«Фирефта нашавед»
Масъалаи фиреб
Масъалаи фиреб аз Ҳастӣ то Ваҳй идома дорад. Дар робита ба одамон, мо бори аввал дар Ҳастӣ 3 дар бораи он мехонем, вақте ки зан иқрор шуд, ки «мор маро фиреб дод» (ояти 13 NASB). Мо эҳтимол ин ҳикояро хуб медонем, ки чӣ тавр шайтон аз Ҳавво саволҳо дод ва ба таври маккорона фаҳмиши ӯро дар бораи ягона амре, ки Худо барои некӯаҳволии инсон дода буд, зери шубҳа гузошт. Пас аз он ки хоҳишҳои ӯ барангехта шуданд, ӯ аз дарахте, ки меваашро набояд мехӯрд, гирифт ва хӯрд. Ӯ инчунин аз мева ба шавҳараш дод ва ӯ хӯрд. Ҳамин тавр гуноҳ ба насли инсонӣ ворид шуд.
Ин бешубҳа хоҳиши Худо барои инсоният набуд. Ӯ намехоҳад, ки мардон ва занон аз чизҳои ин дунё фирефта шаванд. Каломи Ӯ ба мо мегӯяд: «Фирефта нашавед» (Ғалотиён 6:7; Яъқуб 1:16). Фирефта шудан ба табиати кӯҳнаи мо ва ҳолате, ки мо пеш аз эътимод ба Худованд доштем, алоқаманд аст. Титус 3:3-6 мегӯяд: «Зеро мо низ замоне худамон беақл, нофармон, фирефташуда, ғуломи шаҳватҳо ва лаззатҳои гуногун будем, ҳаёти худро дар бадхоҳӣ ва ҳасад мегузаронидем, нафраткунанда ва аз якдигар нафрат доштем. Аммо вақте ки меҳрубонии Худои Наҷотдиҳандаи мо ва муҳаббати Ӯ ба инсоният зоҳир шуд, Ӯ моро на бар асоси корҳое, ки мо дар адолат кардаем, балки мувофиқи раҳмати худ, ба воситаи шустани таҷдид ва навсозӣ аз ҷониби Рӯҳи Муқаддас, ки Ӯ ба мо ба таври фаровон ба воситаи Исои Масеҳ, Наҷотдиҳандаи мо, рехт, наҷот дод».
Мо метавонем пешниҳод кунем, ки мушкилоти фирефта шудан танҳо аз беруни мост: Фиребгари бузург, ки ҳамчун Иблис маълум аст, ё «мардони бад ва фиребгарон [ки] аз бад ба бадтар мераванд, фиреб медиҳанд...» (2 Тимотиюс 3:13). Албатта, дар Библия мисолҳои зиёде аз ин мавҷуданд, ҳатто ҳикояҳо дар бораи аъзоёни оила, ки якдигарро фиреб медиҳанд. Аммо, пайғамбарони Аҳди Қадим ба қавми Худо ошкор карданд, ки онҳо аз «ғурури дили худ» фирефта мешаванд (Ирмиё 49:16). Оё дар дили мо баъзан ғурур нест, мисли мардуми қадим, ки моро аз чизҳои Худованд дур мекунад ва он чизеро, ки ба Ӯ шараф ва ҷалол медиҳад, бо чизи бад дар назари Ӯ иваз мекунад? Оҳ, азизон, мо бояд эҳтиёткор бошем ва ба насиҳатҳое, ки аз Навиштаҳо ба мо дода шудаанд, гӯш диҳем!
