Оё Худои Қодир нест? Ва шарифтарин кист? Оё Ӯ нест, ки ҳамаи онҳоро офаридааст? Пас, хулоса, Худо ба таври возеҳ эълон мекунад, ки «Худо яктост!» Аммо ягонагии Ӯ ба ягонагии инсон монанд нест, зеро Худо маҳдуд нест. Ва ақли инсон наметавонад умқи он чиро, ки илоҳият аст, дарк кунад. Аз ин рӯ, ба инсон мувофиқ аст, ки вақте ӯ он чиро, ки Худо дар бораи худ ошкор кардааст, баррасӣ мекунад, дар ҳайрат истад.
Он чиро, ки Худо ошкор кард
Инсон наметавонад дар бораи Худо ба таври ҳақиқӣ донад, магар тавассути ваҳйи илоҳӣ. Барои ақли маҳдуди инсон фаҳмидани табиати Худои бепоён имконнопазир аст. Аз ин рӯ, зарур буд, ки Худо худро ба мо тавассути навиштаҳои илоҳӣ ошкор кунад ва онҳоро аз ҳар гуна кӯшиши тағйир додани ҳатто як калима ё як ҳарф муҳофизат кунад. Мутмаин аст, ки Каломи Худо абадӣ мемонад, чунон ки пайғамбар кайҳо гуфта буд: «Эй Худованд, Каломи Ту дар осмон то абад устувор аст» (Забур 119:89). Ва Аҳди Ҷадид эълон мекунад, ки «Каломи Худо ... зинда аст ва то абад мемонад» (1 Петрус 1:23).
Табиати Худо
Пеш аз он ки Масеҳ ба осмон сууд кунад, Ӯ ба шогирдонаш фармуд: «Ҳамаи қудрат дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст. Пас, биравед ва ҳамаи халқҳоро шогирд созед, онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед» (Матто 28:18-19). Аҳамият диҳед, ки Ӯ ба онҳо нагуфт: «ба исмҳои Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс». Ӯ гуфт: «ба исми» зеро он як ном аст – номи ҷалолманди ягона Худои ҳақиқӣ ва зинда.
Аммо касе метавонад эътироз кунад ва бигӯяд: «Чӣ тавр ин имконпазир аст? Чӣ тавр се метавонад як бошад?» Ин эътироз аз хатои бузурге бармеояд, ки кӯшиши татбиқи қоидаҳои физика ва математика ба Худои абадӣ аст. Дар ин ҷо хато ва сабаби бисёр нофаҳмиҳост. Худои Қодир, ки табиатро офаридааст ва ба он қоидаҳои математика ва дигар қонунҳои табииро таҳмил кардааст, худаш ба чунин қонунҳо тобеъ нест. Мо наметавонем ва набояд қонунҳои моддаи офаридашударо ба масъалаҳои рӯҳонӣ татбиқ кунем.
Падар, Писар ва Рӯҳулқудс: Як Худо
Пас, ба таври возеҳ, Китоби Муқаддас ба мо таълим медиҳад, ки танҳо як Худо ҳаст. Ҳоло биёед бубинем, ки ин чӣ гуна бо зикри Падар, Писар ва Рӯҳулқудс дар ҳафт ҷой дар Китоби Муқаддас мувофиқат мекунад.
Исо гуфт, ки шогирдон бояд «ба исми (на исмҳои) Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс» таъмид гиранд (Матто 28:19). Ин як номи як Худост, чунон ки мо аллакай дидем.
Дар бораи имондорони ҳақиқӣ, ки Масеҳро дар дилҳои худ қабул кардаанд ва ба ин васила бо таваллуди нави рӯҳонӣ аз нав таваллуд шудаанд, Масеҳ гуфт: «Гӯсфандони Ман овози Маро мешунаванд, ва Ман онҳоро мешиносам, ва онҳо Маро пайравӣ мекунанд. Ва Ман ба онҳо ҳаёти ҷовидонӣ медиҳам, ва онҳо ҳеҷ гоҳ нобуд нахоҳанд шуд; ва ҳеҷ кас онҳоро аз дасти Ман нахоҳад рабуд. Падари Ман, ки онҳоро ба Ман додааст, аз ҳама бузургтар аст; ва ҳеҷ кас наметавонад онҳоро аз дасти Падари Ман бирабояд. Ман ва Падари Ман як ҳастем» (Юҳанно 10:27-30).
«Филиппус ба Ӯ гуфт: «Худованд, Падарро ба мо нишон деҳ, ва ин барои мо кофист». Исо ба ӯ гуфт: «Оё Ман ин қадар вақт бо шумо будам, ва ту Маро нашинохтӣ, Филиппус? Касе ки Маро дидааст, Падарро дидааст ... Ман дар Падар ҳастам, ва Падар дар Ман ... Падар, ки дар Ман сокин аст, корҳоро мекунад» (Юҳанно 14:8-10).
«Аммо шумо дар ҷисм нестед, балки дар Рӯҳ ҳастед, агар дар ҳақиқат Рӯҳи Худо дар шумо сокин бошад. Ҳоло агар касе Рӯҳи Масеҳро надошта бошад, ӯ аз Ӯ нест» (Румиён 8:9). Ин маънои онро дорад, ки ӯ ба Масеҳ тааллуқ надорад. Рӯҳулқудси Худо низ аз сабаби ягонагии Худо «Рӯҳи Масеҳ» номида мешавад.
«Аммо чунон ки навишта шудааст: «Чашм надидааст, ва гӯш нашунидааст, ва ба дили инсон дохил нашудааст, чизҳое, ки Худо барои онҳое, ки Ӯро дӯст медоранд, омода кардааст». Аммо Худо онҳоро ба мо тавассути Рӯҳи Худ ошкор кардааст ... Ин чизҳоро мо низ мегӯем ... ки Рӯҳулқудс таълим медиҳад» (1 Қӯринтиён 2:9-13). Ҳамин тавр, Рӯҳулқудс ба таври такрорӣ дар Каломи Худо ҳамчун Рӯҳи Худо зикр шудааст.
«Аммо Петрус гуфт: «Ҳанониё, чаро Шайтон дили туро пур кард, ки ба Рӯҳулқудс дурӯғ гӯӣ ... Ту ба одамон дурӯғ нагуфтӣ, балки ба Худо» (Аъмол 5:3-4). Ҳамин тавр, мо мебинем, ки дурӯғ гуфтан ба Рӯҳулқудс дурӯғ гуфтан ба Худост, зеро Рӯҳулқудс Худост ва бо Падар ва Писар як аст.
Исо гуфт: «Аммо агар Ман девҳоро бо Рӯҳи Худо берун кунам, албатта Малакути Худо ба шумо омадааст» (Матто 12:28). Ҳамин тавр, мо мебинем, ки Писар дар Падар аст ва Падар дар Писар аст. Рӯҳулқудс Рӯҳи Худо ва Рӯҳи Масеҳ аст. Инчунин оятҳое ҳастанд, ки бо изҳороти «Худованд чунин мегӯяд» оғоз мешаванд, ки дар ҷойҳои дигар бо «Рӯҳулқудс чунин мегӯяд» иқтибос оварда шудаанд.
Аз ин рӯ, мо мебинем, ки Китоби Муқаддас ба мо таълим медиҳад, ки Худо яктост, ва Падар, Писар ва Рӯҳулқудс якҷоя ягона Худои ҳақиқӣ ва зинда мебошанд. Мушкилот дар маҳдудияти ақли инсонии мо ва кӯшиши нодурусти таҳлили Худо ба ҳамон тарзе, ки мо моддаро таҳлил мекунем – мувофиқи қонунҳои физика, химия ва дигар илмҳост. Ин қонунҳо ба модда татбиқ мешаванд, аммо набояд ва ҳеҷ гоҳ наметавонанд ба Худо татбиқ шаванд.
