«Ва Ӯ ба онҳо гуфт: «Ин навъ танҳо бо дуо ва рӯзадорӣ берун меравад» (Марқӯс 9:29). Вақте ки Писари Худо аз кӯҳи Тағйири шакл фуруд омад, Ӯ фавран бо нокомии шогирдони Худ рӯ ба рӯ шуд. Онҳо чӣ гуна ноком шуда буданд? Зоҳиран, нокомӣ дар нотавонии онҳо дар берун кардани як деви муайян иборат буд. Аммо ин нокомӣ сабаби амиқтар дошт - Худованд ба онҳо фаҳмонд, ки набудани имони онҳо мушкилот буд. Ӯ интизор буд, ки онҳо дар ин ҳолат имони бештар нишон диҳанд. Аммо онҳо чӣ гуна метавонистанд ин корро кунанд? Тавассути дуо ва рӯзадорӣ!
Оё ин мисол ба мо нишон намедиҳад, ки эътимоди имон, ки тавассути дуо ва рӯзадорӣ низ зоҳир мешавад, аз ҷониби Худо бо қудрати махсус баракат дода мешавад? Оё аз ин рӯ, мумкин аст, ки баъзе мушкилот вуҷуд доранд, ки Худо онҳоро танҳо вақте ҳал мекунад, ки мо аз ҷониби худ бо имон дуо ва рӯза медорем?
Рӯзадорӣ пеш аз ҳама маънои нахӯрданро дорад. Илова бар ин, Каломи Худо ба мо дигар намудҳои рӯзадориро низ нишон медиҳад (ниг. Ишаъё 58:6-7); аммо роҳи асосӣ ин аст, ки муддате аз хӯрок худдорӣ кунем. Дар ҳоле ки дар дуо мо вобастагии худро ба Худо ифода мекунем, рӯзадорӣ як амали худдорӣ аст - мо аз чизе, ки ба мо воқеан лозим аст, даст мекашем.
Дар бисёр ҷойҳо дар каломи Худ, Худо ба мо нишон медиҳад, ки мардон ва занони худотарс рӯза доштаанд. Одатан ин дар якҷоягӣ бо дуо анҷом дода мешуд; баъзан барои фурӯтанӣ дар назди Худо (ниг. Дониёл 9:3; Эзро 8:21), ва баъзан барои гирифтани роҳнамоӣ аз Ӯ (ниг. Аъмол 13:1-4). Бо ин роҳ, имондорон ҳам дар Аҳди Қадим ва ҳам дар Аҳди Ҷадид ба бадани худ иҷозат додаанд, ки дар озмоишҳои рӯҳонии ҷон иштирок кунанд.
Худованд Исо - Намунаи бузурги мо - низ дар ин ҷо дар рӯи замин рӯза дошт. Дар ҳамон Забур, ки дар он Ӯ пешгӯӣ мекунад: «Аммо ман худро ба дуо медиҳам», Ӯ ҳамчунин мегӯяд: «Зонуҳоям аз рӯзадорӣ заиф мешаванд» (Забур 109:4, 24). Чилу шаб - қариб шаш ҳафта! - Ӯ дар биёбон рӯза дошт, ҳеҷ хӯрок нахӯрд. Суханони Ӯ: «Ин навъ танҳо бо дуо ва рӯзадорӣ берун меравад» нишон медиҳанд, ки Ӯ баъдтар, дар давраи хидмати оммавии Худ низ рӯза дошт.
Гарчанде ки Писари Худо шогирдони Худро дар Матто 6 ба рӯзадорӣ даъват накард (ҳамон тавре ки Ӯ онҳоро ба дуо ё садақа додан даъват накард), чунин ба назар мерасад, ки Ӯ тахмин мекард, ки онҳо онро амалӣ хоҳанд кард. Дуруст аст, ки дар тамоми Аҳди Ҷадид мо даъвати мушаххасе ба рӯзадорӣ намеёбем. Бо вуҷуди ин, Павлус, ки худаш аксар вақт рӯза медошт (ниг. 2 Қӯринтиён 11:27), менависад, ки мо худро хизматгорони Худо бо рӯзадорӣ исбот мекунем (ниг. 2 Қӯринтиён 6:5).
Дар мавриди саволе, ки оё рӯзадорӣ барои масеҳиён имрӯз мувофиқ аст, як муфассир боре чунин гуфта буд: «Оё ниёзҳои кори Худованд ҳанӯз моро ин қадар банд ва фишор медиҳанд, ки мо бадани худро низ дар машқҳои (озмоишҳои) ҷон иштирок кунем? Намунаи расул ва ҳамкорони ӯ (ниг. Аъмол 13:1-4) ба мо ба таври возеҳ нишон медиҳад, ки хидмати содиқона ба Худованд чӣ маъно дорад ва ин ки бадан низ аз он таъсир мебинад - дар бедорхобӣ ва рӯзадорӣ». Оё шумо ҳеҷ гоҳ аз худ напурсидаед, ки чаро Худо дар Каломи Худ ба шумо ин қадар мисолҳои рӯҳбаландкунандаи одамонеро, ки рӯза доштаанд, пешниҳод мекунад? Бисёриҳо аз таназзули масеҳият имрӯз шикоят мекунанд; аммо чанд нафар ҳастанд, ки воқеан худро фурӯтан мекунанд, дар амал ва дар ҳақиқат - бо рӯзадорӣ ва илтиҷо? Агар Худо ин қадар вақт бо файз ҷавоб дода бошад, чаро Ӯ имрӯз ин корро накунад?
