Он чизе ки Китоби Муқаддас ДАР БОРАИ ХУД мегӯяд, муҳим аст
Китоби Муқаддас китоби аз ҳама серхаридори ҷаҳон аст ва буд. Ва ин ҳисоб фурӯши Танах (Китоби Муқаддаси яҳудӣ), Аҳди Ҷадид ё дигар қисмҳои Навиштаҳои Муқаддас, ба монанди Забурро дар бар намегирад. Азбаски Ҷамъияти Библия дар соли 1816 ба ҳисобгирӣ шурӯъ кард, шумораи тахминии Китоби Муқаддас, ки чоп шудааст, беш аз 6 миллиард дар зиёда аз 2000 забон ва лаҳҷа мебошад. Дар айни замон Китоби Муқаддас бо суръати тақрибан 100 миллион нусха дар як сол фурӯхта мешавад. Чаро Китоби Муқаддас ин қадар машҳур аст? Инҳоянд чанд сабаб.
Ин Каломи Худост.
Китоби Муқаддас худро Каломи Худо эълон мекунад ва навиштааст, ки «Худованд гуфт» ва «Худо гуфт» на камтар аз 1158 маротиба. Ба маънои воқеӣ, дар бораи тамоми Китоби Муқаддас гуфтан мумкин аст, чунон ки дар бораи Даҳ Аҳком гуфта шуда буд, ки
«навишта навиштаи Худо буд» (Хуруҷ 32:16 NKJV). Ин ҳақиқат дар Аҳди Ҷадид такрор мешавад, вақте ки мегӯяд: «Тамоми Навиштаҳо аз илҳоми Худост ва барои таълим, барои сарзаниш, барои ислоҳ, барои тарбия дар адолат муфид аст» (2 Тимотиюс 3:16). Исо гуфт: «Осмон ва замин гузашта мераванд, аммо суханони Ман ҳеҷ гоҳ гузашта намераванд» (Марқӯс 13:31). Оё Китоби Мормон, Қуръон ё дигар китобҳои ба истилоҳ муқаддас метавонанд худро бехато ё аз ҷониби Худо илҳомбахш ё Каломи абадии Худо эълон кунанд?
Навиштаҳо ба мо ҳамон тавре расидаанд, ки ҳаёти табиӣ ба Одам омад, вақте ки «Худо ... ба бинии ӯ нафаси ҳаёт дамид». Ин нафаси ҳаёт ӯро «мавҷуди зинда» гардонд (Ҳастӣ 2:7). Ҳамин тавр, Каломи Худо аз даҳони Ӯ
«зинда аст ва то абад боқӣ мемонад» (1 Петрус 1:23). Он ҳаёти нав медиҳад ва он ҳаётро дар имондор нигоҳ медорад. Худованд Исо гуфт: «Суханоне, ки Ман ба шумо мегӯям, рӯҳ ва ҳаёт аст» (Юҳанно 6:63; Такрори Шариат 30:10-16). Аз ин рӯ, Китоби Муқаддас метавонад «фикрҳо ва ниятҳои дилро» (Ибриён 4:12) фарқ кунад, одамонро ба гуноҳ муттаҳам кунад (Румиён 7:7) ва ҷонҳои онҳоро табдил диҳад (Забур 19:7).
Дар ҳоле ки баъзе китобҳо метавонанд тамоми миллатҳоро дар идеологияи сиёсии худ роҳнамоӣ кунанд ва дигарон бисёриҳоро илҳом бахшанд ё фароғат кунанд, танҳо Китоби Муқаддас ба ақл, дил ва рӯҳи онҳое, ки онро мехонанд, ворид мешавад. Вақте ки Каломи Худо виҷдон ва дилро муттаҳам мекунад, он табдилро ба вуҷуд меорад ва таваллуди навро имконпазир месозад (Юҳанно 8:6-9; 3:5). Он гоҳ он роҳнамо мегардад, ки моро ба сулҳ бо Худо (1 Юҳанно 1:9) ва муносибатҳои дуруст бо дигарон (Забур 119:105) мебарад. Ҳеҷ китоби дигаре ин корро карда наметавонад.
Он ба гузашта, ҳозира, оянда дахл дорад.
Китоби Муқаддас ҳуҷҷати аз ҳама дақиқи таърихӣ дар ҷаҳон аст, зеро он бо роҳнамоии Худо навишта шудааст (2 Петрус 1:21). Агар шахс таърихи Ҷанги шаҳрвандии Амрикоро, ки муаллифони Шимол ва Ҷануб навиштаанд, хонад, «далелҳо» аз сабаби нуқтаи назар ва ақидаҳои гуногуни онҳо фарқ мекунанд. Ба навиштаҳои онҳо комилан бовар кардан мумкин нест. Аммо ин дар мавриди Каломи Худо, ки комилан ҳақиқӣ буданашро иддао мекунад, чунин нест:
«Тамоми Каломи Ту ҳақиқат аст, ва ҳар як ҳукми одилонаи Ту то абад боқӣ мемонад» (Забур 119:160). Ва он метавонад ин иддаоро кунад, зеро Муаллифи он ҳамадон эътироф шудааст: «Аз абад ҳамаи корҳои Худо маълум аст» (Аъмол 15:18). Дар ҳоле ки одамон кӯшиш кардаанд, ки ба эътимоднокии рӯйдодҳо, номҳо ва ҷойҳои библиявӣ ҳамла кунанд, ҳафриёти археологӣ пайваста воқеияти сабти Китоби Муқаддасро тасдиқ кардаанд. Археология Китоби Муқаддасро исбот намекунад; ин Китоби Муқаддас аст, ки ба археология равшанӣ меандозад.
Навиштаҳо безамон, муосир ва хеле ба замони ҳозира нигаронида шудаанд. Хондани бодиққати Румиён 1:19-32, ки зиёда аз 2000 сол пеш навишта шудааст, хонандаро ба ташвиш меорад, зеро он шароити имрӯзаро хеле дақиқ тасвир мекунад. Дар тамоми Аҳди Ҷадид, дастурҳо барои зиндагии дуруст барои имрӯз, ҳам нисбат ба Худо ва ҳам нисбат ба дигарон дода шудаанд (1 Тимотиюс 3:13-14; Румиён 12:1-21). Аҳди Қадим, махсусан таърихи исроилиён, барои омӯзиши ҳозираи мо сабт шудааст (1 Қӯринтиён 10:11), ва Масалҳо худро ҳамчун китоби ҳикмати саривақтӣ барои ҳама барои пайравӣ (Масалҳо 4:20-22) меноманд. Ҳеҷ навиштаи дигаре ин қадар пайваста муосир нест.
Ғайр аз ин, пешгӯии библиявӣ – маълумот дар бораи оянда – низ боэътимод буданаш исбот шудааст. Аз бисёр рӯйдодҳои оянда, ки Дониёл бо тафсилоти дақиқ пешгӯӣ кардааст (Дониёл 2:31-45; 4:4-37; 7:1-8:26), онҳое, ки аллакай рӯй додаанд, ба мо исбот мекунанд, ки онҳое, ки ҳанӯз иҷро нашудаанд, низ метавонанд ҳақиқӣ бошанд. Зиёда аз 300 пешгӯӣ мавҷуд аст, ки омадани Масеҳро пешгӯӣ кардаанд, ва аксари онҳо солҳои зиёд пеш аз таваллуди Исо дар Байт-Лаҳм навишта шудаанд. Аз ин бисёр эълонҳо, тақрибан 100-тои онҳоро танҳо худи Исо метавонист иҷро кунад. Мо метавонем ба Китоби Муқаддас бовар кунем, зеро ҳеҷ навиштаи дигаре чунин дақиқии пешгӯӣ, ҳақиқат ва иҷрошавиро иддао намекунад.
Он мушкилоти инсонро фош ва ҳал мекунад.
Баъзе китобҳо ҳолати инсониятро бо ҳама муваффақиятҳо ва нокомиҳои он воқеӣ тасвир мекунанд. Дар ҳоле ки «Худованди пашшаҳо», романи аллегории муаллифи барандаи Ҷоизаи Нобел Вилям Голдинг, ба таври муфассал тасвир мекунад, ки чӣ тавр фарҳанги сохтаи инсон ноком мешавад, Китоби Муқаддас, дар як изҳороти кӯтоҳ, сабаби нокомии инсонро пешниҳод мекунад:
«Дил аз ҳама чиз фиребанда аст ва бадтарин аст; кӣ метавонад онро бидонад?» (Ирмиё 17:9). Нофармонӣ ба Қонуни Худо (Румиён 5:19), рад кардани Каломи Ӯ (Ирмиё 6:19, 8:9) ва рад кардани қабули Ҳақиқати Ӯ (Румиён 1:18-32) боиси ҳамаи мушкилоти шахсӣ, фарҳангӣ ва ҷаҳонии инсон шудаанд. Он чизе ки дар бораи шоҳ Шоул гуфта шуда буд – «Азбаски ту каломи Худовандро рад кардӣ, Ӯ низ туро рад кард» (1 Самуил 15:23) – аз Одам то имрӯз дар тӯли таърих садо медиҳад. Танҳо Каломи Худо мушкилоти инсонро ин қадар мухтасар ва дақиқ тасвир мекунад! Китоби Муқаддас нишон медиҳад, ки Худо моро мебинад ва аз мо интизор аст, ки ба Ӯ пайравӣ кунем (Ҳастӣ 16:13).
Каломи Худо дар замонҳои Аҳди Қадим ҳаёт ва шукуфоиро, ҳам ба таври инфиродӣ ва ҳам миллӣ, ваъда дода буд:
«Пас, шумо бояд қонунҳои Маро ва ҳукмҳои Маро риоя кунед, ки агар инсон онҳоро иҷро кунад, бо онҳо зиндагӣ хоҳад кард: Ман Худованд ҳастам» (Ибодат 18:5). Ҳатто шаҳри бадкирдори Нинве тақрибан 400 сол наҷот ёфт, вақте ки мардуми он аз роҳҳои бадкирдори худ тавба карданд ва ба Каломи Худо, ки Юнус расонида буд, гӯш доданд (Юнус 3:5). Аммо, Китоби Муқаддас нишон медиҳад, ки инсони гунаҳкор он вақт наметавонист ва ҳоло ҳам наметавонад Қонуни Худоро – намунаи Ӯро барои муносибатҳои дуруст байни шахс, Худо ва дигар одамон – риоя кунад.
Аммо порчаҳо дар Аҳди Қадим ва Аҳди Ҷадид ҳалли мушкилоти нотавонии инсонро дар риояи Қонун пешниҳод мекунанд:
«Одил бо имон зиндагӣ хоҳад кард» (Ҳабаққуқ 2:4; Румиён 1:17; Ғалотиён 3:11). Ин имон дар Исои Масеҳ ёфт мешавад, «ки Худро барои мо дод, то моро аз ҳар амали беқонунӣ наҷот диҳад ва барои Худаш халқи махсусеро пок кунад, ки ба корҳои нек ғайрат доранд» (Титус 2:14). Ӯ дар дохили мо муносибати наверо бо Худо ба вуҷуд меорад (Юҳанно 17:20) ва қудратро барои муносибатҳои дуруст бо дигарон таъмин мекунад (Эфсӯсиён 2:14).
Қудрат барои зиндагии дуруст аз Рӯҳи Худо меояд, то ки мо бигӯем, ки
«ҳаётеро, ки ҳоло дар ҷисм зиндагӣ мекунам, бо имон ба Писари Худо зиндагӣ мекунам, ки маро дӯст дошт ва Худро барои ман дод» (Ғалотиён 2:20). Китоби Муқаддас таълим медиҳад, ки «чунон ки гуноҳ дар марг ҳукмронӣ кард, ҳамин тавр файз метавонад тавассути адолат ба ҳаёти абадӣ тавассути Исои Масеҳ Худованди мо ҳукмронӣ кунад» (Румиён 5:21). Ин имон, ки ба ҳаёти абадӣ ва зиндагии дуруст мебарад, аз куҷо меояд? «Имон аз шунидан меояд, ва шунидан аз Каломи Худо» (Румиён 10:17).
Ин китоби аз ҳама бештар мавриди ҳамла қарор гирифтааст.
Пеш аз оғози замон, Шайтон, ки Лусифер ном дошт, шахсият ва хислати Худоро зери шубҳа гузошт, вақте ки гуфт,
«Ман мисли Ҳаққи Таоло хоҳам буд» (Ишаъё 14:14). Сипас, дар Боғи Адан ӯ бори дигар каломи Худоро зери шубҳа гузошт ва ба Ҳавво гуфт, ки онро зери суол барад: «Шумо ҳатман нахоҳед мурд» (Ҳастӣ 3:4). Аз он вақт инҷониб, ҳеҷ китоби дигаре дар тӯли таърих ин қадар бераҳмона мавриди ҳамла қарор нагирифтааст. Ва имрӯз он бо антагонизми бештар аз ҳарвақта мавриди ҳамла қарор дорад – аз мактабҳо манъ карда шудааст, аз ҷониби режимҳои ҳукуматӣ манъ карда шудааст ва аз ҷониби динҳо ва миллатҳои таҳаммулнопазир нобуд карда шудааст.
Мутаассифона, он аз ҷониби ба истилоҳ илоҳиётшиносони либералии масеҳӣ низ танқид ва ҳамла мешавад. Чаро? Зеро Китоби Муқаддас маҳз ҳамон чизест, ки худро иддао мекунад – Каломи Худо. Он
«зинда ва пурқувват ва тезтар аз ҳар шамшери дудама аст, ки ҳатто ба тақсимоти ҷон ва рӯҳ ... ворид мешавад ва фикрҳо ва ниятҳои дилро фарқ мекунад» (Ибриён 4:12). Дар он инсон комилан фош мешавад ва бояд ё ба эълони он, ки ҳама одамон дар ҳама ҷо тавба кунанд (Аъмол 17:30), сар хам кунад, ё ба эътибори он ҳамла кунад.
Китоби Муқаддас ҳақиқат аст (Юҳанно 17:17). Оё инкор кардани ҳақиқат онро дурӯғ ё нобоварӣ месозад? Оё инкор онро аз байн мебарад? Китоби Муқаддас ин саволро мепурсад ва ҷавоб медиҳад:
«Чӣ мешавад, агар баъзеҳо имон наоварданд? Оё беимонии онҳо вафодории Худоро бетаъсир мегардонад? Албатта не! Бале, бигзор Худо ҳақиқӣ бошад, аммо ҳар инсон дурӯғгӯй» (Румиён 3:3-4). Ва Худо аз ибтидо ҳақиқати Каломи Худро дар ҳаёти халқи худ исбот кардааст.
Ин то чӣ андоза муҳим аст?
Шумо бешубҳа пай бурдед, ки дар ин мақола бисёр оятҳои Китоби Муқаддас истифода шудаанд, чунон ки дар ҳар як нашри ин маҷалла одат шудааст. Ин аз он сабаб аст, ки Китоби Муқаддас ягона нақшаи ҳақиқатро пешниҳод мекунад (Забур 19:7-11); аз ин рӯ, он боэътимодтарин манбаи маълумоти таърихӣ аст, дақиқтарин фаҳмишро дар бораи мавҷудияти шахс медиҳад ва дақиқтарин тавсифи шароити байнишахсӣ ва ҷаҳониро медиҳад.
Китоби Муқаддас инчунин тасвири комили Офаридгор ва Наҷотдиҳандаи мо Худоро, Он ки худро дар қариб ҳар саҳифа ошкор мекунад, пешниҳод мекунад. Бо тафсилоти маҳкумкунандаи инсони афтода оғоз карда, Каломи Худо инчунин роҳнамоиро барои ба даст овардан ва зиндагӣ кардани ҳаёти абадӣ ва фаровон тавассути Исои Масеҳ (Юҳанно 3:16), Он ки Калом ба ҷисм табдил ёфт (Юҳанно 1:1-4,14-18), пешниҳод мекунад. Ҳеҷ китоби дигаре дар рӯи замин наметавонад ҳамаи ин корҳоро анҷом диҳад.
Вақте ки мо ба Инҷили Худованди мо Исои Масеҳ, ки дар Аҳди Ҷадид сабт шудааст, гӯш медиҳем ва итоат мекунем ва ба Каломи Худо ва Масеҳ (ҳамаи 66 китоби Навиштаҳои Муқаддас) иҷозат медиҳем, ки дар дохили мо фаровон зиндагӣ кунанд (Қӯлассиён 3:16), мо барои дигарон муфид мешавем, ба ҷалол ва шарафи Худо ва Наҷотдиҳандаи мо, Исои Масеҳ. Ин аст он чизе ки Китоби Муқаддас иддао мекунад, ки анҷом медиҳад. Ва ин хеле муҳим аст.
ЭЗОҲИ ХОТИМАВӢ
- Дар соли 300 мелодӣ императори Рум Диоклетиан фармон дод, ки ҳар як Китоби Муқаддас сӯзонида шавад, зеро ӯ фикр мекард, ки бо нобуд кардани Навиштаҳо метавонад масеҳиятро нобуд кунад. Ҳар касе, ки бо Китоби Муқаддас дастгир мешуд, қатл карда мешуд. Аммо танҳо 25 сол пас императори Рум Константин фармон дод, ки 50 нусхаи Китоби Муқаддас бо харҷи давлатӣ сохта шавад. Файласуфи фаронсавӣ Волтер, як шубҳанок, фахр мекард, ки дар давоми 100 сол пас аз маргаш Китоби Муқаддас аз рӯи замин нопадид хоҳад шуд. Ӯ дар соли 1728 вафот кард. Панҷоҳ сол пас аз маргаш, Ҷамъияти Библияи Женева ба хонаи собиқи ӯ кӯчид ва аз дастгоҳҳои чопии ӯ барои чопи Китоби Муқаддас истифода бурд ( Китоби Муқаддаси далелҳо, Рэй Комфорт, Living Waters, 2001).
