Мо Худоро барои ваҳйи Ӯ дар Навиштаҳо шукр мегӯем. Чӣ гуна раҳмдилии Ӯ нисбат ба гуноҳкорон, ки ба онҳо Каломи Худро додааст! Чӣ гуна нуре дар ҷаҳони торик! Бе Каломи Худо мо наметавонем бидонем, ки чӣ рӯй дода истодааст. Мо ҳатто он чизҳоеро, ки мебинем ва мешунавем, дуруст фаҳмида наметавонем. Мо қудрати дидани чизҳои рӯҳонӣ ва абадиро надорем. Онҳо дар паси пардае пинҳон шудаанд, ки онро ҳиссиёти ҷисмонӣ ва тафаккури табиии мо шикаста наметавонад. Микроскопҳои электронӣ ва телескопҳои кайҳонии олимон онҳоро дида наметавонанд. Бузургтарин мутафаккирон он пардаро шикаста наметавонанд. Каломи Худо ба мо мегӯяд, ки дар олами рӯҳонӣ дар паси парда чӣ рӯй дода истодааст ва ба мо ҳикмат медиҳад, то бифаҳмем, ки худи одамон чӣ кор карда истодаанд.
Муборизаи рӯҳонӣ
Иблис ин бӯҳронро барои иҷрои сирри беинсофӣ истифода мебарад, ки ин нақшаи гузоштани марди худ дар тахти ин ҷаҳон ва ибодат кардани ҳама одамон ба ӯ тавассути он мард аст (2 Таслӯникиён 2:1-12). Мо мебинем, ки ин нақша тавассути афзоиши қудрати ҳукумат бар ҳаёти одамон, тавассути пешрафти ҳукумати ҷаҳонӣ, тавассути вайроншавии динҳои кӯҳна ва паҳншавии шубҳаи динӣ, агностисизм ва атеизм, тавассути бонкдории ҷаҳонӣ ва ҷомеаи бепул, тавассути эҷоди хоҳиши як пешвои бузург ва бисёр чизҳои дигар пеш меравад.
Аммо мо бояд фаҳмем, ки корҳои иблис дар дасти Худо ҳастанд ва танҳо ба қадри иҷозати Худо пеш рафта метавонанд. Худо риштаи замонҳоро дар даст дорад ва гарчанде ки саҳна барои марди иблис омода шуда истодааст, ӯ наметавонад биёяд, то даме ки Монеъ аз роҳ дур карда нашавад.
«Ва акнун шумо медонед, ки чӣ чиз ӯро бозмедорад, то дар вақташ ошкор шавад. Зеро сирри беинсофӣ аллакай амал мекунад: танҳо ӯ, ки ҳоло монеъ мешавад» монеъ хоҳад шуд, то даме ки ӯ аз роҳ дур карда шавад. Ва он гоҳ он Шарир ошкор хоҳад шуд, ки Худованд ӯро бо рӯҳи даҳони худ нест хоҳад кард ва бо дурахши омадани худ маҳв хоҳад кард: Ҳатто ӯ, ки омаданаш пас аз кори Шайтон бо тамоми қудрат ва аломатҳо ва мӯъҷизаҳои дурӯғин аст» (2 Таслӯникиён 2:7-8).
Худо ин бӯҳронро барои иҷрои нақшаи абадии худ истифода мебарад, ки «дар идораи пуррагии замонҳо Ӯ ҳама чизро дар Масеҳ, ҳам он чи дар осмон аст ва ҳам он чи дар замин аст, дар як ҷо ҷамъ кунад; ҳатто дар Ӯ» (Эфсӯсиён 1:10). Ҳар як «замон» ё аср дар таърихи инсон замонест, ки Худо офаридааст ва дар он Худо ин нақшаи пурҷалолро иҷро мекунад.
Дар байни корҳои бешуморе, ки Худо мекунад, Ӯ бӯҳрони коронавирусро барои доварӣ кардани одамони ин ҷаҳон барои исёни саркашии онҳо ба Офаридгори худ ва тахмини онҳо, ки онҳо метавонанд мустақилона аз Он ки «мо дар Ӯ зиндагӣ мекунем, ҳаракат мекунем ва вуҷуд дорем» зиндагӣ кунанд, истифода мебарад. Худо ин бӯҳронро ҳамчун занги бедорӣ барои халқи худ ва калисоҳои худ истифода мебарад, то онҳоро барои дунявият ҷазо диҳад, то онҳоро аз эътимод ба чизҳое ғайр аз Худо дур кунад, то таваҷҷӯҳи онҳоро ба чизҳои абадӣ, аз зиёфатҳо ва селфиҳо ва шабакаҳои иҷтимоӣ ва беҳуда сарф кардани соатҳои бешумори гаронбаҳо ба беҳудагӣ ба таслим ва итоат ва муқаддасӣ ва ҷудоӣ равона кунад.
Худо бӯҳрони коронавирусро барои ёдрас кардани одамон аз марги худ ва барои овардани гуноҳкорон ба тавба ва имони наҷотбахш ба Исои Масеҳ истифода мебарад.
«Худованд дар бораи ваъдаи худ суст нест, чунон ки баъзе одамон сустиро мешуморанд; балки нисбат ба мо сабр дорад, намехоҳад, ки касе ҳалок шавад, балки ҳама ба тавба оянд» (2 Петрус 3:9).
Дар калисои мо, мо дидем, ки даҳ нафар дар давраи карантин ба Масеҳ тавассути табдили дубора таваллудшуда омаданд. Худо ин бӯҳронро барои анҷом додани кори худ дар ин асри ҳозира истифода мебарад, ки ин даъват кардани халқе барои номи Ӯ дар байни ҳама миллатҳост. Худо чизҳоро ба рӯйдоди бузурги навбатӣ дар барномаи абадии худ, ки ин Раптури муқаддасони калисо аст, ки пас аз он рӯзи Худованд меояд, наздиктар мекунад. Танҳо Ӯ медонад, ки ин кай рӯй медиҳад. Барои халқи Худо, он ҳамеша «наздик» аст. Пандемияи коронавирус ва вокуниши аҷиби ҷаҳонии карантин занги бузурги бедорӣ аз Худост!
Вокунишҳои дунявӣ ба бӯҳрон
Коммунистҳо ин бӯҳронро барои афзоиши қудрати тоталитарии худ, ки Худоро ғасб мекунад, бар бадан ва ақли одамон истифода мебаранд.
Сотсиалистҳо ин бӯҳронро барои афзоиши қудрати ҳукумат ва қудрати худ ва барои вобаста кардани одамон ба ҳукумат истифода мебаранд.
Бекорон ин бӯҳронро барои гирифтани кӯмакҳои бештар истифода мебаранд.
Қонуншиканон ин бӯҳронро барои афзоиши қонуншикании худ истифода мебаранд.
Тайёркунандагон ин бӯҳронро барои мустаҳкам кардани ғорҳои тайёркунандаи худ ва захира кардани силоҳҳои бештар ва барои ба худ овардани як ҳолати бузургтари тарсу ҳарос истифода мебаранд.
Назариячиёни тавтиа ин бӯҳронро барои исботи тавтиаҳои дӯстдоштаи худ ва барои ғарқ шудан дар онҳо истифода мебаранд.
Мухлисони гармшавии глобалӣ ин бӯҳронро барои пешбурди рӯзномаи кӯтоҳандешона ва афсонавии худ истифода мебаранд.
Соддалавҳон фикр мекунанд, ки бӯҳрон танҳо дар бораи пешвоёни ғамхор ва фидокор аст, ки одамонро аз коронавирус наҷот медиҳанд.
Ноумедон ин бӯҳронро ҳамчун баҳона барои худкушӣ истифода мебаранд.
Тамаъкорон ин бӯҳронро барои ба даст овардани сарвати бештар истифода мебаранд.
Вокуниши мӯъмин
Наҷотёфтагони Худованд ин бӯҳронро барои тамаркуз ба иродаи Худо ва коре, ки Ӯ ба онҳо додааст, ва барои бодиққаттар гӯш кардани «фарёд» истифода мебаранд! Ин фармони ҷиддии Писари абадии Худо то «охири дунё» эътибор дорад ва ин, дӯстони ман, ҳанӯз фаро нарасидааст.
«Ва Исо наздик омада, ба онҳо гуфт: «Тамоми қудрат дар осмон ва дар замин ба Ман дода шудааст. Пас, биравед ва ҳамаи халқҳоро шогирд созед, онҳоро ба исми Падар ва Писар ва Рӯҳулқудс таъмид диҳед: Ба онҳо таълим диҳед, ки ҳама чизеро, ки Ман ба шумо фармудаам, риоя кунанд: ва инак, Ман ҳамеша бо шумо ҳастам» ҳатто то охири дунё. Омин» (Матто 28:18-20).
