САВОЛ: Агар Масеҳ бо Худои Падар баробар бошад, чаро Ӯ бояд салтанатро ба Худо супорад, чунон ки дар 1 Қӯринтиён 15:24 гуфта шудааст?
ҶАВОБ: Мо дар бораи Худои Падар сухан меронем, Худои Писар ва Худои Рӯҳулқудс якҷоя ҳамчун Худо, эътироф карда, ки ин се Шахс як Худо мебошанд. Се Шахси Худоӣ якҷоя ҳамчун «Сегона» номида мешаванд. Дар ҳоле ки мо чунин муносибатро бо ақли инсонии худ фаҳмида наметавонем, мо аз Навиштаҳо эътироф мекунем, ки ҳар яке аз Сегона пурра Худо аст ва ин Сегона, дар ҳоле ки фарқкунандаанд, аз ҳар ҷиҳат комилан баробаранд. Навиштаҳо ба мо низ мегӯянд, ки Худо Рӯҳ аст (Юҳанно 4:24) ва ҳамчун Худо, Ӯ ҷисми моддӣ надорад.
Худои Писар, ки машваратҳои Худоиро иҷро мекард, худро фурӯтан кард ва ҳамчун Инсон ба замин омад, ки аз ҷониби Худои Падар фиристода шуда, аз ҷониби Худои Рӯҳулқудс ҳомиладор шуда, дар Байт-Лаҳм аз бокираи ҷавон Марям таваллуд ёфт. Дар ҳоле ки Ӯ ҳанӯз Худои ҳақиқӣ буд, Ӯ ҳоло ҳам Инсони ҳақиқӣ аст, аммо муқаддас аст, чунон ки инсон ҳеҷ гоҳ наметавонист бошад – комилан бегуноҳ дар табиат, фикр, сухан ё амал. Барои иҷрои ваъдаҳои Худо дар Аҳди Қадим, Ӯ омад, то Худоро ҷалол диҳад ва Наҷотдиҳандае бошад, ки ба инсоният лозим буд. «Масеҳ» калимаи ибрӣ аст, ки «Масеҳ» муодили юнонии он аст, ки маънои «Тадҳиншуда»-ро дорад.
Ваъдаҳои Худо на танҳо азобу марги Наҷотдиҳандаро дар бар мегирифтанд, балки инчунин он далелро, ки Худо Ӯро бо эҳё кардани Ӯ аз мурдагон ва баланд бардоштани Ӯ барои нишастан дар дасти рости Худ мукофот хоҳад дод (Забур 110:1). Худо инчунин Ӯро таъин кардааст, ки бар тамоми ҷаҳон ҳамчун Подшоҳи Подшоҳон ва Худованди Худовандон ҳукмронӣ кунад (1 Тимотиюс 6:15).
Ин ба таври аҷибе дуруст аст ки Худованд Исо аз мурдагон ҳамчун як воқеӣ эҳё шуд Инсон. Ӯ ҳамчун ба осмон сууд кард Инсон ва дар дасти рости Худо ҳамчун нишастааст Инсон. Ӯ Худо ва боқӣ мемонад Инсон дар як шахс то абад. Ваҳй 19 ба мо нишон медиҳад, ки дар охири мусибат Ӯ ба ин замин бармегардад, ки муқаддасони ҷалолёфтаи Ӯ аз паси Ӯ меоянд, ва лашкарҳои ҷаҳонро нест мекунад, Антихрист ва ҳайвонро зинда ба кӯли оташ мепартояд ва салтанати Худро дар адолат барпо мекунад.
Ваҳй 20 минбаъд ба мо мегӯяд, ки Ӯ сипас дар адолат 1000 сол ҳукмронӣ хоҳад кард. Ӯ инро ҳамчун Масеҳ – Инсон Исои Масеҳ хоҳад кард. Дигар порчаҳои Навиштаҳо ба мо нишон медиҳанд, ки ин як замони ҷалолнок хоҳад буд. Шайтон баста хоҳад шуд, биёбон мисли садбарг шукуфта хоҳад шуд, шамшерҳо ба тешаҳо табдил хоҳанд ёфт ва бо бадӣ ҳар субҳ ба таври одилона муносибат хоҳад шуд. Илова бар ин, муҳити зист пурра тоза карда хоҳад шуд, дар рӯи замин сулҳ хоҳад буд ва умрҳо хеле дароз хоҳанд буд, зеро марг танҳо ҳамчун музди гуноҳи ошкоро ё оммавӣ хоҳад омад. Ҳеҷ салтанате дар рӯи замин ҳеҷ гоҳ ин қадар ҷалолнок набудааст ё ин қадар тӯлонӣ зери як ҳоким давом накардааст.
Худо инсониятро озмудааст бо роҳҳои гуногун аз замоне ки Ӯ аввалин одамонро офарид ва Одаму Ҳавворо дар боғи Адан ҷойгир кард, аз ҷумла дар бегуноҳӣ, зери виҷдон, зери ҳукумат, зери қонун ва зери файз. Ҳукмронии Худованд дар адолат озмоиши ниҳоии инсоният хоҳад буд. Шайтон дар ин муддат баста хоҳад шуд, то ҳеҷ кас натавонад ростқавлона бигӯяд: «Шайтон маро маҷбур кард, ки ин корро кунам». Пас аз 1000 сол дар чоҳи бетаг, Шайтон озод хоҳад шуд. Китоби Муқаддас ба мо мегӯяд, ки ӯ боз барои фиреб додани миллатҳо хоҳад рафт ва пайравони зиёде пайдо хоҳад кард, зеро бисёриҳо танҳо бо итоати зоҳирӣ, на аз дил, ба Худованд итоат кардаанд. Бадкории решадоршудаи дили инсонӣ ошкор хоҳад шуд, зеро издиҳоми зиёде аз ақсои замин Шайтонро пайравӣ карда, ба сӯи урдугоҳи муқаддасон, Ерусалим, шаҳри муқаддас, пойтахти ҷаҳон хоҳанд рафт (Ваҳй 20:7-8).
Он чи Худо ҳамеша дар бораи инсон медонист, пурра зоҳир хоҳад шуд: «дили инсон аз ҳама чиз фиребгартар ва бадтарин аст» (Ирмиё 17:9)! Инсон нишон додааст, ки дили ӯ табобатнашаванда аст. Доварии Худо – оташ аз осмон – фуруд хоҳад омад ва ин ширкати бузургро фурӯ хоҳад бурд. Осмонҳо «бо садои бузург гузашта хоҳанд рафт, ва унсурҳо бо гармии шадид об хоҳанд шуд; ҳам замин ва ҳам корҳое, ки дар он ҳастанд, сӯхта хоҳанд шуд» (2 Петрус 3:10). Замони ҳукмронӣ ба охир мерасад. Масеҳ аз тахт барканор нахоҳад шуд, балки Ӯ ҳукмронӣ хоҳад кард, то даме ки ҳамаи душманонро зери пойҳои Худ гузорад. Ӯ мурдагони бадро эҳё хоҳад кард, ва онҳо дар назди тахти бузурги сафед пайдо хоҳанд шуд, то мувофиқи корҳои худ доварӣ шаванд. Сипас осмони нав ва замини нав хоҳад омад, ки дар он адолат сокин аст.
Мурдагони бад эҳё хоҳанд шуд, доварӣ карда шуда, ба дӯзах ҳамроҳи Шайтон ва девҳои ӯ супурда хоҳанд шуд; кӯли оташ насиби онҳо то абад хоҳад буд. Марг, душмани охирин, сипас нобуд карда мешавад. Ҳама чиз зери пойҳои Масеҳ гузошта хоҳад шуд. Арӯси Ӯ бо Ӯ дар хушбахтии комил то абад хоҳад буд. Дар бораи замини нав мехонем: «Инак, хаймаи Худо бо одамон аст, ва Ӯ бо онҳо сокин хоҳад шуд, ва онҳо қавми Ӯ хоҳанд буд. Худо худаш бо онҳо хоҳад буд ва Худои онҳо хоҳад буд» (Ваҳй 21:3). Бо бадӣ то абад ба таври дуруст муносибат карда хоҳад шуд, аз ин рӯ дигар ба ҳукмронӣ, ҳокимият ё қудрат ниёз нахоҳад буд. Кори наҷотдиҳии Масеҳ ва бекор кардани кори Шайтон ба ҷалоли Худо ба анҷом расида хоҳад буд. Аз ин рӯ, Ӯ метавонад масъулиятеро, ки дар комилият иҷро кардааст, ба Худои Падар, ки онро ба Ӯ супурда буд, супорад. Ӯ, Писар, «низ ба Он ки ҳама чизро зери Ӯ гузошт, итоат хоҳад кард, то Худо дар ҳама чиз ҳама бошад» (1 Қӯринтиён 15:27). Худо бо инсон сокин хоҳад шуд. Кори инфиродӣ барои ҳар як шахси Худоӣ дигар лозим нахоҳад буд. Худо дар ҳама чиз ҳама хоҳад буд.
