САВОЛ: Китоби Муқаддас дар бораи Худои Падар чӣ мегӯяд?
ҶАВОБ: Аҳди Қадим чанд маротиба Худоро ҳамчун Падари халқи Исроил зикр мекунад (Ишаъё 63:16; Малокӣ 1:6). Аҳди Ҷадид аз ин хеле фаротар меравад. Шахсиятҳои Худо дар он ҷо дар якчанд порчаҳо ба таври возеҳ номбар ва фарқ карда шудаанд. Як қисми муҳими хидмати Худованд Исо ин буд, ки Худои Падарро ҳамчун Падари Худаш муаррифӣ кунад. Тавассути марги Ӯ дар Ҷолҷота ва эҳёи Ӯ, Ӯ моро ба ин муносибати наздик бо Худо ҳамчун Падари мо овард. Бо Рӯҳи Муқаддас мо ҳоло имтиёз дорем, ки ба Ӯ ҳамон тавре ки Худованди мо кард, ҳамчун «Абба Падар» муроҷиат кунем (Марқӯс 14:36; Румиён 8:15 NKJV). Биёед ба баъзе аз ин ҳақиқатҳои пурҷалол бодиққат назар кунем.
Ҳамчун писари дувоздаҳсола, Исо пас аз иди Фисҳ дар Ерусалим монд. Юсуф ва Марям се рӯз Ӯро бо изтироб ҷустанд. Вақте ки Марям аз Ӯ пурсид, ки чаро Ӯ мондааст, Ӯ ҷавоб дод: «Чаро Маро меҷустед? Оё намедонистед, ки Ман бояд ба кори Падари Худ машғул бошам?» (Луқо 2:41-50). Ҳам Худо ва ҳам Инсон буда, Ӯ пурра медонист, ки кист ва чаро дар рӯи замин аст. Баъдтар, вақте ки Ӯ аз ҷониби Юҳанно таъмид гирифт, осмон кушода шуд, Рӯҳи Худо, дар шакли кабӯтар, бар Ӯ фуруд омад ва овозе аз осмон, Худои Падар, гуфт: «Ту Писари маҳбуби Ман ҳастӣ, ки аз Ӯ Ман хеле хушнудам» (Марқӯс 1:9-11). Чанде пас аз он, вақте ки Ӯ маъбадро пок кард (Юҳанно 2:13-21), Ӯ ба онҳое, ки Ӯро берун кард, гуфт: «Хонаи Падари Маро хонаи тиҷорат накунед!»
Худованд Исо ба пайравони Худ дар бораи Падар таълим дод. Мавъизаи болои кӯҳ дорои истинодҳои зиёд ба Падар аст, ки дар байни онҳо инҳоянд:
«Бигзор нури шумо дар назди одамон чунон дурахшад, ки онҳо аъмоли неки шуморо бубинанд ва Падари шуморо, ки дар осмон аст, ҷалол диҳанд» (Матто 5:16).«Аммо Ман ба шумо мегӯям, душманони худро дӯст доред ... то ки шумо писарони Падари худ, ки дар осмон аст, бошед; зеро Ӯ офтоби Худро бар бадон ва бар некон бароварда, боронро бар одилон ва бар беадолатон мефиристад» (Матто 5:44-45).«Шумо комил хоҳед буд, чунон ки Падари шумо, ки дар осмон аст, комил аст» (Матто 5:48).«Ба Падари худ, ки дар ҷои махфӣ аст, дуо кунед; ва Падари шумо, ки дар махфӣ мебинад, шуморо ошкоро мукофот хоҳад дод» (Матто 6:6).«Падари осмонии шумо медонад, ки шумо ба ҳамаи ин чизҳо ниёз доред» (Матто 6:32).
Ҳеҷ як мӯъмини Аҳди Қадим ҳеҷ гоҳ Худоро дар дуо ҳамчун «Падари мо, ки дар осмон аст» муроҷиат накардааст. Аммо Худованд Исо ба шогирдони Худ таълим дод, ки ин корро кунанд (Луқо 11:2).
Гарчанде ки Ӯ Падарро борҳо дар назди шогирдонаш гузошт, мо мебинем, ки ҳатто пас аз зиёда аз се сол бо Ӯ, онҳо хеле кам фаҳмида буданд. Дар Юҳанно 14 пас аз он ки Худованд дар бораи рафтан ба хонаи Падари Худ ва омода кардани ҷой барои онҳо (ва барои мо низ) сухан гуфт, Филиппус ба Ӯ гуфт: «Худованд, Падарро ба мо нишон деҳ, ва ин барои мо кофӣ аст» (Юҳанно 14:8). Худованд ин фурсатро дар шаби охирине, ки бо шогирдонаш буд, истифода бурд, то дили Худро дар бораи Падар ба онҳо кушояд. Юҳанно 14-17 ба мо бисёр чизҳои зеборо дар бораи Он Кас нишон медиҳад, ки мо ҳоло Ӯро Падари худ меномем. Дар ин бобҳо як наздикӣ вуҷуд дорад; Худованд дигар дар бораи «Падари осмонии шумо» сухан намегуфт, балки дар бораи «Падари Ман» ё танҳо «Падар».
Пас аз эҳёи Худ Исо ба Марями Маҷдалия паёми аҷибе дод, ки ба шогирдон, ки Ӯ ҳоло онҳоро «Бародарони Ман» меномид, расонад: «Ба назди Бародарони Ман бирав ва ба онҳо бигӯ: Ман ба назди Падари Худ ва Падари шумо, ва ба назди Худои Худ ва Худои шумо мебароям» (Юҳанно 20:17). Падари Ӯ ҳоло Падари мо низ ҳаст, аммо Ӯ нагуфт: «Ба назди Падари мо бирав», зеро муносибати Ӯ бо Падар ин муносибати беназири Писари Ягоназод аст, дар ҳоле ки мо баланд бардошта шудаем, ки «писарони Худо ... фарзандони Худо ... ворисони Худо ва ҳамворисони Масеҳ» бошем (Румиён 8:14-17).
Дар масалҳои Худ, Исо баъзан ба Падар ишора мекард. Масалан, дар Матто 22:1-14 Ӯ ба «подшоҳи муайяне, ки барои писараш тӯй ташкил кард» ишора кард. Дар Луқо 15:11-32 Ӯ қиссаи маъруфи падари меҳрубонро нақл кард, ки писари гумроҳашро ба хона қабул кард ва писари калониаш аз иштирок дар ҷашнҳое, ки пас аз он буданд, саркашӣ кард. Соҳиби токзор дар Марқӯс 12:1-11, ки хизматгоронаш бад муносибат карда шуданд ва писари ягонааш кушта шуд, низ Падарро барои мо тасвир мекунад.
Як қатор номаҳои Павлус бо «Файз ва осоиштагӣ ба шумо аз Худои Падари мо ва Худованд Исои Масеҳ» ё як саломи хеле шабеҳ оғоз мешаванд. Эфсӯсиён идома медиҳад: «Муборак бод Худо ва Падари Худованди мо Исои Масеҳ, ки моро бо ҳар баракати рӯҳонӣ дар ҷойҳои осмонӣ дар Масеҳ баракат додааст». Он бо номбар кардани баъзе аз ин баракатҳои аҷиби рӯҳонӣ, ки Падар моро ба онҳо овардааст, идома медиҳад (Эфсӯсиён 1:2-14). Павлус дар 1:17-23 ба «Худои Худованди мо Исои Масеҳ, Падари ҷалол» ва дар 3:14-21 ба «Падари Худованди мо Исои Масеҳ» дуо кард. Дар 2 Қӯринтиён 1:3 Ӯ «Падари раҳматҳо ва Худои ҳар тасаллӣ» номида мешавад. Дар ҳақиқат, номаҳои Павлус аз истинодҳо ба Падар бой ҳастанд, ки барои зикр кардан дар ин ҷо хеле зиёданд.
Яъқуб ба «Падари нурҳо, ки бо Ӯ ҳеҷ тағйирот ё сояи гардиш нест» ишора мекунад (Яъқуб 1:17). Ва Петрус дар бораи мӯъминон сухан меронад, ки «мувофиқи пешдониши Худои Падар интихоб шуда буданд», ва дар бораи Падар, ки «мувофиқи раҳмати фаровони Худ моро боз ба умеди зинда таваллуд кардааст» (1 Петрус 1:2-3). Юҳанно дар Номаи аввали худ «навъи муҳаббатеро, ки Падар ба мо ато кардааст, ки мо фарзандони Худо номида шавем!» зикр мекунад (1 Юҳанно 3:1). Ӯ ба мо низ хабари аҷиберо хотиррасон мекунад, ки «Падар Писарро ҳамчун Наҷотдиҳандаи ҷаҳон фиристодааст» (1 Юҳанно 4:14).
Ҳамин тариқ, мо мебинем, ки дар хониши дақиқи Аҳди Ҷадид мо бо «Худои Падари мо» шинос мешавем (Эфсӯсиён 1:2). Мо аз наздикии байни Падар ва Писар шод мешавем: «Падар Писарро дӯст медорад ва ба Ӯ ҳама чизеро, ки Худаш мекунад, нишон медиҳад ... Падар мурдагонро эҳё мекунад ва ба онҳо ҳаёт мебахшад ... Падар ... тамоми довариро ба Писар супурдааст, то ки ҳама Писарро ҳамон тавре ки Падарро эҳтиром мекунанд, эҳтиром кунанд» (Юҳанно 5:20-23). Чӣ Падари пурҷалоле дорем мо!
— Евгений П. Веддер, хурдӣ.
