«Худованди Ҷалол» унвонест, ки дар ин ҷо Рӯҳ ба Ӯ додааст, ки дар Ӯ ҳамаи ҷалолҳои ахлоқӣ, расмӣ ва абадӣ бо тамоми дурахши худ медурахшанд. Ин калимаҳо дар Аҳди Ҷадид ду маротиба омадаанд.
Аввалан, дар робита бо рад кардани Худованд аз ҷониби бузургони ҷаҳон, пешвоёни ин асри ҳозира, ки агар онҳо он ҳикматеро, ки аз Худост, доштанд, «Худованди ҷалолро салиб намезаданд» (1 Қӯринтиён 2:8). Ӯ буд, ва Ӯ ҳаст, Масеҳи аз ҷаҳон радшуда ва аз осмон қабулшудаи Худо. Ҳарчанд ҳеҷ кас дар ин ҷаҳон ин қадар сазовори эҳтироми он, ин қадар комилан сазовори садоқати он набуд, ҷаҳон ба «Худованди Ҷалол» – на тоҷ ва асо, балки салиби ҷинояткор ва шарм дод.
Ӯ дар ҷаҳоне буд, ки дастҳояш сохта буданд, ва дар миллате, ки Ӯ барои баракат додан ва ҳукмронӣ кардан омада буд. Аммо худи Ӯро қабул накарданд, балки Ӯро берун карданд, даъвоҳои Ӯро рад карданд. Осмон Ӯро ба баландтарин курсии худ истиқбол кард ва Ӯро «Худованди ҳама» эълон кард, зеро Ӯро «бо ҷалол ва шараф» (Ибриён 2:9) дар рӯзи сууд карданаш тоҷдор кард. Ҳамин тавр мо мефаҳмем, ки Масеҳи салибшудаи Ҷолҷота «Худованди Ҷалол» дар осмон аст. Хушбахтӣ аст, ки инро бидонем, ва донистани онро эътироф кунем ва Ӯро Худованди худ эътироф кунем, дар ин замони рад кардани Ӯ аз ҷониби ҷаҳон.
Ҷалоли ахлоқии Ӯ
Аз ин ҷалолҳои Худованд, Калом ба мо махсусан дар бораи сетои онҳо сухан мегӯяд. Ҷалоли ахлоқии Ӯ, зебоӣ ва камолоти хислати Ӯ, ки дар ҳамаи суханон, корҳо ва роҳҳои Ӯ, вақте ки Ӯ аз ҷаҳон дар байни ҳамаи табақаҳои одамон мегузашт, медурахшид. Он «пинҳон карда намешуд». Мардум мегуфтанд, «Ӯ ҳама чизро хуб кардааст». Девонҳо Ӯро «Муқаддаси Худо» эътироф карданд. Ҳокими Рум шаҳодат дод, «Ман дар ин Мард ҳеҷ айбе намеёбам». Дузди мурда дар паҳлӯи Ӯ шаҳодат дод, «Ин Мард ҳеҷ хатое накардааст». «Мардуми оддӣ Ӯро бо хурсандӣ мешуниданд» (Марқӯс 12:2) ва эътироф мекарданд, «Ӯ ҳама чизро хуб кардааст» (Марқӯс 7:37).
Шогирдон ба Ӯ ҷалб шуда, пурсиданд: «Устод, куҷо зиндагӣ мекунӣ?» Онҳо «ҳама чизро» тарк карданд, то Ӯро пайравӣ кунанд. Нодон ва «сустдил» буданд, ки ба ҳама чизе, ки Ӯ таълим дода буд, бовар кунанд ва дар роҳе, ки Ӯ роҳнамоӣ мекард, пайравӣ кунанд, аммо онҳо барнамегаштанд, то дигар бо Ӯ роҳ нагарданд, чунон ки профессорони оддӣ мекарданд, ки бо Ӯ ҳеҷ робитаи ҳаётӣ надоштанд. Онҳо метавонистанд Ӯро тарк кунанд, агар мехостанд. Аммо вақте ки Ӯ аз онҳо пурсид: «Оё шумо ҳам меравед?» онҳо ҷавоб доданд: «Худованд, ба назди кӣ равем?» Аҳ! ин ҳамон буд. Ӯ баробар надошт. Ӯ ҳоло ҳам надорад. «Сарвари даҳ ҳазор» барои худаш, Ӯ дилҳои онҳоро ба даст овардааст ва онҳоро ба худ пайвастааст. Дар «Худованди ҷалол» ҷозибаи бузурге буд. Ӯ мардони дорои хислатҳои гуногун, дастовардҳои мухталиф, гуногунии зиёд дар мавқеи иҷтимоӣро ба худ ҷалб мекард ва дар атрофи худ нигоҳ медошт. Мардуми оддӣ, моҳигирони бесавод, мардони фарҳанг ва таҳсилот, деҳқонон ва коҳинон ҳама аз ҷозибаи Шахсияти Ӯ ҷалб мешуданд.
Оё Масеҳ ҷозибаи бузурги дилҳои мост? Оё мо метавонем бигӯем, ки бо мо чунин аст, эй маҳбубон? Ё ҷозибаҳои ҷаҳон ва васвасаҳои он муҳаббати моро ба даст меоранд ва эҳтироми моро талаб мекунанд, дар ҳоле ки нисбат ба «Худованди ҷалол» муҳаббати мо сард мешавад ва садоқати мо нимдил аст. Агар мо чунин ёбем, вақти он расидааст, ки таваққуф кунем, дилҳо ва роҳҳои худро тафтиш кунем, худро муоина кунем ва пайдо кунем, ки кадом хостгори бад он ҷойро дар мо ба даст меорад, ки аз рӯи ҳақ танҳо ба Худованди Ҷалол тааллуқ дорад.
Ҷалоли расмии Ӯ
Ҷалоли расмии Ӯ ҳамчун Наҷотдиҳанда, Чӯпон, Саркоҳин ва Сарвар, моро даъват мекунанд, ки «андеша кунем» (Ибриён 3:1) ва эътироф кунем. Даъвоҳои Ӯ бар мо ҳамчун Наҷотдиҳанда, ғамхории Ӯ барои мо ҳамчун Чӯпон, хидмати Ӯ нисбат ба мо ҳамчун Саркоҳин, ва таъминоти Ӯ барои мо ҳамчун Сарвар ва Манбаи ҳамаи баракатҳо, бешубҳа ба мо лозим аст, ва моро даъват мекунанд, ки Ӯро чунин истифода барем. Ва ҳар қадар ки мо Ӯро бештар истифода барем, ҳамон қадар ба Ӯ наздиктар хоҳем шуд. Муборак бод Номи Ӯ, Ӯ ҳамаи мост, ҳама барои мост, ҳамеша бо мост, ҳеҷ гоҳ моро фаромӯш намекунад, на, ҳатто барои як соат. Ҷалоли мо ин аст, ки чунин Масеҳе дошта бошем, ки дар бораи Ӯ мо бояд тавонем, ки аз таҳти дил, бо шодӣ ва ҳамеша эътироф кунем:
«Ӯ сарвари даҳ ҳазор аст» «Ӯ комилан зебост» «Ман ҳама чизро талафот меҳисобам, барои бартарии дониши Исои Масеҳ Худованди ман» «Мо Исоро бо ҷалол тоҷдор мебинем» (Ибриён 2:9).
Ҷалоли абадии Ӯ
Ҷалоли абадии Ӯ – «ҷалоле, ки Ӯ бо Падар пеш аз офариниши ҷаҳон дошт», он ҷалоли асосӣ, ғайриқобили интиқол, ки танҳо ба Ӯ тааллуқ дорад, ки на фаришта ва на инсон метавонад дар он шарик бошад. Мо онро «хоҳем дид» (Юҳанно 17:24) ва бо ибодат эътироф хоҳем кард (Ваҳй 5:11). Аммо ҷалолеро, ки Падар ба Ӯ додааст, мо шарик хоҳем шуд (Юҳанно 17:22; 1 Петрус 5:1). Калисо «бо ҷалол ороста» (Эфсӯсиён 5:27), на ҷалоли худаш, балки ҷалоли Ӯ, дар рӯзи омадани Ӯ беайб пешниҳод хоҳад шуд. Ва вақте ки Ӯ бо қудрат ва ҷалоли зоҳиршуда ба ҷаҳон бармегардад (Қӯлассиён 3:4), муқаддасони Ӯ «бо Ӯ» дар он ҷалол ҳамчун пайравон дар паси Ӯ зоҳир хоҳанд шуд (Ваҳй 19:14). Он ҷалолро муқаддасони Ӯ хоҳанд дошт ва дар тӯли асрҳои беохир дар назди ҳамаи ҷаҳонҳо намоиш хоҳанд дод (2 Таслӯникиён 1:10; Ваҳй 21:11).
Машғулияти дил бо Масеҳ ҳамчун Худованди ҷалол ва Дӯстдори ҷон, ин аст, ки аз чизҳои заминӣ дур мекунад. Ҷалоли дурахшони замин дар назди аълои Писари Худо пажмурда мешавад. Дил, ки ҳоло бо муҳаббат ва зебоии Масеҳ ба даст оварда шудааст, ҳеҷ гоҳ оромиш ё насиби худро дар чизҳои «зери офтоб» нахоҳад ёфт. Онҳо ҷалоле надоранд, ба сабаби ҷалоли Ӯ, ки бартарӣ дорад. Агар Ӯ набошад, ҳама чиз гум шудааст. Бо Ӯ, биёбон гул мекунад, ва сафари ба хона «мисли рӯзҳои осмон дар замин» хоҳад буд.
Ба шарик шудан дар ин ҷалоли абадӣ (1 Петрус 5:9) файз аллакай ҳамаи имондоронро даъват кардааст, ва ҳеҷ яке аз рамаи заифтарин дар он ҷо нахоҳад буд. Зеро оё ба мо дар Каломи абадӣ гуфта нашудааст, ки «онҳоеро, ки Ӯ сафед кард, онҳоро низ ҷалол дод» (Румиён 8:30). Ин аллакай дар нақшаи илоҳӣ чунин аст. Ва бешубҳа дар асл, ва дар таҷрибаи ҳамаи муқаддасон дар вақти муайян чунин хоҳад буд. Файзи ҳозира ва ҷалоли оянда ба таври тағйирнопазир алоқаманданд, ва ҳеҷ бадкоре наметавонад на пайвандеро, ки Худо худаш сохтааст, канда кунад, ва на ҳадафи бузургеро, ки Ӯ ташаккул додааст – ки Масеҳ ва халқи Ӯ «якҷоя ҷалол дода шаванд» – халалдор кунад.
